III SA/Gd 246/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego wniósł A. M.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż skarżący zaskarżoną decyzję odebrał osobiście w dniu 27 września 2016r. Kolegium wyjaśniło nadto, że pismem nadanym w dniu 6 października 2016 r. A. M. wniósł o sprostowanie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji Kolegium, wskazując jednocześnie jako podstawę prawną przepis art. 111 § 1 k.p.a.. Strona podniosła, iż w swoim rozstrzygnięciu Kolegium wskazało, że "zaskarżoną decyzją organu I instancji należy utrzymać w mocy z uwagi na istniejący w dacie rozpatrzenia odwołania strony inny stan sprawy niż istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji". Strona podniosła, iż takie rozstrzygnięcie jest nielogiczne i niezrozumiałe, gdyż zawiera błędny stan faktyczny i dlatego też kwestia ta bezwzględnie wymaga sprostowania. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 113 k.p.a. odmówiło sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia 12 września 2016 r., nr [...]. Kolegium wskazało na fakt rozpatrzenia dwa razy tego samego wniosku strony, w ten sposób, że wydane zostały w obrębie dwóch dni przez organ I instancji dwie decyzje, z których wcześniejsza przyznała wnioskowana pomoc, zaś kolejna decyzja - umarzająca postępowanie została zaskarżona przez stronę. Jednoczesne odebranie obu przez stronę dało skutek taki, że decyzja przyznająca pomoc nie stała się decyzją ostateczną, co uniemożliwiało organowi wydanie drugiej decyzji w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a. Jednakże decyzja przyznająca stronie pomoc stała się ostateczna w toku postępowania odwoławczego toczącego się przed Kolegium. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż postanowienie SKO z dnia 4 stycznia 2017 r., nr [...], zawierające pouczenie strony o 7 dniowym terminie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zostało odebrane osobiście przez stronę skarżącą w dniu 26 stycznia 2017 r. W dniu 1 lutego 2017 r. skarżący złożył osobiście w siedzibie SKO wniosek o ponowne rozpatrzenie wniosku o sprostowanie decyzji Kolegium z dnia 12 września 2016 r., zarejestrowany pod nr [...]. Wniosek ten nie został jednak rozpatrzony do dnia wniesienia odpowiedzi na skargę strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, zaskarżona decyzja z dnia 12 września 2016 r., nr [...] (zawierająca w pełni prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi) została skarżącemu doręczona w dniu 3 października 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach administracyjnych). Pouczenie obejmowało w szczególności informację, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji, za pośrednictwem organu. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 2 listopada 2016 r. Skarga opatrzona datą 24 lutego 2016 r. została do organu nadana w urzędzie pocztowym w dniu 27 lutego 2017 r., czyli po upływie ustawowego terminu. Konsekwencją wniesienia skargi po upływie terminu jest stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jej odrzucenie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.