III SA/Gd 220/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Robert Daduń, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi H.K. na postanowienie Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 24 marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. III SA/Gd 220/05 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 4 marca 2005r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] stwierdził, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia orzeczenia lekarskiego Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u H. K. pracownika Przedsiębiorstwa Połowów, Przetwórstwa i Handlu "A" S.A. w U., wystawionego przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. w związku z czym postanowił, na podstawie art. 65 k.p.a. przekazać sprawę do rozpatrzenia zgodnie z właściwością do Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego [...]. H. K. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, nie kwestionując jego zasadności, odnosząc się natomiast do przedmiotu postępowania, wskazał na swoje liczne schorzenia, łącząc ich występowanie z działaniem iperytu i freonu, które miało miejsce w trakcie pracy zawodowej. Przedstawił również okoliczności wypadku poparzenia iperytem i mające miejsce po tym leczenie. Postanowieniem z dnia 24 marca 2005r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. W uzasadnieniu stwierdzono, że Instytut Medycyny Pracy w Ł., po przeprowadzeniu badań w sprawie choroby zawodowej H. K., przesłał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpatrzenia choroby zawodowej omyłkowo do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...]. Tenże organ zaskarżonym postanowieniem przesłał ww. orzeczenie do organu właściwego w sprawie tj. Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego [...]. Dokonując oceny prawidłowości wydanego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że w zażaleniu H. K. nie kwestionuje jego zasadności, podnosi natomiast zarzuty merytoryczne nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia właściwości organu. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że sprawa choroby zawodowej jest rozpatrywana zgodnie z właściwością przez Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego [...], zatem organ pierwszej instancji słusznie wydał zaskarżone postanowienie. H. K. złożył skargę na powyższe postanowienie podnosząc w uzasadnieniu szereg kwestii odnoszących się do przedmiotu postępowania. Odnośnie zaskarżonego postanowienia skarżący stwierdził, że złożył zażalenie na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarny [...], gdyż skorzystał z zawartego tam pouczenia o takim prawie. Strona nie wie jaki organ jest właściwy w jego sprawie. Wskazał przy tym, że w dniu 7 marca 2005r. Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny [...] wydał decyzję w sprawie i że skarżący jej nie zaakceptował. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Skarga nie jest uzasadniona. Przepis art. 65 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...], po otrzymaniu orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u H. K. stwierdził, że nie jest organem właściwym do jego rozpatrzenia i przekazał je organowi właściwemu w sprawie, którym zgodnie treścią § 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie wykazu granicznych stacji sanitarno-epidemiologicznych (Dz. U. Nr 133, poz. 1124) jest Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny [...]. Wynika z tego, że organ pierwszej instancji odczytał przesłanie mu orzeczenia, za równoznaczne z koniecznością jego rozpatrzenia. Należy w tym miejscu zauważyć, że de facto nie istniała w tym przypadku potrzeba przekazania w/w orzeczenia w trybie art. 65 k.p.a., bowiem w tym czasie toczyło się już w tej sprawie postępowanie przed Państwowym Granicznym Inspektorem Sanitarnym [...], o czym jednak Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] nie wiedział. Wprawdzie świadomość taką miał Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...], jednak uznał przekazanie orzeczenia IMP w Ł. w tym trybie za zgodne z prawem. Takie działanie organów w tej wpadkowej kwestii postępowania Sąd odczytuje, jako zbyt daleko idącą ostrożność, jeżeli chodzi o zgodność tego działania z przepisami procedury administracyjnej, ale co jednocześnie dało skarżącemu możliwość pełnej kontroli tych działań. W tym stanie rzeczy, nawet gdyby uznać, że nie istniała w tym przypadku potrzeba przekazania orzeczenia jednostki orzeczniczej II stopnia organowi właściwemu w sprawie w trybie art. 65 k.p.a., to naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem postępowanie w sprawie stwierdzenia u H. K. choroby zawodowej przez cały czas toczyło się przed organem właściwym w sprawie, którym był Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny [...], o czym Sądowi jest wiadomo z urzędu. Z wyżej wymienionych przyczyn wobec niestwierdzenia, aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.