III SA/Gd 224/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego R. D. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia I. przyznać radcy prawnemu R. D. wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy ) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA. II. przyznać kwotę 405 zł (czterysta pięć złotych) tytułem zwrotu udokumentowanych wydatków. Wyrokiem z dnia 14 lipca2011 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie choroby zawodowej. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej od tego wyroku przez reprezentującego M. L. pełnomocnika (ustanowionego w ramach prawa pomocy) radcę prawnego R. D., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2418/11 oddalił skargę kasacyjną. Wnioskiem złożonym 5 lipca 2012 r. w siedzibie WSA w Gdańsku radca prawny R. D. wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia wg norm przepisanych za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy oraz zwrot niezbędnych wydatków poniesionych na przejazd na rozprawę przed NSA w związku z wykonywaniem prawa pomocy oświadczając przy tym, że koszty te nie zostały przez skarżącego w żadnej części uiszczone. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że opłata za czynności radcy prawnego przysługuje mu w wysokości 100% stosownej opłaty o której mowa w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) , zaś podróż do siedziby sądu kasacyjnego odbyła się samochodem. Zdaniem wnioskodawcy zwrot kosztów należy się w wysokości tzw. kilometrówki tj. ryczałtu samochodowego przy podróżach służbowych według stawek określonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy właściwych dla auta o pojemności powyżej 900 cm3 – 0,8358 zł za 1 km. Odległość z Sopotu do Warszawy wynosi około 360 km. Koszt podróży wynosi więc 601,78 zł (720 x 0,8358 ). Wnioskodawca załączył fakturę VAT ze stacji paliw znajdującej się na trasie Warszawa-Sopot, na której zakupił paliwo wracając po rozprawie przed NSA. Na wezwanie referendarza wnioskodawca przedstawił także dowód zakupu paliwa zużytego na przejazd z Sopotu do Warszawy oraz oświadczył, że pojazd, którym się posłużył to auto z silnikiem benzynowym o pojemności 2,0 l i średnie zużycie paliwa wynosi 10 litrów na 100 km przebiegu. Rozpoznając opisany powyżej wniosek stwierdzono, co następuje: Wskazać należy, że stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te zostały zawarte w powołanym przez pełnomocnika rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., zwanym dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia sąd zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę jego niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozporządzeniu. Nadto, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata zostaje przez sąd podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie będzie to zatem kwota 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w związku z §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia), podwyższona o stawkę 23 % podatku od towarów i usług. Ponadto na podstawie § 15 pkt 2 rozporządzenia, radcy prawnemu przysługuje zwrot udokumentowanych wydatków, na które w niniejszej sprawie złożyły się poniesione w koszty dojazdu pełnomocnika z miejscowości Sopot (gdzie znajduje się kancelaria pełnomocnika) do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozprawę oraz koszty drogi powrotnej. Wydatek ten znajduje potwierdzenie w przedłożonych przez pełnomocnika dokumentach, w związku z czym należało go ocenić jako udokumentowany. Określając jego wysokość korzystając z danych średniego zużycia paliwa podanych przez wnioskodawcę oraz kosztów zakupu benzyny na dojazd i powrót wskazać należy, iż pokonana odległość na dojazd to 360 km, ilość zużytego paliwa to 36 litrów w jedną stronę, cena jednego litra z faktury zakupu z dnia 28 stycznia 2012 r. to 5,58 zł/litr zatem koszt dojazdu do Warszawy wynosi 200,88 zł (36 x 5,58). Obliczając w ten sam sposób koszty drogi powrotnej biorąc jednak cenę litra z faktury z dnia 1 lutego 2012 r. na poziomie 5,67 zł/litr (36 x 5,67) to koszt drogi powrotnej stanowi kwotę 204,12 zł. Łącznie zatem wnioskodawcy należy się zwrot udokumentowanych wydatków w wysokości 405 zł. Na marginesie wskazać należy, że zwrot wydatków obejmuje wydatki realnie poniesione i potwierdzone stosownym dokumentem, jednak z tym pojęciem nie można utożsamiać ryczałtu, jak uczynił to wnioskodawca. Jednocześnie referendarz uznał, że wydatek ten był niezbędny z racji tego, że pełnomocnik z urzędu został ustanowiony już po wydaniu wyroku w I instancji i dopiero w skardze kasacyjnej a następnie na rozprawie przed Sądem II instancji mógł wywodzić argumentację przemawiającą za zasadnością wniesionej skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 P.p.s.a. referendarz sądowy orzekł jak w sentencji