III SA/Gd 229/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oraz składki na ubezpieczenia emerytalno-rentowe i zdrowotne postanawia odrzucić skargę. Burmistrz Miasta i Gminy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lutego 2014r., nr [...]. Decyzją tą Kolegium, po rozpoznaniu odwołania A. K., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 19 lipca 2012 r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W złożonej skardze Burmistrz Miasta i Gminy, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucił jej naruszenie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7.12.2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, poprzez wadliwe przejęcie, że w okresie od dnia 1.07.2012 r. do dnia 1.07.2013 r. decyzja z dnia 6.09.2010 r. nr [...] nie funkcjonowała już w obrocie prawnym. Skarżący podniósł, że wydanie zaskarżonej decyzji pociąga za sobą nałożenie na Miasto i Gminę obowiązek wypłaty świadczenia rodzinnego za okres od 1 lipca 2012 r. do 1 lipca 2013 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z uwagi na treść art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ powołując się ponadto na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że organ administracji publicznej, który w pierwszej instancji wydał decyzję, nie jest uprawniony ani do wniesienia odwołania od tej decyzji, ani do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu ze względu na jej niedopuszczalność. W myśl art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez Burmistrza Miasta i Gminy, który działał w sprawie jako organ pierwszej instancji. Należało zatem ustalić, czy Burmistrz posiada legitymację skargową i czy może kwestionować w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, mocą której uchylono jego własne rozstrzygnięcie. W kwestii legitymacji skargowej organu administracji publicznej wypowiadały się już sądy administracyjne oraz Trybunał Konstytucyjny. W postanowieniu NSA z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90 ( publ. ONSA 1990/4/7 , LEX nr 10166) stwierdzono, że "bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzje wydaje wójt tej gminy; ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego". Podobnie wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt K 32/08 (Dz. U. nr 187, poz. 1456) gdzie wskazano, iż jednostka samorządu terytorialnego (w tym gmina reprezentowana przez jej Burmistrza) nie może być ani skarżącym, ani uczestnikiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela w/w zaprezentowane poglądy judykatury. Należy zwrócić uwagę na to, że dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony – uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje takie rozstrzygnięcie w drodze skargi. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków. Tym samym niewątpliwe jest, zdaniem Sądu, że Burmistrz jako organ pierwszej instancji orzekający w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją SKO, która została przez niego zaskarżona, nie posiada przymiotu strony skarżącej w postępowaniu przed tutejszym sądem. Nie posiada również statusu uczestnika postępowania, o jakim mowa w art. 33 p.p.s.a.. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, odrzucił skargę.