III SA/Gd 245/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant starszy sekretarz sądowy Beta Kaczmar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi B. G. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 15 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia 6 grudnia 2013 r., nr [...] w części dotyczącej wymierzenia kary dyscyplinarnej – ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] na rzecz skarżącego B. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji z dnia 6 grudnia 2013 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 134 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) sierżant sztabowy B.G. – referent Referatu Patrolowo – Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. został uznany winnym tego, że w dniu 10 września 2013 r. w Komendzie Powiatowej Policji w S. w czasie wykonywania czynności służbowych związanych z zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego nr [...] samochodu marki [...] o nr rej. [...] bez osobistego sprawdzenia stanu technicznego pojazdu i ustalenia ustawowej przesłanki uzasadniającej zatrzymanie dowodu rejestracyjnego pojazdu, zatrzymał ww. dowód a w wydanym pokwitowaniu nr 573977 ważnym do dnia 11 września 2013 r. wpisał "uszkodzenia pokolizyjne", czym przekroczył uprawnienia określone w art. 132 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Ww. czyn został zakwalifikowany jako czyn z art. 132 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 132 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Policjantowi została w związku z tym wymierzona kara dyscyplinarna ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Uzasadniając wydane orzeczenie organ pierwszej instancji wskazał, że podstawę faktyczną wszczęcia postępowania dyscyplinarnego stanowiły materiały z czynności wyjaśniających podjętych w sprawie skargi P. K., która do Komendy Powiatowej Policji w S. wpłynęła w dniu 18 września 2013 r. W postępowaniu skargowym stwierdzono, że odrębnego wyjaśnienia wymaga kwestia zasadności i prawidłowości zatrzymania ww. dowodu rejestracyjnego, gdyż zatrzymania dokonano bez oględzin ww. pojazdu. W toku postępowania dyscyplinarnego ustalono, że w dniu 10 września 2013 r. około godziny 2.00 na parkingu w miejscowości Wędkowy właściciel pojazdu [...] nr. rej. [...] – P. K. ujawnił uszkodzenia własnego pojazdu powstałe w wyniku kolizji drogowej. Zdarzeniem zajęli się policjanci M. K. oraz K. K. Na miejscu zdarzenia właściciel pojazdu oświadczył, że jego samochód został uszkodzony przez inny pojazd wykonujący manewr cofania. Uszkodzony samochód posiadał wgniecenia karoserii na wysokości drzwi od strony kierowcy oraz wysunięty reflektor. Właściciel wsunął reflektor w zatrzaski. Po włączeniu silnika okazało się, że oświetlenie pojazdu jest sprawne. P. K. w dniu 10 września 2013 r. stawił się w Komendzie Powiatowej Policji w S. i zawiadomił o uszkodzeniu swojego pojazdu. Czynności związane ze zgłoszeniem wykonywał aspirant K. S., który sporządził notatkę urzędową, protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o wykroczeniu i protokół oględzin ww. pojazdu. Po przyjęciu zawiadomienia zatrzymano dowód rejestracyjny ww. pojazdu. Czynności te wykonał B. G., który zabrał dowód rejestracyjny i wydał pokwitowanie nr [...] w zamian za zatrzymany dowód rejestracyjny. B. G. przesłał nadto zatrzymany dowód rejestracyjny do Starostwa Powiatowego w S. z powodu "uszkodzeń pokolizyjnych" kierując tym samym pojazd na dodatkowe badania techniczne. Przesłuchany w charakterze świadka K. S. zeznał, że stwierdził wgniecenie lewego przedniego błotnika w kierunku drzwi lewych z zarysowaniami lakieru oraz wyłamaną obudowę kierunkowskazu lewego. Obudowa mogła więc wypaść w trakcie jazdy powodując zagrożenie w ruchu drogowym. Z kolei uszkodzenia błotnika powodowały trudności w otwieraniu drzwi lewych ograniczając ich ruchomość na zewnątrz. W związku z takimi ustaleniami podjął decyzję o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu. Z uwagi zaś na to, że nie dysponował pokwitowaniami dowodów rejestracyjnych pokwitowanie wystawił B. G., któremu zrelacjonował uszkodzenia pojazdu zapoznając z protokołem oględzin. P. K. przesłuchany w charakterze świadka zeznał z kolei, że policjant wystawiający pokwitowanie (który przyjechał do komendy) nie oglądał jego samochodu i w ogóle nie wychodził z budynku komendy. B. G. zeznał w toku postępowania, że pokwitowanie wydał po zrelacjonowaniu uszkodzeń pojazdu przez K. S. Nie dokonał oględzin ww. pojazdu a pokwitowanie zostało wypisane na podstawie informacji o uszkodzeniach jakie przekazał mu K. S. Co istotne, K. S. nie zapoznał go z protokołem oględzin a jedynie zrelacjonował uszkodzenia pojazdu. Komendant Powiatowy Policji w S. przywołując treść art. 132 ust.1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym wskazał, że jednym z powodów zatrzymania dowodu rejestracyjnego jest stwierdzenie lub uzasadnione przypuszczenie, że pojazd zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Ocena zachowania wymagań technicznych może być dokonana przez policjanta metodą słuchową lub wzrokową, a w razie wątpliwości przeprowadzane są specjalistyczne badania. W ocenie organu - który w zakresie niemożliwości dokonania zatrzymania dowodu rejestracyjnego bez jego bezpośrednich oględzin powołał się na opinię radcy prawnego Komendy Wojewódzkiej Policji w G. - ww. funkcjonariusz naruszył dyscyplinę służbową. Obwiniony nie dokonał bowiem oceny stanu technicznego pojazdu, nieprawidłowo wpisał do pokwitowania "uszkodzenia pokolizyjne" (zamiast "złamanie mocowania obudowy lewego przedniego kierunkowskazu" na co wskazał w swoim stanowisku Wydział Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w G.) oraz bezpodstawnie skierował ww. pojazd na dodatkowe badania techniczne. Wydał tym samym zezwolenie na używanie ww. pojazdu, co świadczy o przekroczeniu uprawnień policjanta. Organ orzekający uwzględniając okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków jak i dotychczasowy przebieg służby uznał, że kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby jest karą współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. Zgodnie zaś z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. W ocenie organu B. G. miał zamiar popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Ponadto obwiniony popełnił przewinienie dyscyplinarne przed zatarciem kary dyscyplinarnej nagany orzeczonej w dniu 21 sierpnia 2013 r., co ma wpływ na zaostrzenie wymiaru kary w niniejszym postępowaniu. W odwołaniu od ww. orzeczenia B. G. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata M. D. wniósł o uchylenie orzeczenia i uniewinnienie, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że zarówno K. S. jak i obwiniony mieli uzasadnione przypuszczenie, że uszkodzony pojazd zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Obwiniony nie miał zaś powodów aby kwestionować zasadność informacji o uszkodzeniach wskazanych przez K. S. w protokole oględzin. W tym świetle wymierzona kara jest rażąco nieproporcjonalna w stosunku do zarzuconych obwinionemu czynów. Ponadto organ nie wziął pod uwagę żadnych okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego. Orzeczeniem nr [...] z dnia 15 stycznia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 i art. 133 ust. 6 ustawy o Policji utrzymał w mocy zakwestionowane orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki Policji przywołując dotychczasowy przebieg postępowania wskazał, że materiał postępowania dyscyplinarnego stanowiły dowody z zeznań K. S., J. G., M. K., K. K., R. E., L. W., P. K. oraz samego obwinionego. Ponadto w poczet materiału włączone zostały: kopie kart notatnika służbowego J. G. z zapisami przebiegu służby z dnia 9/10 września 2013 r., kopie materiałów dotyczących kolizji z dnia 10 września 2013 r. w postaci notatki urzędowej K. S., protokołu oględzin samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...], protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o wykroczeniu i przesłuchania świadka, stanowisko radcy prawnego w zakresie oceny prawnej zachowania B. G., notatka urzędowa z przeglądu systemu monitoringu w Komendzie Powiatowej Policji w S. ocena Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w G. odnośnie nadesłanych z KPP w S. materiałów w sprawie zatrzymania dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu, kserokopia pokwitowania seria [...] wystawionego na zatrzymany w dniu 10 września 2013 r. pojazd a także dowód rejestracyjny ww. pojazdu. W ocenie organu odwoławczego ww. materiał stanowił podstawę do przypisania B. G. zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego. B. G. czynność wystawienia pokwitowania wykonał bowiem w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami. Wpisane "uszkodzenia pokolizyjne" nie stanowią ustawowo określonej przesłanki uzasadniającej zatrzymanie dowodu rejestracyjnego, które to zatrzymanie przewiduje regulacja zawarta w art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W cytowanym przepisie brak jest uprawnienia bądź delegacji do wykonania tej czynności przez inną osobę. Tym samym tylko policjant, który stwierdza lub ma uzasadnione przypuszczenie, że dany pojazd zagraża bezpieczeństwu w szczególności po wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy dokonuje zatrzymania dokumentu w postaci dowodu rejestracyjnego. W realiach rozpatrywanej sprawy stosowne pokwitowanie winien zatem wystawić nie kto inny jak K. S., który przyjął zawiadomienie o wykroczeniu i sporządził protokół oględzin pojazdu. B. G. miałby zaś prawo do zatrzymania dowodu rejestracyjnego jedynie w przypadku dokonania oględzin pojazdu, ustalenia uszkodzeń i na podstawie stwierdzenia, że zachodzą przesłanki do takiego trybu postępowania. W ocenie organu odwoławczego wydanie ww. pokwitowania nastąpiło bez osobistego zbadania przesłanek uzasadniających zatrzymanie ww. dokumentu. Organ odwoławczy podzielił zatem stanowisko organu pierwszej instancji co do zawinionego charakteru naruszenia dyscypliny służbowej. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji ww. funkcjonariusz przewidując możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego godził się na to. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo zostały również uwzględnione dyrektywy wymiaru kary. W realiach rozpatrywanej sprawy słusznie zaostrzono wymiar kary z uwagi na popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przed zatarciem kary dyscyplinarnej wymierzonej mu orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w dniu 22 maja 2013 r. W skardze na ww. orzeczenie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. G. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata M. D. wniósł o uchylenie wydanego orzeczenia w całości. Orzeczeniu Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący zarzucił: - sprzeczność treści opisu przewinienia dyscyplinarnego z uzasadnieniem faktycznym; - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez niewłaściwe uznanie, że obwiniony przekroczył uprawnienia określone w przepisach prawa; - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 135 j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji poprzez orzeczenie o ukaraniu skarżącego na podstawie wadliwej oceny zebranego materiału; - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i niedoręczenie ustanowionemu obrońcy postanowienia z dnia 24 października 2013 r. o przedłużeniu czynności dowodowych do 2 miesięcy; - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 135 g ust. 1 ustawy o Policji poprzez uwzględnienie okoliczności przemawiających wyłącznie na niekorzyść skarżącego; - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji poprzez wymierzenie skarżącemu kary bez uwzględnienia dyrektyw wymiary kary; - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 135 g ust. 2 ustawy o Policji poprzez dokonanie przez organ nieuprawnionej rozszerzającej wykładni art. 132 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 132 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i uznanie, że skarżący mógł wydać kierowcy pokwitowanie za zatrzymany dowód rejestracyjny tylko w przypadku wcześniejszego osobistego sprawdzenia stanu technicznego pojazdu. W uzasadnieniu skargi powtórzono zasadniczo argumentację zawartą w odwołaniu od orzeczenia dyscyplinarnego organu pierwszej instancji a dotyczącą czynu zarzucanego skarżącemu jak i jego konsekwencji dyscyplinarnych. Ponadto podniesiono, że jeszcze przed wydaniem orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 stycznia 2014 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 833/13 uchylił wydane wobec skarżącego orzeczenie dyscyplinarne z dnia 21 sierpnia 2013 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 22 maja 2013 r. Uchylone zostały zatem orzeczenia, które wpłynęły na zaostrzenie wymiaru kary w niniejszym postępowaniu. Mając zaś na uwadze, że wymierzona kara winna uwzględniać dotychczasowy przebieg służby ww. okoliczność winna zostać uwzględniona przez organ orzekający w sprawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz.1687 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". W przepisach ustawy zawarta jest regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak również regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest regulacją pełną w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia, poza unormowaniem zawartym w przepisie art. 135p ust. 1 ustawy. Przedmiotowa ustawa nie odsyła do Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z przepisami ustawy o Policji, w przypadku uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne (w określonych przypadkach) bądź może je wszcząć na wniosek pokrzywdzonego (art. 134i ust. 1 ustawy). Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu albo odstąpieniu od ukarania, albo ukaraniu, albo o umorzeniu postępowania (art. 135j ust. 1 ustawy). Orzeczenie powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną; rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego; uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia (art. 135j ust. 2 pkt 4 - 6 ustawy). Z przytoczonych przepisów wynika, że w postępowaniu dyscyplinarnym istotny jest opis zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego oraz jego kwalifikacja prawna. W postępowaniu tym policjantowi stawia się konkretny zarzut , a rozstrzygnięcie jest ściśle związane z poczynionymi ustaleniami dotyczącymi tegoż zarzutu. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem quasi - karnym, w którym nie dokonuje się oceny, czy policjant popełnił jakiekolwiek przewinienie dyscyplinarne, ale czy popełnił przewinienie dyscyplinarne zarzucane mu. W niniejszej sprawie zarzucono skarżącemu i uznano go za winnego tego, że w określonym czasie i miejscu przekroczył uprawnienia określone w art.132 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym tj. o czyn z art. 132 ust.1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art. art.132 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że w czasie wykonywania czynności służbowych związanych z zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego nr [...] samochodu marki [...] o nr rej. [...] bez osobistego sprawdzenia stanu technicznego pojazdu i ustalenia ustawowej przesłanki uzasadniającej zatrzymanie dowodu rejestracyjnego pojazdu, zatrzymał w/w dowód rejestracyjny a w wydanym pokwitowaniu nr [...] wpisał "uszkodzenia pokolizyjne". W myśl art. 132 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.) policjant zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w razie: 1) stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd: a) zagraża bezpieczeństwu w szczególności po wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, b) zagraża porządkowi ruchu, c) narusza wymagania ochrony środowiska; 2) stwierdzenia, że pojazd nie został poddany badaniu technicznemu w wyznaczonym terminie lub termin badania nie został wyznaczony prawidłowo; 3) stwierdzenia zniszczenia dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) w stopniu powodującym jego nieczytelność; 4) uzasadnionego podejrzenia podrobienia lub przerobienia dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego); 5) stwierdzenia, że badanie techniczne zostało dokonane przez jednostkę do tego nieupoważnioną; 6) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; 7) uzasadnionego przypuszczenia, że dane w nim zawarte nie odpowiadają stanowi faktycznemu. 2. W razie zatrzymania dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego), policjant wydaje kierowcy pokwitowanie. Może on zezwolić na używanie pojazdu przez czas nieprzekraczający 7 dni, określając warunki tego używania w pokwitowaniu. Zezwolenie nie może być wydane w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i c oraz w pkt 6. Z kolei stosownie do art. 81 ust.11 ww. ustawy [...] dodatkowemu badaniu technicznemu podlega pojazd: 1) skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego: a) w razie uzasadnionego przypuszczenia, że zagraża bezpieczeństwu ruchu lub narusza wymagania ochrony środowiska, b) który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, z zastrzeżeniem pkt 5, lub noszący ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogące stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego; Natomiast art. 132 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U z 2002r. nr 7 poz. 58 z późn.zm.) stanowi, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. 2. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. 3. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:[...] niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (pkt 3). W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 132 ust.3 pkt 3 ustawy o Policji nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu dokonał wyłącznie asp. K. S.. Otóż uznać należy, że czynności te wykonywał najpierw K. S. ale z uwagi na to, że nie dysponował pokwitowaniami dowodów rejestracyjnych, to przejął je do wykonania skarżący, gdyż on jedynie był władny zatrzymać dowód rejestracyjny. To skarżący dysponował odpowiednim umocowaniem dającym podstawy do zatrzymania dokumentu (dowodu rejestracyjnego). Gdyby było przeciwnie i gdyby istniała możliwość przekazania innemu funkcjonariuszowi pokwitowań, to z pewnością do takiego przekazania doszłoby i wówczas to funkcjonariusz S. dokończyłby rozpoczęte czynności. Z tych względów, w okolicznościach sprawy, uznać należało, że organ zasadnie przyjął, że B. G. wykonywał czynności służbowe związane z zatrzymaniem wyżej opisanego dowodu rejestracyjnego. Ponieważ do zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu dojść może na podstawie konkretnych przepisów prawa, to wykonujący te czynności skarżący zobowiązany był do poczynienia wszelkich ustaleń w tym zakresie. Zważywszy, że skarżący jest funkcjonariuszem policji powinien mieć świadomość jak istotne są jego działania i przede wszystkim, że muszą one znaleźć podstawę w obowiązującym prawie. Skarżący zamiast dokładnie zapoznać się z wcześniej sporządzonym protokołem oględzin i skonfrontować jego zapisy ze stanem technicznym w jakim znajduje się pojazd (mimo że to na nim ciążył obowiązek określenia przesłanek prawnych zatrzymania dokumentu, gdyż on wystawiał pokwitowanie), dokonał wpisu, który nie wynikał ani z protokołu oględzin ani żadnych innych dowodów. Natomiast dokonując samooceny swojego zachowania nie widzi w nim nic nagannego. Tymczasem prowadzone przez niego nieprawidłowo czynności, doprowadziły go do uznania, że stan techniczny pojazdu wymaga skierowania go na dodatkowe badania techniczne a mimo tego bez podstaw prawnych wydał zezwolenie na używanie takiego pojazdu. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącego, sprowadzającym się do twierdzenia, że wystawiając pokwitowanie nie był zobowiązany do wcześniejszego osobistego sprawdzenia stanu technicznego pojazdu, gdyż nie przewidują tego przepisy prawa. Zwrócić należy zatem jeszcze raz uwagę na uregulowania dotyczące prawnych możliwości zatrzymania dowodu rejestracyjnego. Zgodnie z art. 132 ust. 1 pkt 1 policjant zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w razie: 1) stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd:[...] oraz art. 132 ust. 2 w myśl, którego w razie zatrzymania dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego), policjant wydaje kierowcy pokwitowanie. Może on zezwolić na używanie pojazdu przez czas nieprzekraczający 7 dni, określając warunki tego używania w pokwitowaniu. Zezwolenie nie może być wydane w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i c oraz w pkt 6. W ocenie Sądu użyte w tym przepisie sformułowania "w razie stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia" odnoszą się do funkcjonariusza, który dokonuje zatrzymania dowodu rejestracyjnego i w związku z zatrzymaniem wydaje kierowcy pokwitowanie. Z konstrukcji przepisu wynika, że jest to ten sam funkcjonariusz. Dlatego sugerowane przez pełnomocnika skarżącego rozdzielenie tych czynności nie jest możliwe na tle powołanego uregulowania. Z tych właśnie przyczyn zdaniem Sądu, skarżący przejął wykonywanie czynności służbowych związanych z zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego od funkcjonariusza, który jedynie je rozpoczął. Jak wcześniej bowiem podkreślono tylko on miał prawną możliwość zatrzymania dowodu rejestracyjnego, co z kolei nakładało na niego obowiązek osobistego sprawdzenia stanu technicznego pojazdu. Skoro skarżący, jak twierdził, miał przypuszczenie (co nie wynika z protokołu oględzin), że auto zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym i zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji podwozia, to powinien wskazać taki powód zatrzymania w pokwitowaniu ale w tym wypadku nie należało wydać zezwolenia na używanie pojazdu, co jest równoznaczne z niedopuszczeniem pojazdu do ruchu (patrz stanowisko Naczelnika Ruchu Drogowego KWP w G. k.[...]-[...] akt). Skarżący z jednej strony wskazuje, że uznał, iż auto zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym i zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji podwozia a jednocześnie dopuszcza go do ruchu, wydając zezwolenie, czym narusza przepis art. 132 ust.2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem Sądu, niezgodnie z obowiązującymi ww. przepisami, skarżący poprzestał na ustaleniach wywiedzionych wyłącznie na podstawie przekazanych mu przez innego funkcjonariusza informacji. Trafny natomiast jest zarzut naruszenia art.135f ustawy o Policji polegający na niedoręczeniu ustanowionemu obrońcy obwinionego postanowienia nr [...] z dnia 24.10.1013r. o przedłużeniu czynności dowodowych do 2 miesięcy. Jednakże naruszenie to, wbrew zarzutom skargi, nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania, gdyż zostały przeprowadzone i ocenione wszystkie zgłoszone przez skarżącego dowody a przedłużony czas trwania czynności dowodowych nie wpłynął negatywnie na sytuację funkcjonariusza jak i zakończenie postępowania w ustawowym terminie. W konkluzji stwierdzić trzeba, że organy na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego zasadnie oceniły zachowanie obwinionego jako działanie zawinione. Zarzucone przewinienie polegało na wydaniu pokwitowania o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego bez osobistego zbadania przesłanek uzasadniających zatrzymanie tego dokumentu. Tym samym prawidłowo uznano, że policjant mając powinność i możliwość przewidzenia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego godził się na to. Sąd uznał zasadność zarzutów skargi dotyczących naruszenia art.134h ust.2 pkt 2 ustawy o Policji. Skoro orzeczenie w którym wymierzona została skarżącemu kara nagany zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 833/13 uchylone nawet jeśli wyrok nie jest prawomocny, to za zupełnie nieuprawnione poczytać należy uzasadnienie organu odwoławczego wskazujące jako okoliczność mającą wpływ na zaostrzenie wymiaru kary – popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przed zatarciem wymierzonej kary. W takiej sytuacji faktycznej i prawnej należało rozważyć czy możliwe jest zastosowanie wyżej wskazanej przesłanki przy wymiarze kary za popełnione przewinienie dyscyplinarne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił w pkt 1 orzeczenia organów obu instancji w części dotyczącej wymierzenia kary dyscyplinarnej – ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Uznając, że skarżący dopuścił się zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, w pkt 2 oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 ww. ustawy. W pkt 3 wyroku Sąd rozstrzygnął o kosztach postępowania na podstawie art.200 ww. ustawy.