III SA/Gd 229/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata T. J. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia 4 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy kwotę 146,40 zł (sto czterdzieści sześć złotych czterdzieści groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 229/07 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła na pełnomocnika M. S. z urzędu adwokata T. J., któremu skarżąca w dniu 12 lipca 2007 r. udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej w sprawie. Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 229/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. S. na decyzję Wojewody z dnia 4 kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, przyznał pełnomocnikowi skarżącej kwotę 292,80 zł - tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną jej z urzędu oraz kwotę 17 zł tytułem poniesionych wydatków. W piśmie procesowym z dnia 26 października 2007 r. wnioskodawca podał, iż po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz uzasadnieniem wyroku Sądu z dnia 2 sierpnia 2007 r., nie stwierdza podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Ponadto wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oświadczając, iż koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Z treści pisma z dnia 26 października 2007 r. wynika, iż zostało ono przekazane do wiadomości skarżącej wraz z opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Podkreślić należy, iż w przypadku gdy pomoc prawna polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, pełnomocnik powinien wykazać, że opinia została sporządzona i przekazana stronie. Sąd ustalając, czy pomoc prawna została udzielona, może poprzestać na oświadczeniu pełnomocnika (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 720/04). Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 120 zł, co po podwyższeniu o 22% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 146,40 zł. Z tych względów Sąd, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzekł jak w sentencji postanowienia.