III SA/Gd 220/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 26 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia 26 stycznia 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając m.in. na podstawie art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 1, ust. 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 20 maja 2014r., przyznającą K. T. dodatek mieszkaniowy w wysokości 436,65 zł miesięcznie. Organ odwoławczy, odnosząc się do dotychczasowego przebiegu postępowania oraz powołując przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych podał, że dochody czteroosobowego gospodarstwa domowego wyniosły 2.972,78 zł , czyli średni dochód na jednego członka gospodarstwa domowego miesięcznie wyniósł 247,73 zł. Rzeczywiste miesięczne wydatki skarżącego z tytułu czynszu wynoszą 623,79 zł. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie miał zastosowanie art. 6 ust. 10 w/w ustawy, który stanowi, iż wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Powierzchnia lokalu skarżącego wynosi 52,60m2, natomiast powierzchnia normatywna dla gospodarstwa 4 osobowego wynosi 55m2 zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy. W związku z tym skarżącemu przysługuje dodatek mieszkaniowy w wysokości 436,65 zł, zgodnie z wyliczeniem: 623,79x70% = 436,65 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. T. podniósł, że organy błędnie ustaliły wysokość dodatku mieszkaniowego, zaniżając go. Zdaniem skarżącego dochód miesięczny na osobę wynosi 241,76 zł, a nie 247,73 zł, nieprawidłowo ustalono wydatki na powierzchnię normatywną , które wynoszą 652,25 zł., a nie 623,79 zł. Błędnie też ustalono udział własny - zamiast 118,91 zł powinno być 116,04zł , bowiem 967,04zł x12% =116,04 zł. Skoro wysokość dodatku to różnica między wydatkami na normatywną powierzchnię -652,25 zł , a kwotą stanowiącą wydatki poniesione w wys. 12 % dochodów gospodarstwa, czyli 116,04 zł, powinien on wynosić 536,21 zł ( 652,25zł -116,04 zł). Zdaniem skarżącego samo orzeczenie znacznego stopnia niepełnosprawności żony oznacza, że przysługuje jej prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Gdyby żonie prawo takie nie przysługiwało, to w orzeczeniu napisane by było, że brak takiego wskazania. Skarżący podnosił, że jego żona ma wskazanie do korzystania z wózka inwalidzkiego, ale z niego nie korzysta z uwagi na brak środków finansowych i nieprzystosowanie mieszkania dla potrzeb osoby niepełnosprawnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia dodatków mieszkaniowych normowana jest przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tj. Dz.U. z 2013 r., poz.966), zwanej dalej "ustawą". Wysokość dodatku mieszkaniowego ustala się zgodnie z treścią art. 6 ustawy. Art. 6. 1. Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 1) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym; 2) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym; 3) 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. 2. Jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości: 1) 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym; 2) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym; 3) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. 3. Wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. 4. Wydatkami, o których mowa w ust. 3, są: 1) czynsz; 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej; 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną; 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego; 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego; 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych; 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. 4a. Nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu: 1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów; 2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe. 5. (uchylony). 6. Jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy; 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. 7. Jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. 8. Jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę. 9. Jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi za ten lokal a odpowiednią kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3 lub w ust. 2 pkt 1-3. 10. Wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. 11. Rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć lub obniżyć, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokość wskaźników procentowych, o których mowa w ust. 10. Skarżący w skardze wywodził, że na skutek przyjęcia błędnych wartości koniecznych dla ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego został on zaniżony, i zamiast kwoty wskazanej przez skarżącego w skardze - 536,21 zł , przyznano mu dodatek mieszkaniowy w wysokości 436,65 zł miesięcznie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że choć główne zasady obliczania wysokości dodatku mieszkaniowego wskazano w art. 6 ust. 1 ustawy, do którego nawiązuje przede wszystkim skarżący powołując się na różnicę wielkości przyjętych do obliczeń przez niego i organy, to wysokość w taki sposób obliczonego dodatku mieszkaniowego podlega ograniczeniom, o jakich mowa w art. 6 ust 10 ustawy. Innymi słowy - organy muszą sprawdzić, czy obliczony dodatek mieszkaniowy nie przekracza kwoty wynikającej z wyliczenia dokonanego na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy. Jeżeli przekracza - dodatek mieszkaniowy musi stanowić tylko wartość ustaloną w oparciu o art. 6 ust. 10 ustawy. Tak było w niniejszym przypadku. W zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, że dodatek mieszkaniowy powinien być przyznany skarżącemu w wysokości 436,65 zł miesięcznie- z uwagi na treść art. 6 ust. 10 ustawy. Kwota ta została ustalona prawidłowo. Normatywna powierzchnia lokalu , zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy, wynosi 55 m ². Skarżący zarzucał, że normatywna powierzchnia lokalu powinna być powiększona, bowiem jego żona jest osobą niepełnosprawną , której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Art. 5 ust. 3 ustawy stanowi, że normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.). Przepis ten uzależnia powiększenie normatywnej powierzchni w dwóch przypadkach - zamieszkiwania w lokalu osoby niepełnosprawnej, która rzeczywiście, faktycznie porusza na wózku inwalidzkim, albo która legitymuje się orzeczeniem odpowiedniego organu o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W przedmiotowym przypadku przesłanki z art. 5 ust. 3 ustawy nie zostały spełnione, bowiem żona skarżącego nie porusza się na wózku inwalidzkim i nie dysponuje wspomnianym orzeczeniem. Dodać należy, że - wbrew przekonaniu skarżącego -orzeczenie o niepełnosprawności samo w sobie nie uprawnia do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Wobec powyższego brak podstaw prawnych do powiększenia powierzchni normatywnej . Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 6 ust. 10 ustawy, jeżeli powierzchnia zajmowanego lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, to wysokość dodatku mieszkaniowego nie może przekraczać 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny. Zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ta część przepisu art. 6 ust. 10 ustawy, która uzależnia wysokość dodatku mieszkaniowego od wielkości wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu, bowiem ta część przepisu dotyczy lokali, których powierzchnia jest większa od powierzchni normatywnej. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Powierzchnia lokalu zajmowanego przez skarżącego wynosi 52,60 m², wobec czego jest mniejsza od normatywnej powierzchni. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń, lokal skarżącego wyposażony jest w instalacje, o jakich mowa w art. 6 ust. 7 ustawy, wobec czego ryczałt w tym przepisie przewidziany skarżącemu nie przysługuje. W tej sytuacji wysokość dodatku mieszkaniowego, zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy, nie może przekraczać 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny. Faktyczne wydatki ponoszone na przedmiotowy lokal to kwota 623,79 zł. Wysokość tej kwoty wynika z akt administracyjnych, została w takiej wysokości prawidłowo przyjęta przez organy i nie była kwestionowana przez skarżącego w skardze. Zgodnie z powyższym - 70% z kwoty 623,79 zł to 436,65 zł. Kwota taka została prawidłowo przyznana skarżącemu przez organy jako dodatek mieszkaniowy. Nie było żadnych podstaw do przyznania skarżącemu kwoty wyższej, niż ustalona przez organy. Ewentualne różnice w przyjmowanych wielkościach, wskazywane przez skarżącego w skardze, nie miały żadnego znaczenia dla ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego przyznanego skarżącemu. W niniejszej sprawie istotne było bowiem ustalenie wysokości tego dodatku z uwzględnieniem ograniczenia jego wysokości w oparciu o art. 6 ust. 10 ustawy. Podkreślenia wymaga też, że Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub w przypadku innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził tego rodzaju naruszeń. Choć organy nie uzasadniły swych decyzji dostatecznie przejrzyście, to nie miało to żadnego wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.