III SA/Gd 229/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie: WSA Alina Dominiak (spr.), NSA Marek Gorski, Protokolant Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na niższe stanowisko służbowe oddala skargę. Skarżący - K. D. w dniu 30 stycznia 2004 r. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji o odwołanie ze stanowiska naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji i przeniesienie na niższe stanowisko służbowe - specjalisty z dniem 2 lutego 2004 r. Rozkazem personalnym Nr 26/04 z dnia 30 stycznia 2004 r. Komendant Miejski Policji na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2003 r. nr 192, poz. 1873 ze zm.) w związku z § 8 ust. 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 152, poz. 1732) zwolnił z dniem 2 lutego 2004 r. kom. K. D. z dotychczas zajmowanego stanowiska naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji oraz przeniósł i mianował go na niższe stanowisko służbowe - specjalisty Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, powołując się na treść art. 38 ust. 3 ustawy o Policji, iż policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe na jego prośbę. Z tych względów należało się przychylić do prośby K. D. Z akt sprawy wynika, że rozkaz personalny skarżący otrzymał w dniu 2 lutego 2004 r., w tym też dniu się z nim zapoznał. Raportem z dnia 30 stycznia 2004 r., który wpłynął do KMP w dniu 2 lutego 2004 r. K. D. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o wycofanie wniosku z dnia 30 stycznia 2004 r. i odstąpienie od mianowania go na niższe stanowisko służbowe. Wystąpił o przeniesienie do Szkoły Policji . W odpowiedzi pismem z dnia 2 lutego 2004 r. K. D. został poinformowany, iż jego raport nie może zostać uwzględniony, gdyż wpłynął do KMP po sporządzeniu rozkazu personalnego. W odwołaniu od decyzji Komendanta Miejskiego Policji K. D. wskazał, że to przełożeni wymogli na nim złożenie prośby o przeniesienie na niższe stanowisko służbowe - poprzez presję i doprowadzenie do sytuacji, w której nie był w stanie w sposób w pełni świadomy dokonać oceny faktów i podjąć właściwej decyzji. Podał, iż w dniu 30 stycznia 2004 r. napisał drugi raport, zarejestrował go i włożył do teczki kom. , informując o tym dyżurnego KMP. Wie, że komendant zapoznał się z raportem w dniu 31 stycznia 2004 r. lecz by utrzymać się przy swoich koncepcjach, uczyniono tak, że jego raport wpłynął do KMP w dniu 2 lutego 2004 r. Następnie K. D. wskazał, iż starał się dobrze organizować swoją pracę, zaś spostrzeżenia dotyczące jej usprawnienia przekazywał przełożonym. Nie spotykało się to jednak z aprobatą ze strony przełożonych. Również za to, iż osobiście zatrzymał jednego ze sprawców usiłowania kradzieży samochodu nie dostał pochwały od przełożonych, podczas, gdy inni policjanci za taką postawę dostają nagrody pieniężne. Rozpoznając odwołanie skarżącego Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia 29 lutego 2004 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż ani ustawa o Policji, ani inne przepisy prawa administracyjnego nie regulują problematyki skuteczności oświadczeń woli. W tej sytuacji, skoro żądanie K. D. o mianowanie na niższe stanowisko służbowe jest oświadczeniem woli, to w omawianym zakresie powinny być stosowane przepisy kodeksu cywilnego dotyczące składania oświadczeń woli. Organ drugiej instancji powołując się na treść art. 61 k.c. wskazał, iż składający oświadczenie woli jest nim związany z chwilą jego złożenia. Nie może on dobrowolnie bez zgody adresata cofnąć takiego oświadczenia woli. Oświadczenie uznaje się za nieistniejące tylko wtedy, gdy jednocześnie z oświadczeniem lub wcześniej dociera do adresata odwołanie tego oświadczenia (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1997 r. sygn. akt II SA 1576/96). Z adnotacji zaś na raportach złożonych przez K. D. wynika, że oświadczenie woli dotarło do adresata po upływie 3 dni od zapoznania się przez niego z raportem odwołującego się policjanta. Wobec tego, że adresat nie wyraził zgody na cofnięcie prośby o mianowanie na niższe stanowisko służbowe, odwołanie tego oświadczenia woli przez policjanta w świetle powołanego przepisu uznać należy za bezskuteczne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję K. D. podniósł, iż organ odwoławczy nie zapoznał się z całokształtem materiału w sprawie i nie zbadał, czy faktycznie decyzja skarżącego była podjęta pod presją, gdyż nie było żadnego powodu, dla którego miałby z własnej woli rezygnować z zajmowanego stanowiska. Skarżący podał, iż w dniu 30 stycznia 2004 r. po rozmowie ze specjalistą Zespołu Kadr i Szkolenia KMP i na skutek uzyskanej od niej informacji, że jeżeli napisze raport w tym dniu z prośbą o wycofanie poprzednio złożonego, to tamten stanie się nieważny - napisał taki raport, zarejestrował go w dzienniku Sekcji, a następnie doręczył dyżurnemu KMP . Ponieważ dyżurny był zajęty skarżący poinformował go, iż wkłada raport do teczki komendanta, będącej w dyspozycji dyżurnego. Nadto skarżący podniósł, iż z informacji jakie uzyskał od pełniącego służbę w dniu 31 stycznia 2004 r. dyżurnego wynika, że komendant zapoznał się z jego wnioskiem o wycofanie wcześniejszego raportu 30 stycznia, a najpóźniej 31 stycznia 2004 r. W tej sytuacji w ocenie skarżącego uznać należy, iż raport o wycofanie wniosku wpłynął do organu w dniu 30 stycznia 2004 r., nie zaś w dniu 2 lutego 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 2 czerwca 2005 r. skarżący wskazał, że wniosek o przeniesienie na niższe stanowisko służbowe napisał na skutek polecenia służbowego, a następnie wniosek ten odwołał - w jego ocenie skutecznie, jednak nie ma potwierdzenia, że raport o odwołaniu wniosku o przeniesienie na niższe stanowisko służbowe wniósł w dniu 30 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Artykuł 38 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) zawiera pełną regulację przypadków przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Ustęp 1 tego artykułu jest poświęcony obligatoryjnemu przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko w razie wymierzenia mu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na takie stanowisko. W ust. 2 natomiast wyszczególnione są cztery inne sytuacje, w jakich można zastosować takie przeniesienie. Są to dokonane w odpowiednim trybie przez stosowne organy kolejno: orzeczenie trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku (gdyby nie można mianować policjanta na stanowisko równorzędne), stwierdzona nieprzydatność na zajmowanym stanowisku, stwierdzone niewywiązywanie się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, likwidacja zajmowanego stanowiska bez możliwości mianowania policjanta na stanowisko równorzędne. Ustęp 3 z kolei przewiduje możliwość przeniesienia policjanta na niższe stanowisko również na jego prośbę . W niniejszej sprawie materialnoprawną podstawą decyzji w przedmiocie mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe był przepis art. 38 ust. 3 ustawy o Policji. W ocenie Sądu organy trafnie zastosowały powołany przepis, albowiem inicjatywa przeniesienia na niższe stanowisko służbowe wyszła od policjanta, a właściwy przełożony uwzględnił tylko jego prośbę przy wydawaniu decyzji. Sprawa o mianowanie policjanta na niższe stanowisko służbowe należy do kategorii spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, w której zgodnie z treścią art. 1 k.p.a. zastosowanie mają przepisy tego kodeksu. Jak wnika z akt administracyjnych, decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu w dniu 2 lutego 2004 r. W tym też dniu skarżący zapoznał się z jej treścią - wynika to wprost z pieczątki znajdującej się na owej decyzji "otrzymałem i zapoznałem się z treścią dnia 02.02.2004 r." i podpisu skarżącego. W tej sytuacji przyjąć należy, że decyzja ta została wprowadzona do obrotu prawnego. Zgodnie z art. 110 k.p.a. decyzja administracyjna wywiera skutki prawne od daty jej doręczenia lub ogłoszenia; przepis ten odnosi się do stabilizacji (trwałości) treści rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, kończącej wszelkie wahania co do jej załatwienia i uniemożliwia organowi zmianę własnego stanowiska wyrażonego w już doręczonej lub ogłoszonej decyzji, o ile przepisy tego kodeksu nie stanowią inaczej. Z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym. Oznacza to, że decyzja istnieje, natomiast dzień jej wydania jest miarodajny dla oceny jej podstawy prawnej i faktycznej. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem także na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, bowiem również w tym czasie organ administracji publicznej nie może jej zmienić (por. wyrok NSA z 05.02.2002 r. sygn. akt I SA 2459/00, System Informacji Prawnej LEX nr 81763). Z prezentaty na raporcie K. D., datowanym na dzień 30 stycznia 2004 r., skierowanym do Komendanta Miejskiego Policji , w którym skarżący odwoływał wcześniejsze oświadczenie woli w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe wynika, iż raport wpłynął do KMP w dniu 2 lutego 2004 r. i został zarejestrowany pod Nr [...]. W tej sytuacji nie ma żadnych podstaw, by przyjąć jako miarodajne twierdzenia skarżącego, iż raport ten złożył w dniu 30 stycznia 2004 r. - tym bardziej, że - jak skarżący sam przyznał - nie ma potwierdzenia, że właśnie w tej dacie raport złożył. Prezentata wpływu raportu wskazuje na faktyczną datę jego otrzymania przez KMP i nie ulega wątpliwości, że jest najbardziej przekonywującym dowodem potwierdzającym otrzymanie raportu w dacie widniejącej na prezentacie. Skoro - jak wskazano wyżej - skarżący nie dysponuje żadnym innym dokumentem wskazującym na to, kiedy złożył raport, to przyjęcie za datę złożenia raportu datę jego wpływu do KMP umieszczoną na prezentacie uznać należy za prawidłowe. O dacie wpływu raportu skarżącego do KMP świadczy nie tylko prezentata, ale także adnotacje poczynione na raporcie zaopatrzone tą samą datą (u góry strony). Odnosząc się do zarzutu skargi polegającego na pominięciu przez organy administracji okoliczności, w jakich doszło do złożenia wniosku o mianowanie na niższe stanowisko służbowe wskazać należy, iż badanie ewentualnych wad oświadczenia woli nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do stwierdzenia, czy w niniejszej sprawie zaistniały wady powodujące uchylenie się przez skarżącego od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli. Może to nastąpić wyłącznie na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Przemawia za tym treść art. 2 § 1 i 3 k.p.c. oraz art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wynika domniemanie właściwości sądu powszechnego. W konkluzji stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych względów na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić skargę jako nieuzasadnioną.