III SA/Gd 243/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. i J. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: przyznać wnioskodawcom prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Wnioskiem zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uzupełnionym na urzędowym formularzu w dniu 8 października 2007 r., małżonkowie A. i J. M. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z zawartych we wniosku danych wynika, że wnioskodawcy prowadzą wspólne gospodarstwo domowe z czworgiem małoletnich dzieci, oprócz zajmowanego mieszkania komunalnego o powierzchni 52,89 m2 nie posiadają nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro oraz zasobów pieniężnych, tj. oszczędności, papierów wartościowych. Źródłem dochodu sześcioosobowej rodziny są świadczenia rodzinne w łącznej wysokości 416 zł miesięcznie. Wnioskodawca nie pracuje ze względu na stan zdrowia. Zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 kwietnia 2007 r. potwierdza, że 182 – dniowy okres zasiłkowy skarżący wykorzystał z dniem 24 stycznia 2006 r. Z innych dokumentów znajdujących się w aktach sądowych i administracyjnych (kopii zaświadczenia z dnia 20 kwietnia 2007 r. oraz umowy o pracę z dnia 15 stycznia 2007 r.) wynika, że w okresie od 15 stycznia do 31 marca br. skarżąca była zatrudniona w Urzędzie Miejskim w C. i otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 936 zł brutto (675,40 zł netto) miesięcznie. Z dniem 4 września br. wnioskodawczyni ponownie podjęła pracę. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, iż nie znają procedury sądowoadministracyjnej. Na wstępie podkreślić należy, iż przy wniesieniu skargi na decyzję w przedmiocie dodatku mieszkaniowego skarżący korzystają z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).Przepis ten stanowi, iż strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W myśl art. 262 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z przepisu art. 245 § 3 powołanej ustawy wynika, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym uwzględnienie wniosku w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest dodatkowo uwarunkowane niepozostawaniem przez stronę w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę dane zawarte w przedmiotowym wniosku oraz dokumentach źródłowych obrazujące sytuację majątkową skarżących oraz ich dzieci, Sąd uznał, że nie są oni w stanie ponieść kosztów ustanowienia adwokata z wyboru, spełniając tym samym ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.