III SA/Gd 246/11

Dnia 4 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 1 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oddala skargę. Pismem z dnia 22 grudnia 2008 r. emerytowany policjant H. B. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni z wnioskiem wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008 wraz z odsetkami w wysokości ustawowej za zwłokę od dnia wymagalności do dnia wypłaty. W swym piśmie podniósł, iż przed rokiem 2006 r. stosowny równoważnik był mu wypłacany na mocy decyzji wydanej na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, art. 9.1 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Z kolei wobec wymogu corocznej waloryzacji przedmiotowego świadczenia należało wydawać corocznie odrębne decyzje co do wysokości równoważnika pieniężnego. W odpowiedzi na w/w wniosek, pismem z dnia 21 stycznia 2009 r. Komendant Miejski Policji w Gdyni poinformował wnioskodawcę, że otrzymywane przez emerytów i rencistów policyjnych świadczenie miało swe umocowanie jedynie w przepisach wykonawczych do ustawy o Policji. Z w/w ustawy wynika natomiast, że prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego może otrzymywać policjant w służbie stałej. Z kolei w świetle art. 29 i 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin emerytowi (renciście) przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji. Emeryt lub rencista policyjny nie ma więc uprawnienia do domagania się innych świadczeń związanych z użytkowanym lokalem mieszkalnym, przysługujących policjantom. Organ dodał również, że w dniu 28 grudnia 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał nowelizacji rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. uchylając § 8 i § 9 ust. 2, co skutkowało utratą od dnia 1 stycznia 2006 r. prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego oraz właściwości organów Policji do rozstrzygania w sprawach związanych z tym świadczeniem. W następstwie pisma H. B. z dnia 6 lutego 2009r. zatytułowanego "odwołanie" Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku pismem z dnia 27 lutego 2009 r. poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek został rozpatrzony zgodnie z prawem. Przedmiotowe pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Postanowieniem z dnia 24 września 2009 r. skarga została odrzucona. W dniu 6 października 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga H. B. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 22 grudnia 2008 r. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r. skarga na bezczynność została oddalona. W dniu 11 lutego 2011 r. Komendant Miejski Policji w Gdyni, działając na podstawie art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego art. 91 ust. 1 i 2, art. 97 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1991 r. o Policji, art. 2 pkt 2 lit. c), art. 29 i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wydał decyzję, mocą której cofnął H. B. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nadanych decyzją nr 15/99 z 1 kwietnia 1999 r. W następstwie w/w rozstrzygnięcia w tym samym dniu Komendant Miejski Policji w Gdyni, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1991 r. o Policji, art. 2 pkt 2 lit c), art. 29 i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin wydał decyzję nr 2/M/2011, mocą której odmówił wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2010. W uzasadnieniu decyzji o odmowie wypłaty odszkodowania wskazano, że uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego osób pobierających emeryturę lub rentę policyjną wynikało wyłącznie z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Praktyka wypłacania tej grupie osób przedmiotowego świadczenia wynikała z rozszerzającej interpretacji art. 91 ust. 1 ustawy o Policji uprawniającego policjantów do tego równoważnika. Z uwagi zaś na dyspozycję art. 29 i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin usunięto z przedmiotowego rozporządzenia przepis będący podstawą w/w równoważnika dla emerytów i rencistów. Nowelizacja przepisu wykonawczego przywróciła zatem z dniem 1 stycznia 2006 r. stan zgodny z ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym [...]. Co równie istotne, w świetle art. 91 ust. 1 ustawy o Policji równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi, a nie emerytowi lub renciście policyjnemu. Również przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym [...] nie pozwalają traktować emerytów i rencistów policyjnych w zakresie tego prawa w sposób tożsamy jak policjantów w służbie czynnej. W następstwie odwołania H. B. z dnia 25 lutego 2011 r. od decyzji w przedmiocie cofnięcia prawa do równoważnika pieniężnego Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 1 kwietnia 2011 r. nr 11/2011 wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, art. 2 pkt 2 lit c), art. 29 i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni o cofnięciu uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał zaś, że tylko ustawy mogą być źródłem uprawnień i obowiązków obywateli. Z uwagi na to, że żaden przepis ustawy o Policji ani ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin nie przyznawał ani nadal nie przyznaje emerytom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego rozstrzygnięcie organu I instancji należało uznać za prawidłowe. W następstwie w/w rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia prawa do równoważnika Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 1 kwietnia 2011 r. nr 10/2011 wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, art. 2 pkt 2 lit c), art. 29 i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni odmawiające wypłaty równoważnika za lata 2006 - 2010. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że krąg osób uprawnionych do w/w świadczenia stanowi materię uregulowaną bezpośrednio w ustawie o Policji. Niemniej zagadnienia uprawnień mieszkaniowych emerytów i rencistów reguluje również ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, która przewiduje dwa uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych. Pierwsze uprawnienie zostało określone w art. 29 ust. 1 w/w ustawy. W myśl tego przepisu funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego (prawo do uzyskania i użytkowania lokalu na podstawie decyzji administracyjnej) będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Drugie zaś uprawnienie wynika z art. 30 w/w ustawy. Zgodnie z tym przepisem, emerytom i rencistom policyjnym przysługuje pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. W ocenie organu konsekwencją uchylenia § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jest brak podstaw do stosowania od dnia 1 stycznia 2006 r. przepisów tego rozporządzenia w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych. Innymi słowy, od dnia 1 stycznia 2006 r. zapisy tego aktu nie mogą stanowić podstawy do naliczania równoważnika w/w osobom jak również do podejmowania wobec tych osób innych czynności uregulowanych w rozporządzeniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję nr 11/2011 H. B. wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku z dnia 11 lutego 2011 r. nr 3/M/2011, względnie o ich uchylenie. Wydanemu rozstrzygnięciu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku skarżący zarzucił naruszenie: - zasad ogólnych określonych w art. 6 i 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym jak i prawnym oraz błędne określenie podstawy prawnej decyzji; - art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia; - art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy o Policji poprzez cofniecie uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego; - naruszenie art. 16, art. 162 § 1 pkt 1 i art. 163 k.p.a. w zw. z § 8 i § ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego poprzez cofnięcie uprawnień do równoważnika mimo zachowującej moc prawną decyzji nr 15/99 z dnia 1 kwietnia 1999 r. o przyznaniu prawa do równoważnika; - art. 2 Konstytucji RP, tj. zasady demokratycznego państwa prawnego, z której to zasady wywodzi się zasada ochrony praw nabytych; - art. 32 Konstytucji RP wyrażającego zasadę równości i zakaz dyskryminacji. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że brak uchylenia decyzji w występującej w obrocie prawnym i nadającej jej indywidualnemu adresatowi określone uprawnienia oznacza, że akt ten nadal obowiązuje. Stosowna eliminacja aktu może zaś nastąpić w sposób generalny poprzez wprowadzenie ściśle określonych przepisów przejściowych bądź w oparciu o akt o charakterze indywidualnym. W ocenie skarżącego zmiana aktu prawnego automatycznie nie uchyla bowiem decyzji, które weszły już do obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymuje argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami odnoszącymi się do postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe kryterium kontroli jak i stan faktyczny przedmiotowej sprawy należy wskazać, że skarga H. B. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd nie stwierdził, aby organy naruszyły przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analizując problematykę stanowiącą przedmiot zaskarżonego do Sądu aktu należy wskazać, że kwestie związane z równoważnikiem pieniężnym za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego zostały uregulowane w Rozdziale 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". Zgodnie z regulacją zawartą w art. 91 ust. 1 w/w ustawy, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. W art. 91 ust. 2 przedmiotowego aktu normatywnego przewidziano z kolei upoważnienie dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, działającego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, do określenia w drodze rozporządzenia, m.in. wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania równoważnika, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając w ramach powyższego upoważnienia ustawowego, wydał rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r., stanowiąc w jego § 8, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, zaś w § 9 ust. 2 określając właściwość organów w powyższych sprawach. Wskazany przepis § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. stanowił podstawę do przyznawania emerytom i rencistom policyjnym przedmiotowego równoważnika, co też miało miejsce w odniesieniu do skarżącego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 28 grudnia 2005 r. dokonał nowelizacji powyższego rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. uchylając przepisy § 8 i § 9 ust. 2, co spowodowało utratę z dniem 1 stycznia 2006 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez emerytów i rencistów policyjnych. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt U 4/08 (publ. OTK-A 2008/8/141), wyraził pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela, że uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych przysługujące funkcjonariuszom, które nie zostały wymienione wyraźnie w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, nie przysługują emerytom i rencistom policyjnym. Powyższa ustawa jako uprawnienia tychże emerytów i rencistów, wymienia jedynie prawo do lokalu mieszkalnego z nakazem odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy (art. 29) oraz prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy (art. 30). W tym kontekście, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, uchylenie § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., dokonane rozporządzeniem MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie MSWiA z dnia z dnia 28 czerwca 2002 r., nie zmieniło stanu prawnego przez pozostawienie emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego (za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego), skoro takie uprawnienie nie wynikało z ustawy. Należy zwrócić bowiem uwagę, że ustawa o Policji nie stanowiła i nadal nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego emerytowi czy renciście policyjnemu. Jej art. 91 ust. 1 w swojej treści jednoznacznie ogranicza prawo do równoważnika wyłącznie do czynnych policjantów, zaś ust. 2 art. 91 upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia wysokości, zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1. Wydane na jego podstawie rozporządzenie wykonawcze w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2006 r. wykraczało więc poza granicę delegacji ustawowej. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji organ I instancji słusznie uznał, że z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do kontynuacji wypłacania skarżącemu przedmiotowego równoważnika pieniężnego. Uwzględniwszy powstałe z dniem 1 stycznia 2006 r. realia normatywne organ I instancji musiał zaś odnieść się do faktu pozostawania w obrocie prawnym decyzji nr 15/99 z dnia 1 kwietnia 1999 r. i zasadnie decyzję tę wyeliminował z obrotu prawnego. Podstawą wydanej decyzji był § 6 powołanego rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. Stanowi on, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do wydania dotychczas przyznanego równoważnika wydaje się, jeżeli policjant (a w związku z uchylonym § 8 rozporządzenia - emeryt policyjny) przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 pkt 1, lub uległy zmianie jego uprawnienia do liczby norm zaludnienia. Uchylony § 8 stanowił niezbędną podstawę pozwalającą stosować § 1 ust. 1 rozporządzenia do emerytów policyjnych. Skoro podstawa ta odpadła, to emeryci policyjni nie spełniają warunków określonych w tymże § 1 ust. 1, jako że w ogóle tego przepisu się do nich nie stosuje. Odnosząc się natomiast do zastosowanego przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisu art. 163 k.p.a. w związku z § 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r., jako podstawy do cofnięcia uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego należy stwierdzić, że powołanie w/w regulacji nie stanowiło naruszenia prawa mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że przepis art. 163 k.p.a. samoistnie nie może być proceduralną podstawą uchylenia jakiejkolwiek decyzji lub cofnięcia uzyskanych na podstawie decyzji uprawnień lecz powołanie przez organ § 6 rozporządzenia czyni zadość wymogowi określonemu w art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego tj. wskazania podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia. Za niezasadny należy więc uznać zarzut skarżącego, że organy obu instancji działały w istocie z naruszeniem art. 162 § 1 pkt 1 (który w sprawie w ogóle nie miał zastosowania), art. 163 i art. 16 k.p.a. W tych samych kategoriach Sąd poczytuje zarzuty skarżącego koncentrujące się wokół naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. W przedmiotowej sprawie skutek zaskarżonej decyzji polega na ustaniu prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego z chwilą wejścia w życie przepisów uniemożliwiających wypłatę równoważnika emerytom czy rencistom policyjnym. Zauważyć bowiem należy, że w istocie prawo do spornego równoważnika zostaje cofnięte skarżącemu nie od dnia wydania decyzji nr 15/99 przyznającej przedmiotowe świadczenie (gdyż do 31 grudnia 2005 r. świadczenie to było wypłacane), a dopiero od dnia 1 stycznia 2006 r. czyli od dnia stosownej nowelizacji rozporządzenia. Tym samym, pozostają w mocy i są zgodne z prawem dokonane przez organ wypłaty przedmiotowego równoważnika za okres do w/w daty. W reasumpcji powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie podzielając zarzutów skargi jak i nie dopatrując się uchybień, które powinny być wzięte pod uwagę z urzędu, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.