III SA/Gd 219/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia 28 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – 21 maja 2013 r.), uzupełnionym co do zakresu pismem z dnia 3 czerwca 2013 r., skarżąca M. W. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym wynika, że wnioskodawczyni będąca osobą niepełnosprawną prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem. Z kolei z oświadczenia o majątku i dochodach, dokumentów znajdujących się w aktach sprawy jak i z dokumentów nadesłanych w następstwie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 23 maja 2013 r. wynika, że jedynym źródłem dochodów gospodarstwa domowego jest świadczenie rentowe przysługujące mężowi w kwocie 1006,24 zł. netto miesięcznie. Wnioskodawczyni i jej małżonek - według złożonego oświadczenia - nie posiadają zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. W tym stanie należało wskazać, co następuje: Instytucja prawa pomocy uregulowana w przepisach dotyczących postępowania przed sądami administracyjnymi stanowi pomoc państwa przeznaczoną wyłącznie dla tych osób, które nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania. W świetle art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Mając na uwadze powyższe regulacje normatywne, okoliczności faktyczne ustalone w toku prowadzonego postępowania oraz wysokość kosztów sądowych, które w przedmiotowej sprawie mogą jeszcze ewentualnie obciążać wnioskodawczynię (tj. wysokość opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, wysokość ewentualnego wpisu od zażalenia, wysokość ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej) uznano, że wnioskodawczyni wykazała dostatecznie, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez nią przedmiotowych kosztów sądowych, spowodować może skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za powyższą oceną przemawia zestawienie wysokości dochodów netto generowanych przez dwuosobowe gospodarstwo domowe z udokumentowanymi, comiesięcznymi kosztami utrzymania. W konsekwencji powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia przyznając wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.