III SA/Gd 226/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 29 stycznia 2019 r. sygn. akt [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie opłaty z tytułu wyłączenia z produkcji rolnej z naruszeniem prawa oraz odmowy jej uchylenia. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy, w 2016 r. Starosta wydał wobec spółki A Sp. z o.o. w G. decyzję ustalającą opłatę w wysokości dwukrotnej należności tj. 78 481,66 zł z tytułu wyłączenia z produkcji rolniczej - niezgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych - gruntów ornych pow. 0,1494 ha położonych na działce nr 483/5 w obrębie gminy [...]. Decyzja nie została skutecznie zaskarżona w drodze odwołania i stała się ostateczna. W wyniku wznowienia postępowania w sprawie, Starosta decyzją z dnia 16 sierpnia 2018 r., działając na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. stwierdził wydanie opisanej wyżej własnej decyzji z 2016 r. z naruszeniem prawa (pkt 1 sentencji decyzji) oraz odmówił uchylenia tej decyzji (pkt 2 sentencji). W uzasadnieniu organ wskazał, że stwierdzone przy wydaniu decyzji naruszenia dotyczyły prawa procesowego (uchybienia dotyczące niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, uchybienia dotyczące trybu doręczeń). Naruszenia przepisów proceduralnych nie miały jednak w ocenie organu żadnego wpływu na merytoryczną poprawność podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z art. 146 § 2 K.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Decyzja Starosty [...] z dnia 16 sierpnia 2018 r. została zaskarżona przez spółkę A w drodze odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po jego rozpoznaniu, decyzją z dnia 29 stycznia 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, jako zgodną z prawem Spółka A zaskarżyła do sądu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 stycznia 2019 r. utrzymującą decyzję Starosty z dnia 16 sierpnia 2018 r., dotyczącą stwierdzenia wydania decyzji w sprawie opłaty z tytułu wyłączenia z produkcji rolnej z naruszeniem prawa oraz odmowy jej uchylenia. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi normowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej w skrócie "p.p.s.a.") W świetle art. 61 § 3 ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Dla spełnienia przesłanek z powołanego przepisu p.p.s.a. wystarczające jest prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezależnie od tego, że strona skarżąca w ogóle nie uzasadniła swojego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, sąd podkreśla, że przedmiotem wstrzymania mogą być jednak wyłącznie takie decyzje, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Wykonalność dotyczy zatem tylko aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a więc aktów na podstawie których określone zostają pewne uprawnienia czy obowiązki uczestników obrotu prawnego. Wydane w ramach postępowania wznowieniowego rozstrzygnięcie stwierdzające wydanie decyzji z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 K.p.a) i jednocześnie omawiające jej uchylenia (w oparciu o art. 146 § 2 K.p.a.) nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania w podanym wyżej znaczeniu. W wyniku wydania takiej decyzji, nawet ostatecznej, na stronie skarżącej nie ciąży żaden obowiązek nadający się do dobrowolnego wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji. Złożony przez stronę skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonanie decyzji jest zatem bezprzedmiotowy, a określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki nie mogą podlegać rozważeniu przez sąd. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.