III SA/Gd 248/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego oddala skargę. Pismem z dnia 3 listopada 2006 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Inspektorat w B. złożył wniosek o cofnięcie A. M. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wniosek został złożony w związku z nieopłaceniem przez wymienionego składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Należności w wysokości 16.032,00 zł zostały stwierdzone ostateczną decyzją ZUS z dnia 6 kwietnia 2006 r. Burmistrz [...] decyzją z dnia 3 listopada 2006 r. cofnął A. M. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie gminy B. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W odwołaniu od tej decyzji A. M. twierdził, że wszelkie należności o których był informowany uregulował. Nie otrzymał natomiast żadnych prawomocnych decyzji o zadłużeniu. Ponadto ZUS nie zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o ewentualną egzekucję należności ustalonych na dzień 6 kwietnia 2006 r. Zdaniem odwołującego postępowanie organu pierwszej instancji było prowadzone jednostronnie i z naruszeniem kolejności ustalonej przez prawo. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu niższej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o transporcie drogowym organ udzielający koncesji na wykonywanie transportu drogowego może cofnąć koncesję m.in. jeżeli jej posiadacz zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowiązań celnych, podatkowych lub innych zobowiązań na rzeź Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające istnienie zaległości wobec ZUS, który jest jednostką Skarbu Państwa, w tym ostateczna decyzja z dnia 6 kwietnia 2006 r. W ocenie Kolegium zaistniały zatem przesłanki do cofnięcia koncesji a organ pierwszej instancji prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy. W odniesieniu do zarzutów strony Kolegium podkreśliło, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie był zobowiązany przed wystąpieniem o cofniecie koncesji kierować wniosków o wszczęcie egzekucji zaległości do komornika. Załączone do odwołania upomnienia obejmujące sierpień i wrzesień 2006 r., a kopie przelewów są nieczytelne. W szczególności nie wynika z nich, by dotyczyły zaległości wynikających z decyzji ZUS z dnia 6 kwietnia 2006 r. A. M. zaskarżył decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W skardze powtórzył, iż nie otrzymał żadnej prawomocnej decyzji z ZUS w B., zaś organ winien w pierwszej kolejności wystąpić do organu egzekucyjnego celem ściągnięcia zaległości. Dalej wskazał na nieścisłości w uzasadnieniu decyzji Kolegium. Nie posiada bowiem koncesji od 2003 r. i wykonuje usługi dla ludności, a nie transport drogowy. Jeżeli organ uważał przedstawione dowody wpłat za nieczytelne mógł wezwać skarżącego do uzupełnienia w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ojej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Podniosło również, że przedmiotowa decyzja ZUS z dnia 6 kwietnia 2006 r. została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. tzw. doręczenie zastępcze. Ponadto użycie w decyzji pojęcia koncesja zamiast licencja wynikało z pomyłki, która nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dla Kolegium oczywistym było, że wpłaty o których mówi skarżący dotyczą tylko załączonych do odwołania upomnień. Na prawidłowość stanowiska organu wskazuje także fakt, że skarżący nigdy nie twierdził, że zapłacił należności wynikające z w/w decyzji ZUS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podstawą materialno - prawną obu decyzji wydanych w sprawie był art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zgodnie z którym można cofnąć licencję, jeżeli jej posiadacz zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowiązań podatkowych na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga jest niezasadna. Z akt sprawy wynika i tej okoliczności skarżący nigdy nie kwestionował, iż w sprawie została wydana decyzja ZUS inspektorat w B. z dnia 6 kwietnia 2006 r. określająca należności na rzecz ZUS w wysokości 16.032 zł. Oznacza to, iż skarżący zalegał z należnością na rzecz Skarbu Państwa. Wprawdzie decyzja wymiarowa ZUS została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 u.p.a., to o jej istnieniu skarżący dowiedział się z całą pewnością w trakcie postępowania administracyjnego o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu drogowego i nie podjął starań o wzruszenie decyzji wydanej przez ZUS. Tłumaczenie się skarżącego, iż przed wydaniem decyzji o cofnięciu licencji organ winien wszcząć postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania należności nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Przepis art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o transporcie drogowym wyżej cytowanej stanowi, że organ może cofnąć licencję jeżeli jej posiadacz zalega w regulowaniu stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, między innymi należności na rzecz Skarbu Państwa. Przepis ten używa sformułowania "zalega w regulowaniu", a nie "zalega w uregulowaniu", co oznacza, iż nawet częściowe zaleganie z należnością, jeżeli jest uporczywe, może stanowić podstawę do cofnięcia licencji. Skarżący, co wynika z akt sprawy i na co powołuje się organ w uzasadnieniu decyzji wielokrotnie wzywany był do uregulowania należności. W tym stanie rzeczy zbędne było korzystanie z postępowania egzekucyjnego jako warunku cofnięcia licencji. Należności Skarbu Państwa mogą zostać wyegzekwowane przez ZUS w postępowaniu egzekucyjnym po zakończeniu przedmiotowej sprawy lub być egzekwowane równolegle. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.