III SA/Gd 22/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 1 grudnia 2025 r., nr GDIZ.IU.5451.8.2025.MB w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu D. K. uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych. D. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję "Gdańskiego Zarządu Drób i Zieleni Dział Dróg z dnia 1 grudnia 2025 roku, znak sprawy GDIZ.IU.5451.8.2025.MB", zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902). W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydenta Miasta Gdańska wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Organ stwierdził między innymi, że w niniejszej sprawie decyzja o odmowie dostępu do informacji publicznej nie została wydana, nie istnieje zatem zaskarżony akt. Skarżący został jedynie poinformowany, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W związku ze zobowiązaniem Sądu organ w piśmie z dnia 28 stycznia 2026 r. poinformował, że w sprawie nie została wydana żadna decyzja z dnia 1 grudnia 2025 r. nr GDIZ.IU.5451.8.2025.MB, a do pełnomocnika skarżącego wysłano jedynie pisemne odpowiedzi z dnia 29 października 2025 r. (nr GDIZ.IU.5451.8.2025.MB) i z dnia 1 grudnia 2025 r. (nr GDIZ.IU.5451.26.2025.MB). Obie ww. odpowiedzi zostały dołączone do pisma organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny jest zobligowany zweryfikować skargę pod względem formalnym, a następnie zbadać czy nie podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. .U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Przepis art. 58 § 1 stanowi, że Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu skarga winna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., gdyż nie istnieje przedmiot zaskarżenia, to jest wskazana w skardze decyzja. Sąd uwzględnił przy tym okoliczność, że profesjonalny pełnomocnik skarżącego (będący radcą prawnym), jednoznacznie określił przedmiot zaskarżenia wskazując datę i numer zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy oraz oświadczeń organu taka decyzja nie została wydana, zaś w toku postępowania dotyczącego informacji publicznej organ wystosował do pełnomocnika strony skarżącej dwa ww. pisma. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że w trybie ustawy o udostępnienie informacji publicznej, w przypadku poinformowania strony zwykłym pismem przez organ, strona może jedynie skarżyć bezczynność organu. Ani strona skarżąca, ani jej pełnomocnik nie wnosili skargi na bezczynność organu. Sąd samodzielnie nie może ustalać przedmiotu zaskarżania, tym bardziej, że z treści skargi nie można wyinterpretować, że została wniesiona na bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za niedopuszczalną i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który przewiduje, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.