III SA/Gd 232/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie prawa do stypendium oddala skargę. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014 r., organ I instancji wznowił postępowanie w przedmiocie przyznania stronie prawa do stypendium z tytułu odbywania stażu z powodu wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi, który wydał decyzję. Organ podał, że wydając w dniu 22 lutego 2013 roku decyzję nr [...] w sprawie przyznania prawa do stypendium od dnia 13 lutego 2013 roku, organ zatrudnienia nie posiadał wiedzy o zatrudnieniu Z. G. z dniem 19 października 2012 roku. Decyzją z dnia 15 stycznia 2014r. nr [...] Starosta, działając na podstawie m.in. art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 2 ust 1 pkt 2, art. 53 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. 2013 r., poz. 674 z późn. zm.), po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia 14.01.2014 r. nr [...], uchylił w całości decyzję ostateczną wydaną z upoważnienia Starosty z dnia 22.02.2013r. nr [...] w sprawie przyznania Z. G. prawa do stypendium w wysokości 953,10 zł brutto miesięcznie, w okresie odbywania stażu, od dnia 13.02.2013 r. oraz orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie prawa do stypendium, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w dniu 14 stycznia 2010 r. Z. G. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako osoba bezrobotna. Następnie w/w nabył prawo do stypendium od dnia 13 lutego 2013 r. w związku ze skierowaniem przez Powiatowy Urząd Pracy na staż w [...] w S. w okresie od dnia 13 lutego 2013 r. do dnia 12 sierpnia 2013 r. Podczas prowadzonego postępowania w sprawie przerwania przez Z. G. stażu ujawniono, że strona od dnia 19 października 2012 r. podjęła zatrudnienie. W związku z tym, decyzją z dnia 28 listopada 2013 r. orzeczono o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 19 października 2012r. Ta decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy na mocy ostatecznej decyzji z dnia 23 grudnia 2013 r. W następstwie odwołania od w/w decyzji Wojewoda, działając na podstawie m.in. art. 53 ust. 6 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uchylił zaskarżoną decyzję w części orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie prawa do stypendium, odmówił Z. G. prawa do stypendium od dnia 13 lutego 2013 r. z tytułu obywania stażu oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odnosząc się do regulacji normatywnej zawartej w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dotyczącej przyznawania pomocy socjalnej o charakterze materialnym wskazał, że posiadanie statusu osoby bezrobotnej stanowi podstawę do nabycia prawa do stypendium z tytułu odbywania stażu. Organ ustalił, że w dniu nabycia przez stronę prawa do stypendium, tj. w dniu 13 lutego 2013 r., Z. G. nie legitymował się statusem osoby bezrobotnej z powodu pozostawania od dnia 19 października 2012 r. w zatrudnieniu. Natomiast wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy bez względu na czasokres faktycznego świadczenia tej pracy oraz wysokość osiąganego z tego tytułu przychodu stanowi negatywną przesłankę do nabycia i posiadania statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do stypendium. Wyjaśniono, że podczas rejestracji strona podpisała Oświadczenie Bezrobotnego w części "C" karty rejestracyjnej, ze stosownym pouczeniem odnośnie skutków prawnych pozostawania w zatrudnieniu. Ponadto strona w tym oświadczeniu zobowiązała się do bezzwłocznego informowania o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej. Każde zatrudnienie skutkuje pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej i co za tym idzie i prawa do stypendium. Organ wskazał też, że z uwagi na przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia były pozostałe okoliczności, na które strona wskazywała w odwołaniu. Podkreślono, że w sprawie istotny był sam fakt świadczenia pracy na podstawie stosunku pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Z. G. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając naruszenie: - art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie, - art. 10, art. 11, art. 61 § 4, art. 75-86, art. 104, art. 107 § 3 i K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącego decyzja Wojewody ponownie pozbawiła go instancyjności. Organ uchylając bowiem decyzję PUP w S. z dnia 15.01.2014r - co do umorzenia postępowania - jednocześnie orzekł o odmowie przyznania skarżącemu prawa do stypendium od dnia 13.02.2013r. z tytułu odbywania stażu. Wskazał, że organ nie powinien był wszczynać postępowania o utracie statusu bezrobotnego z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej. Winien natomiast prowadzić postępowanie tylko w sprawie zasadności posiadania przez skarżącego statusu bezrobotnego i uprawnień z nim związanych od dnia 19.10 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyjaśniono, że skarżący nie przedstawił w skardze żadnych konkretnych zarzutów. Przedmiotem postępowania przed organami było prawo skarżącego do stypendium. Organ I instancji bezzasadnie jednak przyjął, iż w wyniku wznowienia postępowania zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji własnej i umorzenia postępowania. Istniały bowiem warunki do merytorycznego orzeczenia co do istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). W myśl art. 134 § 1 w/w aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić skarżącemu należy, że wbrew niejasnym zarzutom zawartym w uzasadnieniu skargi w prowadzonym postępowaniu nie doszło do naruszenia art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego. Celem wykazania powyższego warto przypomnieć, że skarżący 14 stycznia 2010 roku zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Decyzją Starosty z dnia 10 października 2013 roku został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 grudnia 2012 roku. Na skutek złożonego przez niego odwołania Wojewoda decyzją z dnia 18 listopada 2013 roku uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu zakończenia wszczętego postępowania w sprawie wykonywania pracy od 19 października 2012 roku. Od tej decyzji skarżący nie złożył skargi do sądu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia 28 listopada 2013 roku orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 19 października 2012 roku. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, które zostało rozpoznane wydaniem przez organ drugiej instancji decyzji z dnia 23 grudnia 2013 roku utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Od tej decyzji skarżący złożył skargę, która wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2014 roku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 99/14 została oddalona. Od tego wyroku skarżący nie złożył skargi kasacyjnej. Wyrok w tej sprawie uprawomocnił się w dniu 23 kwietnia 2014 roku. Oznacza to, że w dacie rozstrzygania przez organ odwoławczy niniejszej sprawy decyzja o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 19 października 2012 roku była ostateczna. Zaś w dacie rozstrzygania przez Sąd przedmiotowej sprawy była również prawomocna. Przechodząc in concreto do oceny prawnej zaskarżonej decyzji, podkreślić należy, że organ zasadnie wznowił postępowanie w sprawie. Spełnienie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 §1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) otworzyło możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Zauważyć należy, że w myśl art.151 § 1k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art.150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1,art.145a lub art.145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1,art.145a lub art.145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Stosownie do art. 53 ust.6 w zw. z art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U z 2013 roku poz.674 z późn.zm) bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę; [...]. Z kolei art. 2 ust.1 pkt 2 stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l [...], niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej,[...]. Pod pojęciem zatrudnienia ww. ustawa w pkt 43 art.2 ust.1 rozumie wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Tak więc z uwagi na wyżej wskazane przepisy skarżącemu, któremu z dniem 19 października 2012 roku nie przysługiwał status osoby bezrobotnej niewątpliwie nie przysługuje również prawo do stypendium. Zatem po wznowieniu postępowania na podstawie art.151 §1 pkt 2 k.p.a. należało uchylić decyzję ostateczną, przyznającą skarżącemu prawo do stypendium, co prawidłowo w pkt 1 decyzji uczynił organ I instancji ale jednocześnie orzec co do istoty sprawy albowiem nastąpił powrót sprawy do odpowiedniego stadium postępowania instancyjnego a zatem w omawianej sprawie orzec w przedmiocie prawa strony do stypendium z tytułu odbywania stażu, o czym organ pierwszej instancji nie orzekł, wadliwie uznając, że postępowanie jako bezprzedmiotowe należy umorzyć. W myśl obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasadzie dwuinstancyjności (art.15 k.p.a.) każda sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, gdyż decyzja organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu. Przy czym granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji wyznacza rozstrzygnięcie decyzji pierwszej instancji. Jedynie wykroczenie przez organ drugiej instancji poza te granice narusza zasadę dwuinstancyjności. Z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Zauważyć bowiem należy, że dopiero organ odwoławczy rozstrzygnął prawidłowo na podstawie wskazanego również przez organ pierwszej instancji przepisu art. 151 §1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten bowiem stanowił prawidłową podstawę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia – a w tym zakresie organy obu instancji były zgodne. Z tych względów zarzuty skargi uznać należało za nietrafne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.