III SA/Gd 248/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr 9011-2025-000133 w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) oddala skargę. W dniu 30 czerwca 2023 r. D. P. (dalej również jako "strona" lub "skarżący") złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2023, w którym ubiegał się m.in. o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanej dalej "płatnością ONW". w tym do działek rolnych położonych na obszarach ONW typu z ograniczeniami naturalnymi: strefy II o powierzchni 2,27 ha, strefy I o powierzchni 60,90 ha. Zmianę wniosku zgłosił w dniu 6 lipca 2023 r. wycofując 0,07 ha (wycofanie działki rolnej [...]) wobec czego zaktualizowana powierzchnia w ramach tej strefy wyniosła 60,83 ha. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Słupsku pismem z dnia 2 kwietnia 2024 r. wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w kwestii nieścisłości zawartych w ww. wniosku. W wezwaniu organ wymienił 21 działek, które wnioskodawca objął wnioskiem, które znajdują się rejestrze Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (ZWRSP) i spośród których w według stanu na dzień 31 maja 2023 r. w większości nie zostały w odniesieniu do nich zawarte żadne umowy dzierżawy (to jest działki ewidencyjne w obrębie C. w gminie S. o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]) oraz 1 działkę, która na dzień 31 maja 2023 r. jest dzierżawiona, ale przez inny podmiot, niż wnioskodawca (działka nr [...] w obrębie C. w gminie S.). W wezwaniu wskazano poprzez jakiego rodzaju dokumenty strona może ewentualnie potwierdzić stan posiadania działek, to jest w szczególności przez przedłożenie stosownych umów. W odpowiedzi D. P. wskazał, że w odniesieniu do działek składał uprzednio wniosek o przedłużenie umowy i uważa, że otrzymał zapewnienie o przedłużeniu umowy. Wskazał, że działania organu to łamanie zapisów umowy oraz ustawy z 19 grudnia 1999 r. gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa Do pisma strona dołączyła dokumenty w postaci: karty informacyjnej leczenia szpitalnego w okresie od 20 stycznia 2024 r. do 11 marca 2024 r. oraz pismo Ministra Rolnictwa skierowane w 2016 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich, gdzie wskazano, że w stanie prawnym obowiązującym na dzień sporządzenia ww. pisma przepisy Unii Europejskiej nie uzależniały prawa do otrzymania płatności bezpośrednich od posiadania tytułu prawnego do gruntów, gdzie jedynym wyjątkiem są przepisy krajowe dotyczące działek rolnych wchodzących w Skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, wprowadzone ustawą z dnia 9 marca 2016 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw. W piśmie zaznaczono, że przyjęte rozwiązania dotyczącą wyłącznie działek rolnych wchodzących w Skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, gdzie stan prawny tych działek jest uregulowany - właścicielem jest bowiem Skarb Państwa, a dzierżawca wskazany jest w umowie zawieranej wyłącznie w formie pisemnej. D. P. nie załączył do odpowiedzi umów, nie wskazał również, na jakie konkretnie umowy, które uważa za obowiązujące, powołuje się w złożonej na wezwanie organu odpowiedzi. Decyzją z dnia 13 maja 2024 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Słupsku: - umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I w części dotyczącej powierzchni wycofanej z wniosku w dniu 6 lipca 2023 r., - odmówił przyznania stronie płatności ONW, o którą ubiegano się we wniosku o przyznanie płatności na rok 2023, w tym: 1/ odmówił przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) z ograniczeniami naturalnymi strefa II i nałożył sankcję w wysokości 599,28 zł; 2/ odmówił przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) z ograniczeniami naturalnymi strefa I i nałożył sankcję w wysokości 5 089,70 zł. W uzasadnieniu organ podkreślił, że Płatność ONW, zgodnie art. 22 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 przysługuje do powierzchni użytków rolnych, będących w posiadaniu rolnika na podstawie tytułu prawnego w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy. W uzasadnieniu wskazano dalej jednocześnie, że w skierowanym do strony wezwaniu z dnia 2 kwietnia 2024 r. wymienione zostały działki ewidencyjne, zadeklarowane we wniosku, a które znajdują się w Rejestrze Zasobów Własności Rolnej Skarbu Państwa. Podkreślono, że D. P. pomimo wezwania nie wyjaśnił w toku postępowania dlaczego zadeklarował ww. działki ewidencyjne do wniosku, na które, co potwierdza rejestr Zasobów Własności Rolnej Skarbu Państwa, na dzień 31 maja 2023 r. nie zostały zawarte z nim umowy dzierżawy z ZWRSP. W związku z tym stronie odmówiono płatności do działek wymienionych w wezwaniu. Przechodząc do wyliczeń w zakresie płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II, organ wskazał, że we wniosku zadeklarowano do tej płatności powierzchnię 2,27 ha. Powierzchnia dla tej płatności stwierdzona w oparciu o system informacji geograficznej wynosi 0,00 ha, ponieważ nie uwzględniono działek wskazanych w wezwaniu. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 100%. Różnica między powierzchnią deklarowaną (kwalifikowaną) a powierzchnią stwierdzoną wynosi 2,27 ha. Nadto organ był zobligowany przepisami do nałożenia kary administracyjnej w kwocie 599,28 zł. Odnośnie płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I organ wskazał, że we wniosku zadeklarowano po korekcie powierzchnię 60,83 ha. Powierzchnia stwierdzona na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I wynosi 15,91 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 100%. Różnica między powierzchnią deklarowaną (kwalifikowaną) a powierzchnią stwierdzoną wynosi 44,92 ha. Wyliczona kwota kary administracyjnej wynosi 5 089,70 zł. Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że działania organu są niezgodne z zasadami współżycia społecznego. W ocenie strony niesłusznie odmówiono jej przedłużenia umowy dzierżawy ziemi, spełniła bowiem wszelkie formalności, by to nastąpiło. Wskazała, że w miejscowym sądzie toczy się postępowanie o zobowiązanie Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (KOWR) do złożenia oświadczenia woli i zawarcia umowy. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr 9011-2025-000133 uchylił decyzję organu pierwszej instancji oraz orzekł w ten sposób, że: 1/ umorzył, postępowanie w sprawie przyznania płatności ONW na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I w odniesieniu do powierzchni 0,07 ha wycofanej w dniu 6 lipca 2023 r., jak również: 2/ przyznał stronie płatność ONW na rok 2023 na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II w wysokości 599,28 zł do 2,27 ha zadeklarowanej we wniosku 3/ odmówił przyznania stronie płatności ONW na rok 2023 na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I oraz nałożył sankcję w wysokości 4 293,16 zł. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy przywołał treść przepisów prawnych i wskazał, że organ pierwszej instancji odmówił przyznania stronie wnioskowanych w 2023 r. płatności ONW, z uwagi na występowanie różnicy pomiędzy powierzchnią gruntów zgłoszonych, a obszarem zatwierdzonym. Z obszaru zgłoszonego wkluczono mianowicie działki rolne o oznaczeniach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], posiadające łączną powierzchnię 47,19 ha, wchodzących w skład ZWRSP, do których strona nie posiadała tytułu prawnego na dzień 31 maja 2023 r. Niewątpliwie działki referencyjne o numerach identyfikacyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], wchodzą w skład ZWRSP, co potwierdzają dane uzyskane z KOWR. Jednocześnie z informacji tych nie wynika, aby istniał jakikolwiek podmiot, który w dniu 31 maja 2023 r. miał tytuł prawny do gruntów położonych na powyższych działkach ewidencyjnych na podstawie stosunku prawnego z KOWR, oprócz działki o numerze [...] dzierżawionej jednak przez inną osobę, niż D. P. Organ odwoławczy zauważył, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym prawidłowo ustalono stan faktyczny w powyższym zakresie, niemniej wykluczono zbyt dużą część zadeklarowanych gruntów z obszaru zatwierdzonego. Przykładowo działka rolna [...] o łącznej powierzchni 5,61 ha jest położona na pięciu działkach o różnych numerach ewidencyjnych, przy czym tylko jedna z nich, o numerze identyfikacyjnym [...] i powierzchni 1,19 ha, pochodzi z zasobu ZWRSP. Obrazując poprzez ten przykład powtarzający się błąd organu I instancji, wskazano więc, że nie mogła podlegać wykluczeniu cała działka rolna [...], w obrębie której znajduje się m.in. działka ewidencyjna, wobec której strona nie posiada tytułu prawnego na dzień 31 maja 2023 r., ale tylko ta konkretna cześć działki [...], która nie spełnia warunków przyznania płatności, natomiast w zaskarżonej decyzji odrzucono ją w całości. W taki sposób postąpiono w odniesieniu do działek rolnych o oznaczeniach [...], [...], [...],[...] oraz [...] - łączny wyłączony areał wyniósł 47,19 ha, co jest wartością zawyżoną. Nadto sposób deklaracji działki rolnej [...], która - pomimo, iż stanowi spójny obszar - położona jest na dwóch działkach referencyjnych, każdej zlokalizowanej w innej strefie ONW z uwagi na różne obręby ewidencyjne, w jakich one występują. Wykluczając ją w całości błędnie odmówiono płatności ONW w ramach jednej strefy ONW mimo że w tej części wniosku nie występują nieprawidłowości. Jak wskazał organ odwoławczy z akt sprawy wynika, że strona nie posiadała w dniu 31 maja 2023 r. tytułu prawnego do wyżej wymienionych działek referencyjnych. Tymczasem w art. 22 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, zastrzeżono, że jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu, pomoc jest przyznawana do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy, jest w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o jej przyznanie na podstawie tytułu prawnego. Z art. 45 ust. 1 ustawy o planie strategicznym wynika, że płatności ONW są przyznawane rolnikowi do użytków rolnych będących w jego posiadaniu położonych na obszarach ONW. Zatem ogół aktualnego prawodawstwa krajowego wskazuje, iż przyznanie płatności jest uzależnione nie tylko od posiadania gruntu w rozumieniu jego użytkowania rolniczego, ale także od dysponowania tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Przy czym pojęcie "w dyspozycji" należy odczytywać jako tożsame z posiadaniem. Zdaniem organu odwoławczego strona nie wykazała w toku niniejszego postępowania, że legitymuje się tytułem prawnym do deklarowanych gruntów wchodzących w skład ZWRSP, do czego była zobowiązana przepisem art. 66 ust. 1 ustawy o planie strategicznym, zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Okoliczności podniesione w odwołaniu i w przedstawionych wyjaśnieniach nie stanowią podstawy do przyznania płatności do spornych gruntów. Nie przesądzają o tym subiektywne odczucia strony o zasadności przedłużenia przez KOWR dzierżawy nieruchomości. Do akt niniejszej sprawy włączono dokumentację zgromadzoną w sprawie przyznania wnioskodawcy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2022 w postaci pisma z KOWR Oddziału Terenowego w Pruszczu Gdańskim z dnia 23.11.2023 r. Wyjaśniono w nim, iż działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], były objęte umową dzierżawy z dnia 6 marca 1997 r. zawartą z D. P., jednakże wygasła ona w dniu 30 listopada 2021 r. ze względu na upływ czasu, na jaki została zawarta. Nadmieniono również, że kwestia obowiązywania umowy dzierżawy ww. działek była przedmiotem rozpoznania przed Sądem Rejonowym w Słupsku, który prawomocnie orzekł, iż umowa dzierżawy wygasła, a zatem strona nie posiada tytułu prawnego do korzystania z nich. Powyższe potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 8 listopada 2023 r. (sygn. akt IX C 13/22), jakie strona załączyła do skargi do WSA w Gdańsku wniesionej na decyzję rozstrzygającą w przedmiocie płatności za rok 2022. W orzeczeniu tym sąd powszechny umorzył postępowanie wszczęte z powództwa D. P. przeciwko KOWR o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że wyłączenie z płatności części działek rolnych [...], [...], [...], [...] oraz [...], położonych na działkach z ZWRSP, skutkuje ich wykluczeniem z obszaru zatwierdzonego, który, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 19 ustawy o planie strategicznym, stanowi obszar spełniający warunki przyznania pomocy. To w konsekwencji prowadzi do ustalenia w ramach płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a zatwierdzoną, co skutkowało odmową przyznania pomocy i zastosowaniem kar na zasadach określonych w prawie krajowym. Zaznaczył przy tym, że działki rolne zgłoszone w ramach strefy I oraz strefy II stanowią osobne grupy upraw, gdyż, jak przewiduje definicja zawarta w art. 2 pkt 7 ustawy o planie strategicznym, obowiązują dla nich inne stawki płatności. Organ odwoławczy w formie tabeli przedstawił działki - z oznaczeniami literowymi (oznaczenia rolne) wraz z numerami ewidencyjnymi działek - objętych wnioskiem i stwierdził, że powierzchnia deklarowana we wniosku o przyznanie płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II wynosiła 2,27 ha a kwota płatności 599,28 zł (stawka 264 zł od 1ha). Natomiast w zakresie płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I w pierwszej kolejności, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – dalej jako k.p.a., umorzeniu podlegało postępowanie w przedmiocie przyznania płatności ONW do działki rolnej [...] (0,07 ha), jaka została wycofana zmianą do wniosku złożoną w dniu 6 lipca 2023 r. Powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I wynosiła 60,83 ha, jednak powierzchnia stwierdzona na obszarze ONW wynosi 22,94 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną wynosi 37,89 ha, co stanowi przedeklarowanie o wartości 37,89 ha ÷ 22,94 ha x 100 % = 165,17%. Jak wskazano w § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, w przypadku gdy rolnik ubiega się o przyznanie płatności ONW do powierzchni użytków rolnych, która przekracza obszar zatwierdzony do tej płatności: powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności, służącą do ustalenia wysokości tej płatności, ustala się w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ustawy o Planie Strategicznym w zakresie podstawowego wsparcia dochodów; wysokość kary oblicza się w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ustawy o Planie Strategicznym w zakresie podstawowego wsparcia dochodów, z tym że stawkę danej płatności, o której mowa w tych przepisach, stanowi średnia płatność ONW za 1 ha użytków rolnych zatwierdzonych do płatności ONW. W związku z powyższym oraz zgodnie z § 45 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50%, wówczas odmawia się tej płatności, a dodatkowo nakłada się karę stanowiącą iloczyn brakującej powierzchni oraz stawki płatności. Stawka płatności do 1 ha na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I określona w rozporządzeniu ONW wynosi 179 zł. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia ONW, ponieważ łączna powierzchnia obszaru zatwierdzonego, do której przysługuje płatność ONW, przekracza powierzchnię 25 ha, została zastosowana degresywność kwot pomocy zgodnie z powołanym powyżej artykułem. Średnia płatność ONW wynosi 113,3058855 zł. Wyliczona kwota kary administracyjnej wynosi 4 293,16 zł. D. P. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w zakresie nieprzyznania płatności ONW na rok 2023 na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I oraz nałożeniu sankcji w wysokości 4 293,16 zł, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1/ art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zasady równorzędności interesu społecznego i słusznego interesu indywidualnego poprzez przyjęcie, że nie ma podstaw do przyznania płatności ONW na rok 2023 na obszarze ONW, a są podstawy do nałożenia sankcji 2/ art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez wydanie nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez błędne ustalenia, że skarżący nie ma prawa do władania działką, podczas gdy skarżący wskazywał, że umowy dzierżawy winny były zostać z nim przedłużone, a żądania KOWR dotyczące przedłużenia umowy dzierżawy z 1997 r. były niezgodne z umową, a także nie znajdowały potwierdzenia w rzeczywistości; a co za tym idzie przyjąć należy, że skarżący spełnia wszystkie wymagane warunki, które obligowały KOWR do przedłużenia umowy dzierżawy, a w konsekwencji winno to skutkować przyznaniem mu dopłaty; 3/ art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu dlaczego nie uwzględnił argumentów skarżącego dotyczącego niezgodności działania organów administracyjnych z zasadami współżycia społecznego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i wywiódł niesłuszne wnioski. Podkreślił, że dzierżawił nieruchomości w obrębie miejscowości C. w Gminie S.ponad 20 lat. KOWR po kilku przedłużeniach umów, ostatecznie zdecydował się nie przedłużać umowy, mimo, że skarżący spełniał warunki, które obligowały KOWR do przedłużenia tej umowy. W tym zakresie toczyły się liczne postępowania przed Sądem Rejonowym w Słupsku, m.in. o sygnaturach IX C 31/22, IX C 13/22, I C 1257/22. Odnosząc się do zasadniczej kwestii umowy najmu wskazanych działek zauważył, że w dniu 28 czerwca 2017 r. złożył w KOWR wniosek o przedłużenie umowy dzierżawy na okres 10 lat. W odpowiedzi otrzymał informację, że wszczęta została procedura określająca warunki dalszego dzierżawienia nieruchomości i że warunkiem przedłużenia umowy jest dokonanie zabezpieczenia czynszu dzierżawnego w postaci weksli in blanco oraz złożenie dokumentów potwierdzających, że przedmiotowe nieruchomości wchodzą w skład gospodarstwa rodzinnego. Skarżący wskazywał, że żądanie od niego dokumentów potwierdzających, że nieruchomości wchodzą w skład gospodarstwa rodzinnego było zbędne, gdyż był to fakt znany organowi z urzędu. Spełnił zatem wszystkie warunki, których spełnienia domagał się KOWR. W treści pozwu w sprawie IX C 31/22 podniósł również, że odmówiono mu przedłużenia umowy z uwagi na istniejące zadłużenie wynikające z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku. O fakcie zadłużenia miał dowiedzieć się dopiero z pisma z dnia 11 września 2017 r. Skarżący miał trudności aby jednorazowo spłacić powstałe zadłużenie, niemniej dług został spłacony (w ratach za zgodą pozwanego). Zaznaczył nadto, że w piśmie 13 lipca 2017 r. KOWR w ogóle nie wspominał o zadłużeniu i nie uzależniał zawarcia umowy od braku zadłużenia. Dalej skarżący podniósł, że stanowisko KOWR, iż strony nie doszły do porozumienia w istotnych kwestiach jest jednak nieuzasadnione, gdyż KOWR nie mógł żądać czynszu jak zaproponował w piśmie z dnia 13 lipca 2017 r. Zaproponowany przez KOWR czynsz dzierżawny był niezgodny z umową, gdyż stosownie do § 3 umowy dzierżawy z dnia 21 października 1997 r. można po upływie każdych 10 lat podwyższyć czynsz dzierżawny, ale nie więcej niż o 25%. W § 15 ust. 1 aneksu nr 2 z dnia 5 lipca 2007 r. czynsz dzierżawny ustalony został na 5.41 decytony pszenicy, natomiast KOWR zaproponowano czynsz w wysokości aż 14.54 decytony, tj. prawie trzykrotnie więcej. Zdaniem skarżącego w kwestii dzierżawy doszło przynajmniej do dorozumianego przedłużenia umowy, skoro już po 13 lipca 2017 r., w dniu 22 września 2017 r. - a zatem po przedstawieniu żądanych warunków, KOWR dokonał lustracji działek rolnych w celu przedłużenia umowy dzierżawy nr [...] (dopisek Sądu: dotyczącej według treści skargi umowy dzierżawy 2, 46 ha wygasłej w 2017 r.) Z przedstawionych wyżej okoliczności wynika, że organy orzekające w sprawie powinny przyjąć, iż skarżący posiadał na dzień 31 maja 2023 r. tytuł prawny do spornych nieruchomości. To nie działanie skarżącego były bezprawne, lecz działania KOWR- u, który chciał podwyższyć czynsz niezgodnie z umową. Skarżący wskazał następnie, że jest osobą poważnie chorą, de facto niepełnosprawną, od lat hospitalizowaną. U pozwanego zdiagnozowano m.in. cukrzycę insulinozależną, koksartoze lewostronną. Ma również poważne problemy z poruszaniem się i wstawiono mu endoprotezę stawu biodrowego. W 2019 r. z kolei skarżący został poważnie poparzony. Rozpoznano u niego oparzenie termiczne mnogich okolic. Przez wiele miesięcy przebywał na zwolnieniach lekarskich. Tymczasem utrzymuje się wyłącznie z rolnictwa. Konieczność dbałości o dobro osób starszych, mając na uwadze konkretną sytuacją majątkową, osobistą, zdrowotną danej osoby, ponoszone przez nią koszty utrzymania może uzasadniać stanowisko, że odmowa przyznania dopłaty oraz nałożenie na skarżącego sankcji jest działaniem niezgodnym z zasadami współżycia społecznego. Zarzucił, że organ drugiej instancji nie wziął pod uwagę podniesionych przez skarżącego okoliczności, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W ocenie skarżącego sposób postępowania organów orzekających nie ma nic wspólnego z pogłębianiem zaufania obywateli do władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 29 lipca 2025 r. skarżący wskazał, że oświadczenia KOWR nie są prawdziwe, o czym w ocenie skarżącego świadczą następujące dołączone do ww. pisma procesowego dokumenty: 1/ kserokopia pisma Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddziału Terenowego w Pruszczu Gdańskim z dnia 23 listopada 2023 r. skierowana do Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni, 2/ kserokopia prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 8 listopada 2023 r. sygn. akt IX C 13/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarżący zaskarżył decyzję odwoławczą w części i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wniósł o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie decyzji. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, Mając na uwadze wskazane wyżej kryteria, Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu. Już na wstępie, podkreślania bowiem wymaga, jak wynika to też wprost z przywołanej wyżej ustawy ustrojowej oraz ustawy regulującej postępowanie, sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sąd nie kwestionuje, że skarżący jest w trudnej sytuacji zdrowotnej oraz że utrzymuje się wyłącznie z rolnictwa. W świetle przepisów ustawy p.p.s.a. okoliczności, te nie mogły stanowić przesłanki uwzględnienia skargi. Podobnie w postępowaniu administracyjnym przyznanie płatności lub jej odmowa z uwagi na wysokie przedeklarowanie powierzchni zgłoszonej do płatności w określonym wariancie i związane z tym ewentualnie wymierzenie sankcji administracyjnych, odbywa się według jednakowych dla wszystkich producentów rolnych zasad określonych przepisami prawa. D. P. zaskarżył decyzję organu odwoławczego, to jest decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr 9011-2025-000133 w tej części, w jakiej ta decyzja odnosiła się do odmowy przyznania płatności do obszaru ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I i wymierzała w tym zakresie sankcję. W tym zakresie skarżącemu odmówiono przyznania płatności ONW w odniesieniu do gruntów ze strefy I właśnie ze względu na ich znaczne przedeklarowanie we wniosku, co skutkowało jednocześnie w konsekwencji nałożeniem na skarżącego sankcji za przedeklarowanie w wysokości 4 293,16 zł. Sąd nie stwierdził, aby orzekając w sprawie, w tym również w zaskarżonym zakresie, Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni w jakikolwiek sposób naruszył prawo. Przeciwnie, analizując wskazaną decyzję również w szerszym kontekście, w ocenie Sądu, wskazać należy, że dokonane przez organ odwoławczy szczegółowe wyliczenia z uwzględnieniem tego, że określone działki rolne oznaczone literowo obejmują i położone są na większej ilości działek oznaczonych poszczególnymi numerami ewidencyjnymi (w tym nie tylko na tych działkach ewidencyjnych z zasobu państwowego, co do których stwierdzono, że skarżący nie ma tytułu prawnego, ponieważ umowa dzierżawy wygasła w 2021 r.), doprowadziło organ odwoławczy do koniecznej weryfikacji, że przedeklarowanie nie miało w ogóle miejsca w zakresie działek położonych w strefie II (2,27 ha) oraz że w zakresie działek położnych w strefie I przedeklarowanie to było mniejsze, niż przyjął to organ I instancji. Było ono jednak w odniesieniu do działek położonych w strefie I i tak na tyle wysokie, że zgodnie z przepisami musiało wiązać się z odmową przyznania płatności ONW w zakresie dotyczącym I strefy, ale jednocześnie spowodowało, że naliczona wobec rolnika kara administracyjna została istotnie zmniejszona przez organ odwoławczy. Nie budzi wątpliwości Sądu, w oparciu o dokonaną analizę akt sprawy, w tym treści złożonego wniosku i jego modyfikacji, że dokonane w tym zakresie przez organ odwoławczy wyliczenia są prawidłowe. Znajdują jednocześnie jednoznaczną podstawę prawną w powołanych poniżej przepisach prawa, które zastosowano w zaskarżonej decyzji. W tym zakresie w zaskarżonej decyzji prawidłowo uwzględniono, że w sprawie mają zastosowanie następujące m.in. przepisy prawa: 1/ ustawa z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako "k.p.a."); 2/ ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1199, dalej jako "ustawa o ARiMR"); 3/ ustawa z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 261, dalej "ustawa o planie strategicznym"); 4/ rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz.U. z 2023 r., poz. 483, dalej "rozporządzenie ONW"); 5/ rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz.U. z 2023 r., poz. 482, dalej " rozporządzenie ws. płatności"); 5/ rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków uznawania gruntów za kwalifikujące się hektary (Dz.U. z 2023 r., poz. 477, dalej "rozporządzenie ws. kwalifikujących się hektarów"'); 6/ rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2023 r. w sprawie kryteriów uznawania użytków rolnych za pozostające w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy (Dz. U. z 2023, poz. 461, dalej "rozporządzenie ws. użytków rolnych"); 7/ rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie warunków oraz trybu udostępniania danych przechowywanych w rejestrach i ewidencjach prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2618 ze zm., dalej " rozporządzenie ws. danych"); 8/ rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz.U. L 435 z dnia 06.12.2021 r. dalej "rozporządzenie nr 2021/2116"); 9/ rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiające przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 (Dz.U. L 435 z 06.12.2021 r., dalej "rozporządzenie nr 2021/2115"): 10/ rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2022/1172 z dnia 4 maja 2022 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli we wspólnej polityce rolnej oraz stosowania i obliczania wysokości kar administracyjnych w związku z warunkowością (Dz.U. L 183 z dnia 08.07.2022 r. dalej "rozporządzenie nr 2022/1172"); Stosownie do art. 20 pkt 4 ustawy o planie strategicznym w drodze decyzji jest przyznawana pomoc w ramach płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, o których mowa w art. 69 lit. b rozporządzenia 2021/2115, zwanych dalej "płatnościami ONW";: Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o planie strategicznym przy przyznawaniu pomocy uznaje się, że rolnik prowadzi działalność rolniczą, jeżeli prowadzi działalność polegającą na: 1/ wytwarzaniu produktów rolnych przez hodowlę lub chów zwierząt do celów gospodarskich lub uprawę lub hodowlę roślin, gdzie produkty rolne oznaczają produkty wymienione w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), z wyjątkiem produktów rybołówstwa, a także uprawie bawełny i zagajników o krótkiej rotacji lub 2/ utrzymywaniu użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza użycie zwykłych metod rolniczych i zwykłego sprzętu rolniczego. Stosownie do art. 22 ustawy o planie strategicznym jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu, pomoc jest przyznawana do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy, jest w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o jej przyznanie na podstawie tytułu prawnego. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o planie strategicznym jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu lub zwierzęcia, a ten grunt lub to zwierzę stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu. Jak wskazano w § 3a rozporządzenia ws. danych: 1.Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, w terminie do dnia 30 czerwca danego roku, udostępnia z urzędu Agencji, według stanu na dzień 31 maja danego roku, dane dotyczące gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, zawarte w rejestrach lub ewidencjach prowadzonych przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, obejmujące: 1/ identyfikator działki ewidencyjnej zawarty w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego; 2/ dane podmiotu, który ma tytuł prawny do gruntu położonego na działce ewidencyjnej, o której mowa w pkt 1, na podstawie stosunku prawnego łączącego ten podmiot z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa. 2.Dane, o których mowa w ust. 1, są udostępniane w postaci elektronicznej na informatycznym nośniku danych lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Art. 26 ust. 1 i 4 ustawy o planie strategicznym stanowi: 1.Płatności bezpośrednie są przyznawane do powierzchni działki rolnej lub jednostki gruntu nierolniczego: 1/ położonych na gruncie stanowiącym kwalifikujący się hektar, 2/ o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, 3/ nie większej niż maksymalny kwalifikujący się obszar, o którym mowa w art. 2 ust. 7 lit. a rozporządzenia 2022/1172 - chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. 4.Minister właściwy do spraw rozwoju wsi określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki uznawania gruntów za kwalifikujące się hektary, mając na względzie czynniki przyrodnicze oraz zabezpieczenie przed przyznawaniem płatności bezpośrednich do gruntów, które nie stanowią kwalifikujących się hektarów. W myśl § 1 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 oraz ust. 3 i 4 rozporządzenia ws. kwalifikujących się hektarów za grunty stanowiące kwalifikujący się hektar, o którym mowa w art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 2021/2115 uznaje się: 1/ użytki rolne danego gospodarstwa, które w trakcie roku kalendarzowego, na który wnioskuje się o płatności bezpośrednie, są wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, zwanej dalej "działalnością rolniczą", lub są w przeważającej mierze wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej; 3/ obszary należące do gospodarstwa: a/ na których występują elementy krajobrazu, o których mowa w art. 4 ust. 4 lit. b ppkt (i) rozporządzenia 2021/2115, b/ wykorzystywane do osiągnięcia minimalnego udziału powierzchni gruntów ornych przeznaczonych na obszary i elementy nieprodukcyjne, w tym grunty ugorowane, o których mowa w art. 4 ust. 4 lit. b ppkt (ii) rozporządzenia 2021/2115; 4/ elementy krajobrazu, o których mowa w art. 4 ust. 4 lit. b akapit drugi rozporządzenia 2021/2115, obejmujące: a/ nieutwardzone drogi dojazdowe, pasy zadrzewień, żywopłoty lub ściany tarasów - o ile całkowita szerokość tych elementów nie przekracza 2 m, b/ zadrzewienia śródpolne o powierzchni nie większej niż 100 m2, c/ rozproszone drzewa znajdujące się na użytkach rolnych, o ile liczba drzew na hektar, innych niż drzewa owocowe, nie przekracza 100 sztuk; 3.Grunty, na których znajdują się elementy krajobrazu, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lit. b i c, zalicza się do kwalifikującego się hektara pod warunkiem, że można na nich prowadzić działalność rolniczą. 4.Użytki rolne, do których mogą zostać przyznane płatności bezpośrednie, powinny spełniać warunki uznawania za kwalifikujący się hektar od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do końca roku kalendarzowego, a w przypadku gdy zakończenie działalności rolniczej nastąpi w kolejnym roku kalendarzowym - do dnia zakończenia wykonywania działalności rolniczej, wskazanej we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, na tych użytkach. Stosownie do art. 45 ustawy o planie strategicznym: 1.Płatności ONW są przyznawane rolnikowi do użytków rolnych będących w jego posiadaniu położonych na obszarach, o których mowa w art. 71 ust. 2 rozporządzenia 2021/2115, którymi są obszary określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 dotyczących szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 12 tej ustawy, jeżeli: 1/ prowadzi na tych użytkach rolnych działalność rolniczą; 2/ łączna powierzchnia tych użytków rolnych wynosi nie mniej niż 1 ha. 2.Do przyznawania płatności ONW przepisy art. 26 ust. 1 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Według art. 48 ust. 1 pkt 1 lit. j ustawy o planie strategicznym wysokość pomocy w postaci płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej pomocy i stawki tej pomocy na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu kar, w tym kar administracyjnych, oraz zmniejszeń, których konieczność zastosowania wynika z przepisów, o których mowa w art. 1 pkt 1, w szczególności z art. 17 rozporządzenia 2021/2116. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 10 ustawy o planie strategicznym wniosek o przyznanie płatności ON W stanowi wniosek geoprzestrzenny, o którym mowa w art. 65 ust. 4 lit. a rozporządzenia 2021/2116. Jak stanowi § 45 ust. 1-3 rozporządzenia ws. płatności: 1.W przypadku gdy różnica między powierzchnią gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie danej płatności obszarowej, a obszarem zatwierdzonym do tej płatności wynosi: 1/ nie mniej niż 3% i nie więcej niż 20% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności i jest większa niż 0,1 ha, za powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności służącą do ustalenia wysokości tej płatności uznaje się powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności pomniejszoną o dwukrotność tej różnicy; 2/ więcej niż 20% i nie więcej niż 50% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności, odmawia się przyznania płatności; 3/ więcej niż 50% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności, odmawia się przyznania płatności. 2.W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, wysokość kary stanowi iloczyn stawki danej płatności obszarowej oraz powierzchni stanowiącej różnicę między powierzchnią gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie tej płatności, a powierzchnią obszaru zatwierdzonego do tej płatności. 3.Jeżeli różnica między powierzchnią gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności obszarowych, a obszarem zatwierdzonym do tych płatności nie przekracza 20% powierzchni obszaru zatwierdzonego do płatności obszarowych i nie przekracza 0,1 ha, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, a za powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tych płatności służącą do ustalenia wysokości tych płatności uznaje się powierzchnię gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie tych płatności. Zgodnie z § 2 rozporządzenia ONW: 1. Płatność ONW przyznaje się rolnikowi do powierzchni użytków rolnych: 1/ położonych na obszarach, o których mowa w art. 71 ust. 2 rozporządzenia 2021/2115, zwanych dalej "obszarami ONW", wynoszącej nie więcej niż 75 ha (maksymalny limit) oraz 2/ jeżeli są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach podstawowego wsparcia dochodów do celów zrównoważoności, o którym mowa w art. 16 ust. 2 lit. a rozporządzenia 2021/2115, zwanego dalej "podstawowym wsparciem dochodów". 2. Wykaz obszarów ON W określa załącznik do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 364, z późn. zm.). Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia ONW stawka płatności ONW na 1 ha użytków rolnych (stawka podstawowa) wynosi: 1/ 179 zł - na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I; 2/ 264 zł - na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II; Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia ONW w przypadku gdy łączna powierzchnia obszaru zatwierdzonego, do której przysługuje płatność ONW, przekracza powierzchnię 25 ha, płatność ONW jest przyznawana w wysokości: 1/ 100% stawki podstawowej za powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności wynoszącą nie więcej niż 25 ha 2/ 50% stawki podstawowej za powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności wynoszącą więcej niż 25 ha i nie więcej niż 50 ha, oraz 3/ 25% stawki podstawowej za pozostałą powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności nie większą niż 75 ha. Według § 5 ust. 3 rozporządzenia ONW w przypadku gdy rolnik ubiega się o przyznanie płatności ONW do powierzchni użytków rolnych, która przekracza obszar zatwierdzony do tej płatności: 1/ powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności, służącą do ustalenia wysokości tej płatności, ustala się w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ustawy w zakresie podstawowego wsparcia dochodów; 2/ wysokość kary oblicza się w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ustawy w zakresie podstawowego wsparcia dochodów, z tym że stawkę danej płatności, o której mowa w tych przepisach, stanowi średnia płatność ONW za 1 ha użytków rolnych zatwierdzonych do płatności ONW. Jak stanowi § 6 ust. 1 rozporządzenia ONW wniosek o przyznanie płatności ONW zawiera informacje i oświadczenia, jakie powinny być zawarte we wniosku o przyznanie podstawowego wsparcia dochodów, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ustawy. Zgodnie z § 7 rozporządzenia ONW jeżeli rolnik ubiega się równocześnie o przyznanie płatności ONW i podstawowego wsparcia dochodów, uznaje się, że użytki rolne zadeklarowane we wniosku o przyznanie podstawowego wsparcia dochodów położone na obszarach ONW są również zadeklarowane do płatności ONW. Zgodnie z art. 65 ust. 4 lit a rozporządzenia nr 2021/2166 wniosek geoprzestrzenny oznacza elektroniczny formularz wniosku, który obejmuje również aplikację informatyczną opartą na systemie informacji geograficznej umożliwiającym beneficjentom przestrzenne deklarowanie działek rolnych gospodarstwa w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2021/2115 i gruntów nierolniczych zgłoszonych do płatności. W art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2021/2116 zdefiniowano system identyfikacji działek rolnych w następujący sposób: 1.System identyfikacji działek rolnych stanowi system informacji geograficznej ustanowiony i regularnie aktualizowany przez państwa członkowskie na podstawie ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:5 000. 2.Państwa członkowskie zapewniają, aby system identyfikacji działek rolnych: a/ jednoznacznie identyfikował każdą działkę rolną i jednostki gruntów nierolniczych, które państwa członkowskie uznają za kwalifikujące się do otrzymywania pomocy w ramach interwencji, o których mowa wtytule III rozporządzenia (UE) 2021/2115, a więc m.in. płatności bezpośrednich; b/ zawierał aktualne wartości dotyczące obszarów, które państwa członkowskie uznają za kwalifikujące się do otrzymywania pomocy w ramach interwencji, o których mowa w art. 65 ust. 2, tj. do m.in. płatności obszarowych; c/ umożliwiał prawidłową lokalizację działek rolnych i gruntów nierolniczych, w odniesieniu do których występuje się z wnioskiem o płatność. Art. 2 ust. 1-5 oraz ust. 7 lit a - c rozporządzenia nr 2022/1172 stanowi, że: 1.System identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia (UE) 2021/2116, funkcjonuje na poziomie działek referencyjnych i zawiera informacje umożliwiające wymianę danych z geoprzestrzennym wnioskiem o przyznanie pomocy, o którym mowa w art. 69 tego rozporządzenia, oraz z systemem monitorowania obszarów, o którym mowa w art. 70 tego rozporządzenia. 2.Do celów niniejszego rozporządzenia "działka referencyjna" oznacza wyznaczony obszar geograficzny z niepowtarzalnym numerem identyfikacyjnym, zarejestrowany w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia (UE) 2021/2116. Działka referencyjna zawiera jednostkę gruntu reprezentującą powierzchnię użytków rolnych, o których mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2021/2115. W stosownych przypadkach działka referencyjna zawiera również grunty nierolnicze uznane przez państwa członkowskie za kwalifikujące się do otrzymania wsparcia w ramach interwencji obszarowych, o których mowa w art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2021/2116. 3.Działki referencyjne służą jako podstawa do wspierania beneficjentów w składaniu wniosków geoprzestrzennych w ramach interwencji obszarowych, o których mowa w art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2021/2116. 4.Państwa członkowskie wyznaczają działki referencyjne w sposób zapewniający, aby każda działka była stabilna w czasie, mierzalna, umożliwiała niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej działki rolnej i jednostki gruntów nierolniczych uznanych przez państwa członkowskie za kwalifikujące się do otrzymania wsparcia w ramach interwencji obszarowych, o których mowa w art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2021/2116, zadeklarowanych corocznie. 5.Państwa członkowskie zapewniają aktualizację informacji dotyczących wszystkich działek referencyjnych w systemie identyfikacji co najmniej raz na trzy lata. Ponadto państwa członkowskie co roku uwzględniają wszystkie dostępne informacje z wniosku geoprzestrzennego, systemu monitorowania obszarów lub innego wiarygodnego źródła. 7.W systemie identyfikacji, w odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie co najmniej: a/ określają maksymalny kwalifikujący się obszar do celów interwencji obszarowych w ramach systemu zintegrowanego. W celu określenia maksymalnego kwalifikującego się obszaru państwa członkowskie odliczają, w miarę możliwości, niekwalifikujące się elementy z działki poprzez ich wyodrębnienie. Państwa członkowskie określają z wyprzedzeniem kryteria i procedury stosowane do oceny, kwantyfikacji i, w stosownych przypadkach, wyodrębnienia kwalifikujących się i niekwalifikowalnych części działki. Przy określaniu maksymalnego kwalifikującego się obszaru państwa członkowskie mogą ustalić rozsądny margines dla prawidłowej kwantyfikacji w celu uwzględnienia obwodu i stanu działki; b/ identyfikują użytki rolne, o których mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2021/2115. W stosownych przypadkach państwa członkowskie zapewniają - poprzez wytyczenie - rozróżnienie powierzchni użytków rolnych na gruntach ornych, uprawach trwałych i trwałych użytkach zielonych, w tym w przypadku, gdy tworzą one systemy rolno-leśne na tym obszarze, jak określono zgodnie z art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia; c/ w odniesieniu do trwałych użytków zielonych o rozproszonych niekwalifikujących się elementach oraz w przypadku gdy państwa członkowskie podejmują decyzję o zastosowaniu stałych współczynników zmniejszenia do określenia obszaru uznanego za kwalifikowalny, jak przewidziano w art. 4 ust. 4 lit. b) akapit trzeci rozporządzenia (UE) 2021/2115, rejestrują wszystkie istotne informacje; Zgodnie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 2021/2115 do celów rodzajów interwencji w formie płatności bezpośrednich "kwalifikujący się hektar" definiuje się m.in. w taki sposób, aby obejmował obszary znajdujące się w dyspozycji rolnika i zawierał: a/ wszelkie użytki rolne danego gospodarstwa, które w trakcie roku, na który wnioskuje się o wsparcie, są wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub - w przypadku gdy te użytki rolne wykorzystywane są także do prowadzenia działalności pozarolniczej - są w przeważającej mierze wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej; b/ wszelkie obszary należące do gospodarstwa: (i) na których występują elementy krajobrazu podlegające obowiązkowi zachowania zgodnie z normą 8 dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska wymienioną w załączniku III; (ii) wykorzystywane do osiągnięcia minimalnego udziału powierzchni gruntów ornych przeznaczonych na obszary i elementy nieprodukcyjne, w tym grunty ugorowane, zgodnie z normą 8 dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, wymienioną w załączniku III; lub (iii) które w okresie, w którym ma zastosowanie odnośne zobowiązanie rolnika, zostały ustanowione lub są utrzymywane w wyniku jednego z ekoschematów, o których mowa w art. 31. Jeżeli państwa członkowskie tak postanowią, "kwalifikujący się hektar" może obejmować inne elementy krajobrazu, pod warunkiem że elementy te nie są przeważające i nie utrudniają w istotny sposób prowadzenia działalności rolniczej ze względu na zajmowaną przez siebie powierzchnię na działce rolnej. Stosując tę zasadę, państwa członkowskie mogą określić maksymalny odsetek powierzchni działki rolnej, na którym mogą występować te elementy krajobrazu. Jeśli chodzi o trwałe użytki zielone, na których występują rozproszone niekwalifikujące się elementy, państwa członkowskie mogą postanowić, że do ustalania powierzchni obszarów uznawanych za kwalifikujące się stosowane będą stałe współczynniki zmniejszenia. Mając na uwadze powyższe, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że z ogółu wskazanych wyżej przepisów, co w szczególności determinuje treść art. 22 ustawy o planie strategicznym, przyznanie płatności ONW jest uzależnione nie tylko od posiadania gruntu w rozumieniu jego użytkowania rolniczego, ale także od posiadania i dysponowania na dzień 31 maja roku, w którym został złożony wniosek tytułem prawnym do danych nieruchomości, a więc wyodrębnionych i oznaczonych działek ewidencyjnych, które wchodzą w skład określonej działki rolnej, którą rolnik zgłasza do tej płatności. Powyższe rozwiązanie jednoznacznie uregulowało konsekwencje m.in. sytuacji spornego posiadania gruntu bez tytułu prawnego, w kontekście tego kto może w takiej sytuacji wnioskować i otrzymać płatności do gruntu. W obecnym stanie prawnym w odniesieniu do wszelkiego rodzaju gruntów, zarówno tych należących do do państwowego zasobu, jak i wszystkich innych, aby uzyskać płatność ONW, konieczne jest posiadanie tytułu prawnego do gruntu. Na marginesie wskazać można, że taka zasada obowiązywał już wcześniej, przed przyjęciem ustawy o planie strategicznym, w odniesieniu do gruntów należących do państwowego zasobu, a więc stanowiących własność skarbu państwa, gdzie umowy dzierżawy tego rodzaju gruntów należy zawierać wyłącznie w formie pisemnej. Brak dysponowania tytułem prawnym do gruntu, wyłącza możliwość skutecznego wnioskowania o płatność do tego gruntu, i jednocześnie może skutkować nałożeniem na wnioskodawcę określonych prawem sankcji związanych z zawyżeniem obszaru gruntów zgłoszonych do płatności. Jeżeli zatem rolnik użytkuje grunt, czy wykonał na nim wymagany zabieg agrotechniczny, nie jest to wystarczające dla otrzymania płatności, jeżeli użytkuje ten grunt bez dysponowania tytułem prawnym do gruntu. Konieczne jest wykazanie się posiadaniem tytułu prawnego do gruntu. Zaznaczyć przy tym należy, że organy agencji rolnych nie są powołane do rozstrzygania sporów cywilnych dotyczących posiadania tytułu prawnego do gruntu, toczących się pomiędzy właścicielem, a podmiotem uważającym się za posiadacza zależnego (np. dzierżawcę). Nie są więc w tym zakresie uprawnione do zastępowania sądów powszechnych, niezależnie od tego jakie w tym zakresie ma oczekiwania dany producent rolny. Takich sporów, to jest o charakterze cywilnoprawnym, nie rozstrzygają również sądy administracyjne na etapie składanych skarg dotyczących odmowy przyznania płatności. Organy agencji rolnych mają oczywiście obowiązek ocenienia zebranego w sprawie materiału dowodowego i podjęcia działań w celu wyjaśnienia sprawy. Obowiązki te wykonują jednak wyłącznie w ramach swoich kompetencji i w oparciu o zasady postępowania dowodowego, które ustawy przewidziały dla postępowań toczących się w przedmiocie przyznania płatności, rozstrzyganych w drodze decyzji organów ARMiR. Zgodnie z art.10a ust.1 ustawy o ARiMR do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81, ale tylko wówczas, jeśli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Jednocześnie w postępowaniach m.in. o przyznanie płatności ONW stosowanie do art. 66 ust. 1 ustawy o planie strategicznym organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 k.p.a. nie stosuje się. W art. 66 ust. 2 ustawy o planie strategicznym wskazano, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że treść art. 66 ust. 1 i 2 ustawy o planie strategicznym stanowi uściślenie treści art. 10a ustawy o ARMIR, wskazując na specyfikę postępowania w sprawach o płatności, rozstrzyganych decyzjami organów Agencji, gdzie w odróżnieniu od ogólnych zasad k.p.a., w sprawach dotyczących płatności wprowadzono istotny wyjątek, to jest, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne. Orzekający w przedmiotowej sprawie Sąd, mając na uwadze treść przedstawionych wyżej przepisów ustawy o ARiMR oraz ustawy o planie strategicznym, stoi tym samym na stanowisku, że w prowadzonym postępowaniu, organ miał w stosunku do unormowań k.p.a. ograniczone obowiązki w zakresie postępowania dowodowego. Uwzględniając realia przedmiotowej sprawy, podkreślić należy, że przyjęcie wskazanego stanowiska nie oznacza, że organ prowadzący postępowanie nie jest zobowiązany do wyjaśnienia okoliczności sprawy i wydania decyzji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który należy rozpatrzyć w sposób wyczerpujący. W szczególności organ nie jest zwolniony z wykazania, na jakiej podstawie kwestionuje zadeklarowane przez rolnika do płatności powierzchnie. Wbrew ocenie zawartej w skardze, tym obowiązkom nie uchybiono jednak, w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do konkretnych realiów tej sprawy wskazać należy, że jeżeli zgodnie z posiadanymi z urzędu przez organ informacjami, w oparciu o urzędowy rejestr Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (ZWRSP) ustalono, że na dzień 31 maja 2023 r. stanowiące własność państwową działki ewidencyjne w obrębie C. w gminie S. o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ,[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] nie zostały nikomu wydzierżawione, a działka nr [...] była wydzierżawiona innemu podmiotowi, organ miał podstawy do stwierdzenia, że D. P. nie dysponuje tytułem prawnym do tych działek, to jest w szczególności nie posiada stosownej umowy dzierżawy. Informacje te zostały potwierdzone bezpośrednio przez KOWR w piśmie z dnia 23 listopada 2023 r. skierowanym i będącym w posiadaniu Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni. Jeżeli wnioskodawca chciał wykazać okoliczności przeciwne, to powinien był to uczynić w toku postępowania administracyjnego, przedkładając stosowne dowody na poparcie swoich twierdzeń, sprzecznych z dostępną organom treścią rejestru ZWRSP. Organy zasadnie oceniły, że takie dowody w zakresie należących do Skarbu Państwa działek nie zostały przestawione przez rolnika. Wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, aby wyjaśnił nieścisłości wynikające z wniosku, nie przedłożył żadnej umowy, ani też dokumentów, z których wynikałoby że w tej sprawie toczył się spór sądowy, który zakończyłby się prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, potwierdzającym, że skarżącemu przysługuje tytuł prawny do działek należących do Skarbu Państwa, jakie ujął we wniosku. Na wezwanie organu dotyczące wykazania tytułu prawnego rolnik na etapie postepowania I instancji przedstawił bowiem jedynie dokument dotyczący swojej sytuacji zdrowotnej oraz ogólne pismo Ministerstwa Rolnictwa z 2016 r. Pismo to nie odnosi się do indywidualnej sytuacji rolnika, dotyczy wcześniejszego stanu prawnego. Z pisma tego co wskazać można jedynie na marginesie tej sprawy wynika jednocześnie, że wobec działek rolnych znających się w zasobie państwowym, nigdy nie obowiązywała zasada, aby można było do tego rodzaju gruntów uzyskać płatności na skutek użytkowania ich bez tytułu prawnego. W tej sytuacji sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia przepisów procesowych względem oceny jej twierdzeń są nieuzasadnione, co należy widzieć nie tylko przez pryzmat przepisów k.p.a., ale obowiązujących w postępowaniach o płatności zasad wynikających z art. 10a ustawy o ARMiR oraz art. 66 ust. 1 i 2 ustawy o planie strategicznym W tym zakresie Sąd uznał więc za niezasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji również spełnia wszystkie wymagane prawem elementy i nie doszło do naruszenia art. 107 k.p.a. W przedmiotowej sprawie w zakresie obu instancji prawidłowo przyjęto, że zebrany w sprawie materiał dowodzi, że D. P. na dzień 31 maja 2023 r. nie posiadał tytułu prawnego, do wszystkich działek ewidencyjnych jakie objął swoim wnioskiem o przyznanie płatności na 2023 r. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał w tym zakresie, że strona nie wykazała dowodów przeciwnych w toku niniejszego postępowania, to jest, że legitymuje się tytułem prawnym do deklarowanych gruntów wchodzących w skład ZWRSP, do czego była zobowiązana przepisem art. 66 ustawy o planie strategicznym, zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Prawidłowo wskazano, że subiektywne przekonanie strony o tym, że umowa dzierżawy nieruchomości powinna zostać przedłużona przez KOWR, nie jest wystarczającym wykazaniem podstawy i faktów uzasadniających przyznanie płatności. Sąd podziela dokonaną przez organ ocenę, że poprzez przełożone przez stronę dokumenty i wyjaśniania strona nie wykazała, że dysponuje i posiada tytuł prawny do działek z ZWRSP o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości C. w Gminie S.. W przypadku przeciwnych zapisów wynikających z rejestru zasobu gruntów państwowych, to na wnioskodawcy, nie na organie spoczywał ciężar wykazania, że posiada tytuł prawny do działek, skoro takie twierdzenia wnioskodawca podniósł. Na potwierdzenie swoich twierdzeń wnioskodawca przedstawił jednak zasadniczo jedynie pismo dotyczące stanu swojego zdrowia oraz ogólne pismo Ministra Rolnictwa z 2016 r., niedotyczące i nieodnoszące się w ogóle do indywidualnej kwestii posiadania przez stronę tytułu prawnego do określonych działek. Do odwołania nie załączono żadnych dokumentów, poprzestając na zaakcentowaniu stanowiska, że w ocenie strony umowa dzierżawy powinna zostać przedłużona przez KOWR oraz że zainicjowano postepowania sądowe, aby nakazać KOWR złożenie stosownego oświadczenia woli. Wskazując na to, jakim dowodom dał wiarę organ odwoławczy wskazał natomiast, że dołączył do akt niniejszej sprawy dokumentację zgromadzoną w sprawie przyznania wnioskodawcy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2022, która odnosi się do wskazanych kwestii przedłużenia umowy dzierżawy oraz postępowania sądowego. W tym zakresie wskazano na pismo z KOWR Oddziału Terenowego w Pruszczu Gdańskim z dnia 23.11.2023 r. Wyjaśniono w nim, iż sporne działki z zasobu ZWRSP o podanych w piśmie numerach były objęte umową dzierżawy z dnia 6 marca 1997 r. zawartą z D. P., jednakże wygasła ona w dniu 30 listopada 2021 r. ze względu na upływ czasu, na jaki została zawarta. Nadmieniono również, że kwestia obowiązywania umowy dzierżawy ww. działek była przedmiotem rozpoznania przed Sądem Rejonowym w Słupsku, który postanowieniem z dnia 8 listopada 2023 r. (sygn. akt IX C 13/22) umorzył postępowanie wszczęte z powództwa D. P. przeciwko KOWR o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli. Wskazane dokumenty znajdują się w aktach przedmiotowej sprawy. Wyjaśnić należy, że ich kopie zostały nadesłane przez D. P. na etapie postępowania sądowoadministracyjnego przy piśmie procesowym, złożonym w dniu 29 lipca 2025 r. Wbrew ocenie strony skarżącej, nie świadczą one o wykazaniu przez nią, aby posiadała tytuł prawny do zakwestionowanych - na podstawie zapisów w rejestrze urzędowym - działek. Przeciwnie, tak jak dokumenty te ocenił organ odwoławczy, potwierdzają zapisy zawarte w rejestrze urzędowym Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Reasumując, postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, a jego wyniki przedstawione w zaskarżonej decyzji - w tym okoliczność, że skarżący na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie przedstawił dowodów, poprzez które wykazałby, że posiada tytuł prawny do spornych działek z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy działał na podstawie przepisów prawa i skrupulatnie dokonał prawidłowych wyliczeń w zakresie tego, w jakim stopniu doszło do zawyżenia deklarowanej powierzchni w zakresie złożonego wniosku, w tym, że dotyczyło to wyłącznie tej części wniosku związanej z płatnością ONW dla ograniczeń naturalnych strefy I, konwalidując w tym zakresie błędy, do jakich w tym zakresie doszło w pierwszej instancji. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym stosowanie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym został zgłoszony przez organ w odpowiedzi na skargę. Strona przeciwna po otrzymaniu odpowiedzi na skargę nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. ----------------------- 14 6 1