III SA/Gd 24/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę. Decyzją z dnia 1 czerwca 2016 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W. L. karę pieniężną w wysokości 5000 zł. Decyzja ta , na podstawie art. 44 § 4 k.p.a., została uznana za doręczoną stronie w dniu 11.07.2016 r. Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 10.10.2016r. W. L. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Wskazał na brak swojej winy w uchybieniu terminu, ponieważ o wydaniu decyzji nakładającej karę dowiedział się w dniu 3 października 2016r., kiedy odebrał wezwanie do zapłaty. Niezwłocznie udał się do siedziby organu pierwszej instancji w celu zapoznania się z decyzją. Nie wiedział, że postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji w dniu 1 czerwca 2016 r., bowiem w tym czasie był na urlopie wypoczynkowym poza Polską. W skrytce pocztowej było awizo, jednak po powrocie z urlopu, tj. po 15 lipca 2016 r. , w placówce pocztowej nie było już żadnego listu. Tym samym uchybienie jest niezamierzone i nastąpiło na skutek okoliczności i zdarzeń , o których nie miał wiedzy. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 59 § 1 i 2 w zw. z art. 58 k.p.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła najważniejsza przesłanka z art. 58 k.p.a. - strona nie uprawdopodobniła braku winy, co usprawiedliwiałoby niedochowanie terminu do złożenia odwołania od decyzji. Organ wskazał, że to na stronie spoczywał ciężar uprawdopodobnienia, że niedochowanie terminu było następstwem okoliczności, na które strona nie miała wpływu. Organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych , dotyczące sposobu rozumienia kryterium braku winy. W. L. wniósł skargę na powyższe postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jego uchylenia. Zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ niezasadnie uznał brak staranności w udowodnieniu wszystkich przesłanek stwierdzających brak winy w uchybieniu terminu. Wyjaśnił, że we wniosku wskazał, że w dniach, w których nastąpiła próba doręczenia pisma przebywał z rodziną na urlopie w Portugalii. Przebywanie na terytorium innego kraju oddalonego od siedziby firmy wiele tysięcy kilometrów nie utrudniło, a całkowicie uniemożliwiło odebranie przesyłki. Na czas swojej nieobecności wyznaczył osobę ze swojej rodziny do opieki nad domem i siedzibą firmy, jednak osobie tej nie wydano korespondencji nadanej z WITD w B., ponieważ nie zamieszkuje ona pod jednym adresem ze skarżącym. Zdaniem skarżącego spełnił przesłanki z art. 58 k.p.a. do przywrócenia terminu. Do skargi dołączył potwierdzenie podróży. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie wskazując, że nie zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. , który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 58 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Uchybienie terminu przez skarżącego dotyczyło wniesienia odwołania od decyzji , którą skarżącemu skutecznie doręczono w myśl art. 44 § 4 k.p.a. Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu jedynie lakonicznie wskazał, że w czasie, gdy wydana została decyzja, przebywał poza Polską na urlopie wypoczynkowym, a po jego powrocie w placówce pocztowej nie było już żadnej przesyłki do niego kierowanej. Dopiero do skargi dołączył dokument, z którego wynikają daty jego pobytu poza Polską oraz wskazał, że przesyłki nie wydano na poczcie osobie, którą wyznaczył do opieki nad domem i firmą. Jednak okoliczności podniesione w skardze , wbrew intencji skarżącego , potwierdzają zasadność postanowienia organu odwoławczego. Organ ten uznał, że skarżący nie wykazał przesłanki niezbędnej do przywrócenia uchybionego terminu - braku winy w uchybieniu tego terminu. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, jeżeli stronie można przypisać choćby niedbalstwo, będące rodzajem winy. Przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 58 § 1 k.p.a. przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dokonując oceny tego warunku należy mieć na uwadze obiektywny miernik staranności, czyli staranność, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że wystąpiła przeszkoda, której skarżący nie mógł przezwyciężyć przy dołożeniu nawet największego wysiłku. Skarżący jest przedsiębiorcą, wobec którego prowadzone było postępowanie administracyjne w sprawie wykonywania transportu drogowego z naruszeniem prawa. Z dołączonego przez skarżącego do skargi "potwierdzenia podróży" wynika, że jego wyjazd był zaplanowany już w październiku 2015 r. Skoro skarżący miał zamiar skorzystać z urlopu wypoczynkowego i wyjechać poza granice Polski, powinien – we własnym interesie - poinformować o tym fakcie organ prowadzący postępowanie ze wskazaniem terminu wyjazdu lub ustanowić pełnomocnika , który reprezentowałby go w tym postępowaniu. Skarżący tego rodzaju kroków nie poczynił. Z akt sprawy wynika, że skarżący był pouczony o obowiązku zawiadomienia organu administracji o zmianie adresu. Skarżący podnosi też w skardze, że osobie z rodziny wyznaczonej do opieki nad domem i siedzibą firmy nie wydano kierowanej do niego przesyłki, ponieważ nie była jego domownikiem. Argumentacja ta również wskazuje na to, że skarżący w niewłaściwy sposób prowadzi swoje interesy. Możliwe jest przecież ustanowienie pełnomocnika, nie będącego domownikiem, do odbioru korespondencji na poczcie. Skarżący także o to nie zadbał , a prowadzi przecież działalność gospodarczą, wobec czego konieczność upoważnienia kogoś do odbioru korespondencji powinna być dla niego oczywista. Osoba należycie dbająca o swoje interesy powinna zabezpieczyć sposób odbioru korespondencji i przekazania jej o tym informacji, w razie dłuższej nieobecności w miejscu zamieszkania, tym bardziej w sytuacji, gdy toczy się postępowanie administracyjne z jej udziałem ( tak też WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 172/14). Tak więc argumentacji skarżącego, dotyczącej niemożliwości podjęcia działań z powodu pobytu w znacznej odległości od kraju, podzielić w okolicznościach niniejszej sprawy nie można. W tej sytuacji , w ocenie Sądu, stanowisko organu odwoławczego o braku podstaw do przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej zgodne jest z unormowaniem art. 58 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, nie stwierdzając naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.