III SA/Gd 241/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi I. T i M. T. na decyzję Wojewody z dnia 24 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę. I. T. i M. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 24 stycznia 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 listopada 2013 r., o odmowie zameldowania skarżących wraz z dziećmi na pobyt stały przy Al. [...] 164 w G. Z akt sprawy wynikają jej następujące istotne okoliczności faktyczne. Prezydent Miasta decyzją z dnia 5 listopada 2013 r., nr [...] powołując się na art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych odmówił zameldowania skarżących wraz z dziećmi na pobyt stały w lokalu przy Al. [...] 164 w G. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący występując ze zgłoszeniem meldunkowym nie wskazali konkretnego numeru lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Nie zachodzą zatem przesłanki zameldowania wymagane w art. 9b ww. ustawy. Organ wskazał, że pełnomocnik skarżących - P. T., pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. został wezwany do wskazania lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. W dniu 21 sierpnia 2013 r. oświadczył on do protokołu przesłuchania, że nie wskaże numeru lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie M. i I. T. wraz z dziećmi. Jak stwierdził, w budynku nie ma wydzielonych lokali, na dowód czego przedstawił wypis z księgi wieczystej [...]. Ponadto zeznał, że nie ma wiedzy, aby syn uczestniczył w nadaniu numeracji lokali. Ponadto, że syn z rodziną od dawna mieszka pod wskazanym adresem. Zgodnie z zapisem w ww. księdze wieczystej współwłaścicielami nieruchomości położonej w G. przy Al. [...] 164 są M. i M. W., M. T. oraz A. Sp. z o.o. Organ powołał się na pismo tej Spółki z dnia 9 września 2013 r., w którym wskazano, że z informacji uzyskanych od poprzedniego właściciela wynika, że po wybudowaniu przedmiotowego budynku, M. T. dokonał samowolnego i bezprawnego zajęcia niewyodrębnionych lokali nr 9 i 10, które zgodnie z projektem podziału nieruchomości i z uwzględnieniem wielkości udziałów nieruchomości przypadają B. S., usuwając dotychczasowe zamki i zakładając nowe zamki w drzwiach. Aktualnie w Sądzie Rejonowym w G. toczy się sprawa z wniosku M. i M. W. i B. S. z udziałem M. T. o zniesienie współwłasności nieruchomości. Lokale 9 i 10, podobnie jak lokale 6 i 2, które również zostały zamknięte przez M. T., nigdy nie były zamieszkane przez skarżącego i jego rodzinę. Lokale te stoją puste. Z uzyskanych informacji wynika również, że rodzina T. nie była widziana na terenie nieruchomości od kilku lat. Według Spółki M. T. nie posiada stałego miejsca zamieszkania i zameldowania na terenie Polski, gdyż w postępowaniach sądowych wyznaczony został dla niego jako osoby nieznanej z miejsca pobytu kurator. Organ powołał się również na postępowanie w sprawie usunięcia zapisu o zameldowaniu zakończone wydaniem w dniu 4 grudnia 2012 r. decyzji przez Prezydenta Miasta o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu I. i M. T. wraz z dziećmi A., M. i O. na pobyt stały w G. przy Al. [...] 164. Wykazano w nim, że I. i M. T. wraz z dziećmi w G. przy Al. [...] 164 zostali zameldowani bez wskazania konkretnego numeru lokalu. M. W. oraz B. S. w postępowaniu tym wskazali, że nie istnieje lokal o adresie takim jaki nosi budynek. Rodzina T. zameldowana została w budynku wielolokalowym bez wskazania konkretnego numeru lokalu. W budynku mieści się dwanaście lokali i każdy z nich posiada swój numer i skrytkę pocztową. M. T. jest jednym ze współwłaścicieli i zna numery poszczególnych lokali w tym budynku. Brał udział w ustalaniu numeracji lokali. W dniu 30 maja 2012 r. dokonano oględzin budynku i stwierdzono, że na parterze budynku znajdują się lokale oznaczone nr 1, 2; na I piętrze lokale oznaczone nr 3, 4, 5; na II piętrze lokale oznaczone nr 6, 7, 8; na III piętrze oznaczone nr 9, 10, 11, 12. W budynku znajduje się 12 lokali, które stanowią własność wspólną wszystkich właścicieli budynku. Nie zostały one wydzielone, ale są to samodzielne lokale oznaczone numerami od 1 do 12. Odmowa podania przez pełnomocnika P. T. numeru lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, nie pozwala na wskazanie faktycznego miejsca pobytu I. i M. T. wraz z dziećmi. Z decyzją tą nie zgodzili się I. i M. T. przez pełnomocnika P. T. wnieśli odwołanie, wskazując że w przedmiotowym budynku nie ma wydzielonych lokali. Wojewoda decyzją z dnia 24 stycznia 2014 r., nr [...] powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji jako zgodną z prawem. W uzasadnieniu wskazano, że oprócz materiału dowodowego powołanego przez organ pierwszej instancji, w wypisie z księgi wieczystej przedmiotowego budynku w rubryce 2.8.0.1 - Komentarz do migracji, w części dotyczącej wpisów, które zawierają treść nieobjętą strukturą księgi wieczystej, znajduje się wzmianka o właścicielach konkretnych lokali: nr 5,7,1. Ponadto z pisma B. Sp. z o.o. z dnia 27 marca 2007 r. wynika, że z M. T. zostały zawarte umowy na sprzedaż gazu do lokali nr 2, 9 i 10 przy Al. [...] 164 w G. Zdaniem organu odwoławczego, wynika z tego, że w przedmiotowym budynku istnieje podział na konkretne lokale, które poprzez nadaną i używaną przez właścicieli numerację można jednoznacznie zidentyfikować. Zatem wskazany przez skarżących adres całej nieruchomości, pod którym żądali zameldowania, nie odpowiada wymogom meldunkowym określonym w art. 9b ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących odmowy zameldowania na druku meldunkowym mimo, że dysponowano tytułem prawnym do tej nieruchomości wyjaśniono, że w tej konkretnej sytuacji zaistniały wątpliwości co do prawidłowości wypełnienia druków meldunkowych. Z załączonego wypisu z księgi wieczystej wynikało, że w budynku mogła istnieć numeracja poszczególnych lokali. Zgodnie z art. 47 ust. 2 cyt. ustawy, jeżeli dane zgłoszone na druku meldunkowym budzą wątpliwości organu, może odmówić przyjęcia druku. W takiej sytuacji organ przeprowadza postępowanie administracyjne, a o dokonaniu zameldowania rozstrzyga w drodze decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] wniesiono o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. P. T., pełnomocnik I. i M. T. wskazał, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie zawiera uzasadnienia prawnego, a sprawa nie została zbadana merytoryczne. Zarzucono ponadto nieumiejętność czytania wypisów księgi wieczystej, w której nie są wymienieni właściciele lokali nr 5, 7, i 1 w przedmiotowym budynku. Zdaniem skargi, pismo organu z dnia 12 czerwca 2012 r. jest kłamstwem, a druki meldunkowe nie budziły żadnych wątpliwości i zostały przyjęte przez organ. Wskazano także, że zgodnie z wpisami w rejestrze gruntów i kartotece budynków prowadzonych przez Prezydenta Miasta budynek przy Al. [...] 164 nie posiada wydzielonych lokali. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto wskazał, że istotne było ustalenie, czy jest możliwa identyfikacja konkretnych lokali znajdujących się w budynku przy Al. [...] 164 w G. Z materiału dowodowego wynika, że w przedmiotowym budynku istnieje podział na konkretne lokale, które poprzez nadaną i używaną przez właścicieli numerację można jednoznacznie zidentyfikować. Podział ten był umowny, jednak wystarczał do uznania, że istnieje możliwość dokonania zameldowania w konkretnym lokalu, a nie w całym budynku. Wiarygodność informacji zawartych w piśmie wymienionym w skardze została potwierdzona przez pozostałe dowody zebrane w sprawie. Wskazano również, że organ odwoławczy nie ustalił, że lokale znajdujące się w budynku stanowią odrębną własność. Organ odwoławczy nie stwierdził również uchybień podczas prowadzonego postępowania przed organem I instancji, a materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego umożliwiającego wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Wątpliwości organu przyjmującego druki meldunkowe budziło niespełnienie przesłanek z art. 9b ust. 2 ustawy w zakresie podania numeru lokalu, w którym miałoby zostać dokonane zameldowanie. Druki meldunkowe stanowiły podstawę do prowadzenia postępowania i musiały zostać załączone do akt sprawy. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie użył zwrotu, że złożone druki meldunkowe są nieważne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle ww. kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje organów obu instancji nie zostały podjęte z istotnym naruszeniem przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z dnia 24 stycznia 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 listopada 2013 r. odmawiającą skarżącym zameldowania na pobyt stały przy Al. [...] 164 w G. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.), dalej jako - "ustawa". Artykuł 1 ust. 2 ustawy stanowi, że ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Osoba na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca (art.10 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy, organ prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy - art. 47 ust. 2 ustawy. Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (publ. OTK-A 2002/3/34) ukształtował się pogląd, że zameldowanie osoby pod danym adresem ma odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy w tym zakresie. Stwierdzając niekonstytucyjność art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu oraz nie przesądza o jakichkolwiek uprawnieniach do lokalu. Ustawa przewiduje dwa tryby zameldowania: na podstawie wniosku spełniającego wymagania art. 11 ustawy i wówczas zameldowuje się poprzez czynność materialno-techniczną (art. 47 ust.1 ustawy) oraz zameldowania na podstawie decyzji (art. 47 ust. 2 ustawy), co ma miejsce gdy zgłoszone dane budzą wątpliwości. Wtedy o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy wskazać, że w obiegu prawnym istnieje ostateczna decyzja Prezydenta Miasta z dnia 4 grudnia 2012 r. o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu M. i I. T. oraz dzieci na pobyt stały w G. przy Al. [...] 164. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna w dniu 3 stycznia 2013 r. (okoliczność poza sporem). Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane zgłoszeniem pobytu stałego w dniu 25 lipca 2013 r. przez P. T. - pełnomocnika I. i M. T. Zgłoszenie dotyczyło zameldowania pod adresem G., Al. [...]164 i budziło wątpliwości organu, gdyż nie zawierało określenia lokalu mieszkalnego, w którym wnioskodawcy wraz z dziećmi mieliby zostać zameldowani. Do zgłoszenia została załączona kopia odpisu księgi wieczystej nr [...]. Stosownie do art. 9b ust. 1 ustawy, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje pod oznaczonym adresem. Zgodnie zaś z przepisem art. 9b ust. 2 pkt 1 ustawy, adres określa się przez podanie w gminach, które uzyskały status miasta - nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu, nazwy województwa i kodu pocztowego. Zatem wobec treści powyższego przepisu ustawy, jest oczywiste, że oznaczenie adresu wymagało wskazania nie tylko numeru domu, ale i numeru lokalu. Jak wynika z akt sprawy, mimo zobowiązania przez organ do podania numeru lokalu, w którym miało nastąpić zameldowanie, pełnomocnik wnioskodawców odmówił wskazania lokalu mieszkalnego, podnosząc że w przedmiotowym budynku nie ma wydzielonych lokali. W zaistniałej sytuacji, organ meldunkowy prawidłowo wszczął w dniu 29 sierpnia 2013 r. postępowanie administracyjne, albowiem zaistniały wątpliwości, czy w budynku przy Al. [...] 164, w którym skarżący domagają się zameldowania, nie ma oznaczonych lokali mieszkalnych. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w budynku przy Al. [...] 164 w G. są oznaczone lokale mieszkalne i usługowe. W sumie jest dwanaście lokali na trzech kondygnacjach (parter i trzy piętra). W ocenie Sądu, poczynione przez organ meldunkowy ustalenia są wyczerpujące, wiarygodne i nie nasuwają wątpliwości, co do zgodności z istniejącym stanem rzeczy. Przede wszystkim jednak znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Tu należy podnieść, że bezspornym było, iż od kliku lat toczy się przed Sądem Rejonowym postępowanie w przedmiocie zniesienia współwłasności nieruchomości położnej w G. przy Al. [...] 164 w sprawie sygn. akt [...].Jednym z trzech współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości i zarazem uczestnikiem postępowania sądowego jest M. T. Poza sporem było, że w przedmiotowym budynku nie ma lokali mieszkalnych stanowiących przedmiot odrębnej własności poszczególnych właścicieli (art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego). Nieruchomość pozostaje we współwłasności trzech właścicieli. Jak wyjaśnił P. T. - pełnomocnik skarżących na rozprawie dnia 18 czerwca 2014 r. "budynek posiada trzech współwłaścicieli, podzieliliśmy umownie przestrzeń budynku, która będzie zajmowana, ale było to krótkotrwałe, obecnie istnieje w tym zakresie spór". Pełnomocnik przyznał więc, że współwłaściciele dokonali faktycznego podziału nieruchomości (budynku), który aktualnie jest pomiędzy nimi sporny. Jest oczywiste, że podział ten musiał de facto objąć poszczególne lokale w tym budynku. Przechodząc do zasadniczej kwestii, a mianowicie oznaczenia tych lokali, to w piśmie procesowym z dnia 2 marca 2009 r. pełnomocnik M. T., P. T. złożonym w ww. sprawie sądowej dotyczącej zniesienia współwłasności nieruchomości, wskazuje, że "zajmuje lokale 2, 6, 9, i 10 oraz pomieszczenie przynależne 3". Ponadto kwestionuje w nim proponowany podział lokali, który jest oderwany od stanu faktycznego, gdyż "wnioskodawcy łącznie zajmują lokale 1, 3, 4, 5, 7, 8, 11,12 oraz pomieszczenia przynależne 1 i 2" (- k. 50 akt administracyjnych). Nie może budzić wątpliwości, że w piśmie tym mowa jest o konkretnie oznaczonych lokalach (zajmowanych przez skarżącego i pozostałych współwłaścicieli), w związku z dokonanym podziałem - "aktualnie jakakolwiek zmiana podziału lokali już dokonanego jest nie do przyjęcia". Jednak, co istotne, pełnomocnik skarżącego P. T. jednoznacznie wskazuje na konkretne lokale, posługując się ich oznaczeniem 2, 6 ,9 i 10 oraz na pomieszczenie przynależne - 3, które znajdują się w jego faktycznej dyspozycji. Istnienie oznaczonych lokali w przedmiotowym budynku, nie wynika tylko z tego pisma strony. Przede wszystkim fakt ten potwierdzają zgodnie pozostali współwłaściciele nieruchomości (zarówno w postępowaniu o usunięciu z ewidencji zapisu o zameldowaniu, jak i w niniejszym). Wyjaśniają również, że współwłaściciele nieruchomości ustalali numerację poszczególnych lokali oraz wskazują numery lokali zajmowanych przez M.T. - 2, 6, 9 i 10, które są tożsame z lokalami wymienionymi w ww. piśmie strony z dnia 2 marca 2009 r. (vide: pismo z dnia 30 listopada 2011 r. i pismo z dnia 9 września 2013 r.). B. Sp. z o.o. w G. w piśmie z dnia 27 marca 2007 r. podniosła, że umowy sprzedaży gazu i zdemontowania gazomierzy w lokalach nr 2, 9 i 10 przy Al. [...] 164 zostały zawarte z M. T. Przedstawił on bowiem dokument potwierdzający, że instalacja gazowa została wykonana i odebrana oraz oświadczył, że dysponuje tymi lokalami. Zatem skarżący zawarł umowy na konkretnie oznaczone lokale (- k. 59 akt administracyjnych). Natomiast w piśmie z dnia 12 czerwca 2012 r. Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków Urzędu Miejskiego w G. skierowanego do Wydziału Spraw Obywatelskich jednoznacznie stwierdzono w wyniku oględzin dokonanych w dniu 30 maja 2012 r., że w przedmiotowym budynku na parterze znajdują się lokale oznaczone nr 1 i 2, na I piętrze lokale oznaczone nr 3,4,5, na II piętrze lokale oznaczone nr 6,7,8, a na III piętrze lokale oznaczone nr 9,10,11,12. Lokale nr 1, 3, 7 i 8 są to lokale usługowe. Ponadto lokale nr 7 i 8 połączone od wewnątrz dostępne zarówno z klatki schodowej oraz między sobą (- k.15 i 116 akt administracyjnych). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że w budynku przy Al. [...] 164 w G. znajdują się oznaczone lokale mieszkalne i usługowe. W konsekwencji dokonania takiego ustalenia, organ nie mógł dokonać zameldowania skarżących w budynku. Sprzeciwia się temu przywołana powyżej dyspozycja art. 9b ustawy, zgodnie z którą zameldowanie na pobyt stały następuje pod oznaczonym adresem, a adres określa się przez podanie numeru lokalu. Można tu dodać, że dokonanie zameldowania w przedmiotowym budynku wskazywałoby na faktyczne zamieszkiwanie przez wnioskodawców na całej nieruchomości (tzn. we wszystkich dwunastu lokalach). Zatem należy uznać, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i poprawnie zastosowały przepisy ww. ustawy. Skoro skarżący, mimo wezwania, nie wskazali lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, to organ nie miał możliwości ich zameldowania w budynku, w którym znajduje się dwanaście oznaczonych lokali, w tym lokale usługowe. Brak wydzielenia lokali jako przedmiotu odrębnej własności nie stanowi przeszkody, która uniemożliwia wskazanie konkretnie zajmowanego lokalu, nawet w sytuacji istnienia sporu sądowego pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Zameldowanie dotyczy bowiem rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego oraz nie przesądza o jakichkolwiek uprawnieniach do lokalu. Na zakończenie należy podnieść, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynika sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, zarówno decyzja organu pierwszej instancji, jak i decyzja organu odwoławczego nie zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów prawa, które skutkowałyby wyeliminowaniem zapadłych orzeczeń z obrotu prawnego. Tym samym skarga nie może zostać uwzględniona. Podsumowując dokonane rozważania, należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i w oparciu o przepis art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił ją, orzekając jak w sentencji wyroku.