III SA/Gd 234/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka ( spr. ) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dowódcy Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej [...] z dnia 21 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych oddala skargę. Wnioskiem z dnia 27 lutego 2012 r. Dowódca Grupy Lotniczej zwrócił się do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] o przyznanie kapitanowi T. K. dodatku za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych od dnia 1 marca 2012 r. z zastosowaniem wysokości mnożnika kwoty bazowej 0,1. Decyzją z dnia 13 września 2012 r. nr [...] (wydaną w następstwie kasacyjnej decyzji Dowódcy Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej z dnia 8 sierpnia 2012 r.) Dowódca Jednostki Wojskowej [...] przyznał kapitanowi T. K. pełniącemu zawodową służbę wojskową i zajmującemu stanowisko służbowe szefa zespołu dodatek za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych w kwocie 150 zł (przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej w wysokości 0,10). Jednocześnie organ wskazał, że przedmiotowy dodatek przysługuje od dnia 1 marca 2012 r. na czas zajmowania stanowiska szefa zespołu. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 104 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 80 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.), § 18 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) oraz § 10a ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt i ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.). W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwołując się do dotychczasowego przebiegu służby T. K. wskazał, że w okresie 29 lipca 1998 r. – 30 czerwca 2004 r. ww. służył na stanowisku dowódca klucza (od dnia 23 października 1998 r. dopuszczony do samodzielnej obsługi statku powietrznego – śmigłowca Mi – 14). W okresie 1 lipca 2004 r. – 30 czerwca 2007 r. ww. był szefem sekcji inżynieryjno – lotniczej o specjalności 08907/08307. Następnie, w okresie 1 lipca 2007 r. – 30 kwietnia 2008 r. ww. zajmował stanowisko szefa techniki lotniczej o specjalności 08901/08307. Co istotne, w okresie od dnia 1 lipca 2000 r. ww. przyznano dodatek dla personelu latającego. Po ponownym wyznaczeniu na stanowisko dowódcy klucza żołnierzowi przyznano ww. dodatek od dnia 1 stycznia 2003 r. (otrzymywany do dnia 30 czerwca 2004 r.). Ponadto ww. otrzymywał dodatek za wykonywanie lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych od dnia 1 lipca 2004 r. Z kolei od dnia 9 stycznia 2012 r. T. K. pełni służbę na stanowisku szef zespołu (cecha korpusu osobowego sił powietrznych 22; cecha grupy osobowej inżynieryjno – lotniczej K; symbol specjalności wojskowej – eksploatacja śmigłowców – 07). W dniu 1 lipca 2004 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, które nie przewidywało dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych. Z kolei w dniu 8 marca 2008 r. weszło w życie rozporządzenie zmieniające, w którym zapisano (§ 3), że żołnierzowi zawodowemu, który w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zajmuje stanowisko służbowe objęte prawem do dodatku specjalnego, wymienionego w § 10a ust. 3 rozporządzenia [...] w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, do okresu służby uprawniającego do przyznania tego dodatku wlicza się okres służby pełnionej na tym stanowisku służbowym do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. W tym dniu T. K. zajmował stanowisko służbowe szef techniki lotniczej o specjalności 08901/08307, która to specjalność nie była wymieniona w § 10a ust. 3 dodanym do rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. W świetle § 10a ust. 5 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. do okresu służby uprawniającego do przyznania dodatku za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych wlicza się okres pobierania przez żołnierza zawodowego dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych, na podstawie obowiązujących przed dniem 1 lipca 2004 r. przepisów w sprawie dodatków do uposażenia zawodowego żołnierzy. T. K. faktycznie pobierał dodatek za bezpośrednią obsługę statków powietrznych w okresie od 23 października 1998 r. do 30 czerwca 2000 r., to jest przez okres 1 roku, 8 miesięcy i 8 dni. Tymczasem w świetle § 10a ust. 1 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. żołnierz zawodowy, który w ramach obowiązków wynikających z opisu zajmowanego stanowiska służbowego wykonuje bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych otrzymuje miesięczny dodatek specjalny ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej do 0,10 – jeżeli pełnił służbę wojskową na stanowiskach objętych prawem do dodatku do 10 lat [...]. W reasumpcji organ uznał, że łączny okres służby uprawniający do dodatku za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych obejmuje okresy 23 października 1998 r. – 30 czerwca 2000 r. oraz okres od 1 marca 2012 r. Z kolei początek wysługi dla celów ustalenia wysokości dodatku określono na dzień 23 czerwca 2010 r. W odwołaniu od ww. decyzji T. K. zgodził się z wysokością przyznanego dodatku. Odwołujący się zakwestionował jednakże długość okresu służby na stanowiskach objętych prawem do dodatku. W jego ocenie okres od 23 października 1998 r. do 30 czerwca 2007 r. powinien być zaliczony w całości jako okres służby wojskowej na stanowiskach objętych prawem do dodatku za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych. W związku z tym na dzień 1 marca 2012 r. okres ten winien wynosić 8 lat, 8 miesięcy i 7 dni. Dodatkowo po dniu 1 marca 2012 r. a do dnia 10 października 2012 r. odwołujący przesłużył kolejne 10 miesięcy i 10 dni. Dowódca Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej decyzją nr [...] z dnia 21 grudnia 2012 utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 8 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 10a ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 4, ust,. 4 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych i § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przywołując dotychczasowy przebieg postępowania oraz przebieg służby odwołującego wskazał, że w okresie od dnia 23 października 1998 r. do 30 czerwca 2004 r. odwołujący się otrzymywał dodatek za bezpośrednią obsługę statków powietrznych (23 października 1998 r. – 30 czerwca 2000 r.) oraz dodatek dla personelu latającego (w okresie 1 lipca 2000 r. – 30 czerwca 2004 r.). Z kolei w okresie 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. oraz od 1 lipca 2007 r. do 30 kwietnia 2008 r. odwołujący zajmował odpowiednio stanowisko służbowe szefa sekcji inżynieryjno – lotniczej oraz stanowisko szefa techniki lotniczej. W związku z tym ww. miał przyznany dodatek za wykonywanie lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. W dniu 8 marca 2008 r. weszło w życie zmieniające rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, wprowadzające dodatek za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych. Przepis przejściowy zawarty w § 3 ww. rozporządzenia stanowi, że żołnierzowi zawodowemu, który w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zajmuje stanowisko służbowe objęte prawem do dodatku specjalnego, wymienionego w § 10a ust. 3 rozporządzenia [...] w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, do okresu służby uprawniającego do przyznania tego dodatku wlicza się okres służby pełnionej na tym stanowisku służbowym do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Odwołujący się w dniu wejścia w życie ww. rozporządzenia zmieniającego nie zajmował stanowiska służbowego wymienionego w § 10a ust. 3 (w jego pierwotnym brzmieniu) rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Treść tego przepisu uniemożliwia zatem uwzględnienie odwołującemu się okresu zajmowania stanowiska służbowego szefa sekcji inżynieryjno – lotniczej w okresie od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. Ponadto w okresie, w którym odwołujący pełnił służbę na stanowisku szefa sekcji inżynieryjno – lotniczej, stanowisko to nie było objęte prawem do dodatku (przepisy takiego dodatku nie przewidywały). Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że przepisy rozporządzeń w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (z lat 2000 i 2004) nie przewidują możliwości równoczesnego otrzymywania dodatku za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych i dodatku dla personelu latającego. Odwołujący się przez większą część zawodowej służby wojskowej otrzymywał dodatek dla personelu latającego jako korzystniejszy finansowo. Powyższe ma m.in. wpływ na wielkość ustalanego obecnie "stażu" przy bezpośredniej obsłudze wojskowych statków powietrznych. W skardze na ww. decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T. K. wniósł o ustalenie rzeczywistego okresu pełnienia służby wojskowej na stanowiskach związanych z wykonywaniem bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że w okresie 1 lipca 2000 r. – 30 czerwca 2007 r. skarżący nieprzerwanie odbywał służbę wojskową w strukturach Służby Inżynieryjno – Lotniczej na stanowiskach związanych z bezpośrednią obsługą wojskowych statków powietrznych. Stanowiska służbowe, na których skarżący pełnił służbę wojskową zawsze i nieprzerwanie związane były z bezpośrednią obsługą wojskowych statków powietrznych niezależnie od tego co o tym mówiły obowiązujące w poszczególnych okresach przepisy prawa. Zdaniem skarżącego treść § 3 rozporządzenia zmieniającego nie dotyczy go w sposób bezpośredni, gdyż jego wniosek o ponowne przyznanie dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych został złożony w lutym 2012 r. a nie "w dniu wejścia w życie rozporządzenia". W odpowiedzi na skargę Dowódca Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. pełnomocnik organu potwierdził, że skarżący w dniu 8 marca 2008 r. nie zajmował żadnego stanowiska służbowego objętego przepisem § 10a ust. 3 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym. Ponadto skarżący nie zajmował stanowiska związanego z bezpośrednią obsługą statków powietrznych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie kwestionując zasadności sentencji rozstrzygnięcia, domaga się prawidłowego ustalenia okresu służby wojskowej na stanowiskach objętych prawem do dodatku za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych. Zawarte bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia ustalenia organów w tym przedmiocie nie są, jego zdaniem, prawidłowe. W świetle materiału dowodowego w sprawie ustalono, że od 23.10.1998 roku do 30.06.2000 roku skarżący pobierał dodatek za bezpośrednią obsługę statków powietrznych zaś od 1.07.2000 roku do 30.06.2004 roku dodatek dla personelu latającego. Jednocześnie w okresie od 13.10.1999 roku do 30 czerwca 2004 roku przysługiwało mu prawo do dwóch dodatków tj. dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych oraz dodatek dla personelu latającego. W tym czasie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, pobierał jeden dodatek w wyższej wysokości korzystniejszy finansowo i był to dodatek za wykonywanie lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. W § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 lutego 2008 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2008r., Nr 29, poz.171) zapisano, że żołnierzowi zawodowemu, który w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zajmuje stanowisko służbowe objęte prawem do dodatku specjalnego, wymienionego w § 10a ust. 3 rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, do okresu służby uprawniającego do przyznania tego dodatku wlicza się okres służby pełnionej na tym stanowisku służbowym do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (to jest 8 marca 2008 r.). Niewątpliwie w dniu wejścia w życie tej regulacji skarżący nie zajmował stanowiska służbowego objętego prawem do dodatku specjalnego, wymienionego w § 10a ust.3, ani w brzmieniu nadanym tym rozporządzeniem ani zajmowania takiego stanowiska nie można wyinterpretować z obowiązków wynikających z opisu zajmowanego przez niego stanowiska służbowego (w dniu wejścia w życie wskazanego rozporządzenia), czemu sam nie zaprzecza. W konkluzji stwierdzić trzeba, że powyższa regulacja uniemożliwia mu zaliczenie wskazanego okresu służby do dodatku albowiem łączy ona uprawnienie do zaliczenia okresu służby do dodatku z rodzajem stanowiska pełnionego przez żołnierza na dzień wejścia w życie tegoż uregulowania. Natomiast Sąd nie podzielił wykładni dokonanej przez organy w zakresie § 10a ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 czerwca 2008 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2008r., Nr 147, poz. 934), które weszło w życie 29 sierpnia 2008r., zaś przepis ten stosuje się od 1 lipca 2008 roku. W myśl tego przepisu do okresu służby uprawniającego do przyznania dodatku specjalnego, [...], wlicza się okres pobierania przez żołnierza zawodowego dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych, na podstawie obowiązujących przed dniem 1 lipca 2004r. przepisów w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy. Skoro od 23.10.1998 roku skarżący pobierał dodatek za bezpośrednią obsługę statków powietrznych a w okresie od 13.10.1999 roku do 30 czerwca 2004 roku przysługiwało mu prawo do dwóch dodatków tj. dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych oraz dodatku dla personelu latającego, to fakt że pobierał zgodnie z obowiązującymi przepisami tylko jeden korzystniejszy finansowo dodatek, nie eliminował samego uprawnienia, które bez wątpienia w tym okresie mu przysługiwało. Tym samym wbrew stanowisku organów, okres w którym skarżący miał prawo do dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych (którego jedynie z wyżej opisanej przyczyny nie pobierał) podlega zaliczeniu do okresu służby uprawniającego do przyznania dodatku specjalnego, o którym mowa w ust.1 rozporządzenia. Wskazać należy, że zaprezentowana wyżej wykładnia tego przepisu jest wiążąca dla organów dokonujących ustalenia wysokości dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych. Mimo wadliwej wykładni omawianej regulacji, prowadzącej do błędnego wyliczenia okresu służby wojskowej uprawniającego do dodatku specjalnego za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych, Sąd uznał, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, naruszenie prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy. Zważyć bowiem trzeba, że wynik sprawy nie uległby zmianie również przy zastosowaniu zaprezentowanej przez Sąd wykładni prawa, gdyż okres w którym skarżący pełnił służbę wojskową na stanowiskach objętych prawem do dodatku nadal byłby krótszy niż 10 lat. Jednocześnie Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.