III SA/Gd 235/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska ( spr. ) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia 25 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 stycznia 2012 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania E. P.-S.od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 listopada 2011r. orzekającej o odmowie wymeldowania M. S. z pobytu stałego w lokalu przy [...] w [...], na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał m.in., iż z wnioskiem o wymeldowanie M. S. z miejsca pobytu stałego w wymienionym lokalu wystąpiła E. P.-S.. Wnioskodawczyni napisała, iż M. S. nie zamieszkuje w spornym lokalu od kwietnia 2008 r. oraz, że nie ma w nim żadnych rzeczy osobistych. Postępowanie przed organem I instancji zakończono wydaniem decyzji orzekającej o odmowie wymeldowania M. S. ze spornego lokalu. Organ I instancji wskazał, iż na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie potwierdzono w sposób nie budzący wątpliwości, iż M. S. pod wskazanym adresem zamieszkuje stale, jednak postępowanie dowodowe nie pozwoliło też na stwierdzenie, że M. S. opuścił miejsce zamieszkania w sposób trwały. Wobec powyższych ustaleń organ I instancji wydał decyzje o odmowie wymeldowania M. S. z miejsca zamieszkania przy [...] w [...]. W odwołaniu E. P.-S. podała, że M. S. zawarł nowy związek małżeński i zamieszkuje z nowa żoną w innym miejscu oraz wskazała świadków, którzy mogą tę okoliczność potwierdzić. Organ odwoławczy uznał odwołanie E. P.-S. za uzasadnione. W ocenie organu z akt wynika, iż obie strony brały czynny udział w toczącym się postępowaniu, lecz zebrany dotychczas materiał dowodowy nie dał dość wyczerpujących informacji. Z zeznań świadków może wynikać, że M. S. pod wskazanym adresem w spornym lokalu nie zamieszkuje, jednak sam zainteresowany jednoznacznie stwierdza, że ten właśnie lokal stanowi centrum życiowe strony. W tej sytuacji w ponownie prowadzonym postępowaniu należałoby przeprowadzić inne dowody, a w szczególności zawnioskowane przez E. P.-S., która wskazała na konieczność przesłuchania dodatkowych świadków mogących potwierdzić okoliczności podnoszone przez odwołująca się. Wskazano również na rozbieżności w zeznaniach przesłuchanych już świadków. Organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia mając na uwadze brak wykonania wszystkich czynności wyjaśniających. Na opisaną decyzję Wojewody [...] M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący podniósł, że rozstrzygnięcie o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia jest nieprawidłowe i zbędne, ponieważ w sprawie wszystko zostało już wyjaśnione ( również - przez skarżącego), a decyzja Wojewody [...] narusza interes prawny skarżącego. Skarżący wskazywał już w odwołaniu, że w toku postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...] o podział majątku stron, E. P.-S. podała, że skarżący zamieszkuje aktualnie we wspólnej nieruchomości stron, a od 2008 roku w innej części budynku, niż poprzednio, dalej jednak pod tym samym adresem. Skarżący w toku całego postępowania podkreślał, że nigdy nie miał zamiaru i nadal nie zamierza opuścić przedmiotowego lokalu, w lokalu tym zamieszkuje i w tym miejscu znajduje się ośrodek życiowych interesów skarżącego. W odwołaniu E. P.-S. wskazała, że skarżący "prawdopodobnie" mieszka w dzielnicy [...]; w rzeczywistości skarżący dogląda tam mieszkania znajomych, którzy czasowo wyjechali. Wieloaspektowość stanu przebywania na stałe w danym lokalu musi prowadzić do wniosku, iż sam fakt przejściowej nieobecności czy też występowanie nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do stwierdzenia, że zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 ustawy meldunkowej. O stosownym opuszczeniu lokalu może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywać na to, iż lokal, w którym był na stałe zameldowany przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. W ocenie skarżącego organ II instancji dokonał nieprawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a zaskarżona decyzja jedynie niepotrzebnie przedłuża postępowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ). Skarga nie jest uzasadniona. Przywołane jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji Wojewody [...] przepisy, tj. - art. 138 § 2 k.p.a. i art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( jednolity tekst z 2006 r., Dz. U. Nr 139, poz.993.), stanowią, odpowiednio: art. 138 § 2 kpa : " Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ", a przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych: "organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się". Zatem decyzję o wymeldowaniu wydaje się w razie bezspornego ustalenia, że dana osoba dobrowolnie opuściła miejsce swego stałego pobytu, opuszczenie to ma charakter trwały i osoba ta nie dopełniła obowiązku meldunkowego. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt, twierdzenie skarżącego, że nie opuścił przedmiotowego lokalu i nadal koncentruje w nim swoje interesy życiowe, przeciwstawione zostało twierdzeniu zainteresowanej E. P.-S. , iż skarżący w lokalu nie zamieszkuje, bowiem wyprowadził się, zawarł nowy związek małżeński i zajmuje mieszkanie z żoną w dzielnicy [...] czy [...]. O niezamieszkiwaniu skarżącego w lokalu przy [...] w [...] świadczy również szereg innych dowodów, wymienionych w uzasadnieniu do decyzji organu I instancji. Opisane okoliczności świadczą o tym , że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organu I instancji było uzasadnione, bowiem stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony oraz rozpatrzony w sposób dostateczny do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy bezspornie ustalić, ewentualnie na podstawie zeznań świadków zawnioskowanych przez E. P.-S., czy ma miejsce i jaki charakter ma opuszczenie lokalu przez M. S. i zastanowić się ponownie nad zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym – dołączonym do odwołania E.P.-S.. Zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, większości najważniejszych ustaleń faktycznych w sprawie powinien dokonać organ pierwszej instancji, natomiast stosownie do art. 78 § 1 i 2 kpa, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Wskazówki organu odwoławczego zmierzają zatem do dokonania ustaleń faktycznych będących podstawą decyzji w sprawie zameldowania skarżącego. Tylko bezsporne ustalenia organu pierwszej instancji okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia pozwoli na podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie wymeldowania skarżącego albo odmowy orzeczenia o wymeldowaniu. W świetle powyższego zarzuty skargi są nieuzasadnione, gdyż zaskarżona decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.