III SA/Gd 233/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] z dnia 25 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF, D. T. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu podała, że pozostaje na utrzymaniu ojca oraz korzysta z pomocy siostry. Ze względu na stan zdrowia, skarżąca nie może podjąć zatrudnienia. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów źródłowych przedłożonych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 1 marca 2011 r. (m.in. zaświadczenia od pracodawcy ojca skarżącej o zarobkach z ostatnich trzech miesięcy oraz odpisu złożonego przez niego zeznania podatkowego za 2010 r., wyciągów z rachunków bankowych skarżącej i jej ojca z ostatnich trzech miesięcy, zaświadczenia organu podatkowego o przeciętnym dochodzie z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, dokumentacji medycznej, dodatkowych oświadczeń złożonych przez skarżącą, jej ojca oraz siostrę) ustalono, że skarżąca jest osobą niepracującą, pozostającą na utrzymaniu ojca, którego miesięczny dochód ze stosunku pracy wynosi 693 zł brutto (561,69 zł netto) miesięcznie, zaś w 2010 r. wyniósł on ogółem 6 239,28 zł. Ojciec skarżącej uzyskuje również dochód z pracy w gospodarstwie rolnym, którego przeciętna wysokość w ubiegłym roku wyniosła 944 zł. Ponadto jest posiadaczem samochodu [...], rok produkcji 1997 o wartości około 2 500 zł. Skarżąca nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, zaś deklarowana przez nią wysokość wydatków na zakup niezbędnych leków oraz wizyty lekarskie wynosi od 100 do 150 zł miesięcznie. W ponoszeniu niezbędnych kosztów utrzymania (zakup żywności, odzieży, leków) pomaga jej siostra. Saldo rachunku bankowego skarżącej w ostatnich trzech miesiącach nie przekroczyło kwoty 10 zł, zaś jej ojca 200 zł. Biorąc pod uwagę oświadczenie skarżącej, iż nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem i radcą prawnym, dane zawarte we wniosku oraz nadesłanych dokumentach źródłowych uznać należało, że wykazała ona dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.