III SA/Gd 251/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka (spr.) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia oddala skargę. W dniu 23 lipca 2010 r. A. G., podinspektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G., działając z upoważnienia Marszałka Województwa [...] przeprowadziła kontrolę w a Sp. z o.o. z siedzibą w G. przy ul. [...] w zakresie przestrzegania warunków wymaganych do wykonywania działalności agencji zatrudnienia, o których mowa w art. 19 – 19h i art. 85 ust. 2 – 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) za okres od dnia 1 lipca 2009 r. do dnia 31 maja 2010 r. W następstwie przedmiotowej kontroli stwierdzono, że A Sp. z o.o. wbrew dyspozycji art. 85 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zawierała pisemnych umów z osobami, które wyjechały do pracy za granicę. W toku kontroli ustalono bowiem, że spółka prowadziła listy osób kierowane do pracy za granicą, z którymi zawierano tzw. Seafarer’s Employment Contracts, czyli umowy o pracę w imieniu armatorów. Spółka nie była jednakże pracodawcą tych osób a żadnych innych umów z w/w osobami nie zawierano. Nadto umowy kontrolowanego podmiotu zawierane z pracodawcami (armatorami) zagranicznymi nie zawierają numeru wpisu do Krajowego Rejestru Agencji Zatrudnienia, informacji o liczbie miejsc pracy, okresu zatrudnienia, warunków pracy, zasad wynagradzania, a także przysługujących osobom podejmującym pracę świadczeń socjalnych. Ponadto w umowach brak jest zakresu odpowiedzialności cywilnej w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby kierowanej do pracy w przypadku nie wywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz trybu dochodzenia związanych z tym roszczeń. Braki te stanowią z kolei naruszenie odpowiednio: art. 19g, art. 85 ust. 3 pkt 1, art. 83 ust. 3 pkt 2, art. 85 ust. 3 pkt 3 oraz art. 85 ust. 3 pkt 4 w/w ustawy. W dniu 25 sierpnia 2010 r. A Sp. z o.o. w G. doręczone zostało zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia podmiotu naruszającego warunki prowadzenia agencji zatrudnienia określone w art. 19, 19b – 19d oraz 85 ust. 2 – 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Po przeprowadzeniu przedmiotowego postępowania, Marszałek Województwa w dniu dnia 20 września 2010 r. w oparciu o art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 18 m pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wydał decyzję znak [...], mocą której z dniem 20 września 2010 r. wykreślił z rejestru agencji zatrudnienia A Sp. z o.o., tj. podmiot wpisany pod numerem 14. W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazano, że w trakcie kontroli stwierdzono, że spółka narusza postanowienia art. 85 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W świetle tych przepisów kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji zatrudnienia odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez te agencje z osobami kierowanymi. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 18m pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy marszałek województwa wykreśla w drodze decyzji podmiot wpisany do rejestru w przypadku naruszenia przez niego warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w ustawie. Tym samym organ I instancji zobligowany był dokonać wykreślenia w/w podmiotu z prowadzonego przez siebie rejestru. Nadto organ wskazał, że pismo z dnia 3 września 2010 r., w którym spółka poinformowała o usunięciu naruszeń wykrytych podczas przeprowadzonej kontroli nie mogło mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Przeprowadzona w siedzibie spółki kontrola dotyczyła bowiem okresu 1 lipca 2009 r. – 31 maja 2010 r. W odwołaniu od w/w decyzji Marszałka Województwa A Sp. z o.o. wniosła o uchylenie przedmiotowego aktu i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu spółka zarzuciła naruszenie: - art. 79a ust. 1 i 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez doręczenie skarżącej upoważnienia do przeprowadzenia kontroli nie spełniającego określonych w pkt 2, 7 i 9 art. 79 ust. 6 przedmiotowego aktu prawnego; - art. 7 k.p.a. w ten sposób, że osoba kontrolująca, a następnie organ wydający decyzję nie podjął wszelkich niezbędnych czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, w tym przede wszystkim nie wyjaśnił charakteru prawnego umów zawieranych pomiędzy pracodawcą zagranicznym – armatorem i pracownikiem – marynarzem oraz roli jaką pełniła przy zawieraniu tych umów odwołująca; - art. 9 k.p.a. w ten sposób, iż osoba kontrolująca zarówno w toku postępowania kontrolnego jak i w postępowaniu zakończonym wydaniem zakwestionowanej decyzji przedstawiła szereg ustnych sugestii co do treści oświadczeń, jakie powinny być złożone przez odwołującą w toku tych postępowań oraz działań jakie powinny zostać przez nią podjęte aby możliwym było zachowanie przez spółkę uprawnienia do prowadzenia działalności regulowanej, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy; nadto osoba kontrolująca nie wyjaśniła spółce w sposób należyty i wyczerpujący skutków prawnych złożonych przez nią oświadczeń i podjętych przez nią działań, które jak się okazało, miały znaczenie w odniesieniu do uprawnień skarżącej, których została pozbawiona mocą zaskarżonej decyzji. - art. 107 § 1 – 3 k.p.a. w ten sposób, iż zaskarżona decyzja nie zawiera wszystkich elementów wymaganych przez przepisy prawa, w tym oznaczenia organu administracji publicznej, który ją wydał; z kolei uzasadnienie faktyczne jest niepełne i nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione; nadto rozstrzygniecie decyzji wskazuje błędnie na termin, który nie został określony w żadnych przepisach; - art. 18m pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego zastosowanie w następstwie uznania przez organ, że skarżąca zawierając określone umowy świadczyła usługi pośrednictwa pracy polegające na kierowaniu osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, i braku uznania, że skarżąca działała jako bezpośredni przedstawiciel pracodawcy zagranicznego, który zawierał w jego imieniu umowy o pracę z pracownikami; - art. 85 ust. 2 w/w ustawy poprzez jego zastosowanie do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w sytuacji, gdy skarżąca działała jako bezpośredni przedstawiciel pracodawcy zagranicznego, który dokonuje bezpośrednich uzgodnień z osobami mającymi zamiar podjęcia pracy za granicą, o czym mowa w art. 85 ust. 1 wskazywanej ustawy; - art. 32 Konstytucji RP i wyrażonej w nim zasady równego traktowania podmiotów przez władze publiczne, poprzez wydawanie różnych rozstrzygnięć wobec podmiotów prowadzących działalność w tym samym zakresie; - art. 3 i 6 Konwencji dotyczącej najmu i repatriacji marynarzy podpisanej w Genewie w dniu 26 lipca 1926 r., ratyfikowanej zgodnie z ustawą z dnia 18 marca 1931 r., poprzez ich niezastosowanie do stanu faktycznego sprawy jako przepisów szczególnych regulujących kwestie zawierania umów o pracę z osobami wykonującymi pracę na morzu. W uzasadnieniu odwołania podniesiono m.in., że treść zawieranych kontraktów odnosiła się do ogólnych uregulowań dotyczących zasad zawierania kontraktów przez osoby zatrudnione na statkach morskich (tzw. ITF Agrement). W związku z tym, że problematyka rekrutacji załóg do pracy na morskich statkach jest regulowana przez przepisy prawa międzynarodowego, w tym przepisy Konwencji z 1926 r. wyłączona jest możliwość stosowania krajowych uregulowań prawnych dotyczących pośrednictwa przy zawieraniu umów z marynarzami i armatorami oraz uregulowań określających treść takich umów. W piśmie z dnia 7 listopada 2010 r. A Sp. z o.o. wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. pisma Związku Agentów i Przedstawicieli Żeglugowych skierowanego do Ministerstwa Infrastruktury, projektu ustawy z dnia 28 kwietnia 2010 r. o pracy na morzu – na okoliczność istnienia szczególnych uregulowań zwyczajowych i prawnych odnośnie zawierania i pośrednictwa w zawieraniu umów o pracy na morzu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 kwietnia 2011 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 4, art. 18m pkt 5, art. 85 ust. 2 i ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim decyzja organu I instancji określiła termin wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odnosząc się do regulacji zawartych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wskazał, że upoważnienie do przeprowadzenia kontroli w siedzibie skarżącej było w pełni prawidłowe. Odnosząc się z kolei do twierdzenia, że spółka nie działała jako pośrednictwo pracy lecz jako bezpośredni przedstawiciel pracodawcy zagranicznego organ odwoławczy wskazał, że na rynku polskim spółka bezsprzecznie działała jako agencja zatrudnienia. Wynika to z wpisu do stosownego rejestru oraz z informacji znajdujących się na oficjalnej stronie internetowej spółki oraz stronie portalmorski.pl. Natomiast art. 85 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wprowadza bezwzględny nakaz, aby kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji zatrudnienia odbywało się na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez te agencje z osobami kierowanymi. Nieprzestrzeganie przedmiotowego nakazu normatywnego skutkować zaś musiało wydaniem decyzji o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia. Decyzja wydana przez organ I instancji była zatem co do zasady słuszna. Błędnie określono jedynie termin wykreślenia z rejestru, co organ odwoławczy skorygował. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji wydanej w sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu spółka zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie przez organ odwoławczy: a) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. na skutek czego nie zebrano i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego w sprawie co prowadziło do uznania prawidłowości działań kontrolnych oraz do bezkrytycznego przyjęcia tezy organu I instancji, że skarżąca naruszyła obowiązek wynikający z art. 85 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy; b) art. 107 § 3 k.p.a. i brak sporządzenia pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji; c) art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i brak przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie lub zlecenia tych czynności organowi I instancji; - przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 19 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, gdyż organ odwoławczy nie wskazał, w jakiej części decyzja organu I instancji zostaje uchylona; - przepisu prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 79a ust. 1 i 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej skutkujące uznaniem przez organ odwoławczy, że doręczone skarżącej upoważnienie do przeprowadzenia kontroli spełniało wymogi określone w pkt 2, 7 i 9 art. 79 ust. 6 przedmiotowego aktu prawnego; - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez organ odwoławczy: a) art. 18m pkt 5 w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2011 r. i w konsekwencji uznanie, że niedopełnienie przez skarżącą warunków określonych w art. 19, 19b – 19d oraz art. 85 ust. 2 – 5 zawsze musi rodzić konsekwencję w postaci wykreślenia skarżącej z rejestru agencji zatrudnienia bez względu na stopień naruszenia tych przepisów i fakt usunięcia przez skarżącą ewentualnych naruszeń przed wydaniem decyzji przez organ I instancji; - art. 85 ust. 1 i 2 w/w ustawy polegające na uznaniu, że skarżąca podpisując tzw. Seafarer’s Employment Contract kierowała do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych i w związku z tym musiała równocześnie zawierać umowy, o których mowa w art. 85 ust. 2 ustawy, w sytuacji gdy skarżąca faktycznie była jedynie przedstawicielem armatorów zagranicznych i w tym przypadku nie działała jako agencja zatrudnienia; - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie przez organ odwoławczy art. 3 i 6 Konwencji dotyczącej najmu i repatriacji marynarzy podpisanej w Genewie w dniu 26 lipca 1926 r., ratyfikowanej zgodnie z ustawą z dnia 18 marca 1931 r., poprzez ich niezastosowanie do stanu faktycznego sprawy jako przepisów szczególnych regulujących kwestie zawierania umów o pracę z osobami wykonującymi pracę na morzu. Nadto skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak zebrania i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz błędną ocenę części materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca naruszyła obowiązek wynikający z art. 85 ust. 2 w/w ustawy pomimo, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji skarżąca usunęła ewentualne naruszenia prawa dostosowując się do ustnych zaleceń osoby kontrolującej i stosowała umowy, o których mowa w art. 85 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że organy nie ustaliły okoliczności faktycznych związanych z funkcją skarżącej przy zawieraniu tzw. Seafrer’s Employment Contract. Nie ustalono bowiem czy w przypadku konkretnych umów zawieranych z konkretnymi marynarzami w imieniu konkretnych armatorów zagranicznych skarżąca spółka działała jako agencja zatrudnienia kierująca do pracy za granicą, czy też jako bezpośredni przedstawiciel armatorów zagranicznych. W ocenie skarżącej nie ulega zaś wątpliwości, że podejmowane działania koncentrowały się na reprezentowaniu armatorów zagranicznych. Odbywało się to w oparciu o umowy agencyjne zawarte z armatorami gdzie skarżąca działała w ich imieniu i na ich rzecz dokonując jedynie wstępnej oceny kandydata do pracy na statku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Na rozprawie w dniu 13 października 2011 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że nie obowiązują jakiekolwiek przepisy, które – w ramach normalnego obrotu gospodarczego – zabraniałyby zawierania umów w imieniu armatorów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 cytowanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia 20 września 2010 r., którą wykreślono z rejestru agencji zatrudnienia skarżącą. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa. Rozstrzygnięcie to wydano w wyniku ustaleń faktycznych, które dały podstawę do stwierdzenia, że spełnione zostały wymienione w przepisach prawa materialnego przesłanki uzasadniające wykreślenie agencji z rejestru agencji zatrudnienia. Dla dokonania prawidłowej oceny zasadniczego znaczenia nabiera treść art. 18m pkt 5 oraz art. 85 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm., zwanej dalej ustawą), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z dyspozycją art. 18m pkt 5 ustawy marszałek województwa wykreśla w drodze decyzji podmiot wpisany do rejestru w przypadku naruszenia przez niego warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19, 19b-19d oraz art. 85 ust. 2-5 ustawy. Należy przy tym zauważyć, że z redakcji przepisu art. 18 m pkt 5 wynika, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przez agencję wymienionych w nim przepisów, decyzja o wykreśleniu agencji z rejestru jest w takim przypadku obligatoryjna. Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji zatrudnienia odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez tę agencję z osobami kierowanymi. Umowa ta powinna określać w szczególności: pracodawcę zagranicznego, okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, rodzaj oraz warunki pracy i wynagradzania, a także przysługujące osobie kierowanej do pracy świadczenia socjalne, warunki ubezpieczenia społecznego oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób tropikalnych, obowiązki i uprawnienia osoby kierowanej do pracy oraz agencji zatrudnienia oraz zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osobą kierowaną, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń. Nadto umowa winna określać kwoty należne agencji zatrudnienia z tytułu faktycznie poniesionych kosztów związanych ze skierowaniem do pracy za granicą, poniesione na: dojazd i powrót osoby skierowanej, wydanie wizy, badania lekarskie i tłumaczenia dokumentów, jak również informację o trybie i warunkach dopuszczania cudzoziemców do rynku pracy w państwie wykonywania pracy. Agencja zatrudnienia ma nadto obowiązek zawierania z pracodawcą zagranicznym, do którego zamierza kierować osoby do pracy za granicą, pisemnej umowy określającej w szczególności: liczbę miejsc pracy, rodzaj oraz warunki pracy, zasady wynagradzania, a także przysługujące osobom podejmującym pracę świadczenia socjalne oraz zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między pracownikiem a pracodawcą, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w razie niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy, oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń. ( art. 85 ust. 3 ustawy). Dodać należy, że agencja zatrudnienia ma obowiązek poinformować na piśmie osobę kierowaną do pracy za granicą o przysługujących jej uprawnieniach, o których mowa w art. 86 ( art. 85 ust. 4). W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że stwierdzone nieprawidłowości w postaci braku umów dotyczą okresu od 10.07.2009r. do 31.05.2010r. w którym agencja zatrudnienia A sp. z o.o nie zawierała z osobami kierowanymi do pracy za granicą umów o których mowa w art. 85 ust. 2 ustawy. Skarżąca zawierała natomiast z tymi osobami umowy, w których występowała jako bezpośredni przedstawiciel zagranicznego pracodawcy działając w jego imieniu i na jego rzecz tzw. Seaman`s Employment Contract. Odnosząc się do powyższego stwierdzić trzeba, że zgodnie z art. 85 ust. 5 ustawy agencja zatrudnienia jest obowiązana do przestrzegania międzynarodowych umów, porozumień i programów dotyczących zatrudnienia wiążących Rzeczpospolitą Polską oraz obowiązujących w państwie zatrudnienia przepisów o zatrudnieniu oraz przepisów regulujących działalność agencji zatrudnienia. Wynika z powyższego, że na skarżącej ciążył m.in. obowiązek przestrzegania przepisów zawartych w Rozdziale 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wśród nich jest powołany wcześniej art. 85 ust. 2 nakładający bezwzględny nakaz zawierania przez agencję umowy z pracownikiem kierowanym do pracy za granicą. W tym zakresie doszło ze strony skarżącej do naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 85 ust. 2 ustawy, podpisywane przez nią umowy nie odpowiadają bowiem wymogom w przepisie tym określonym. Nadto wskazać jeszcze należy, że specyfika prowadzonej przez agencję działalności nie może jej zwalniać z obowiązku przestrzegania przepisów prawa krajowego regulujących działalność agencji zatrudnienia. Dowodzą tego również zapisy w powoływanej przez skarżącą Konwencji dotyczącej umowy najmu i repatrjacji marynarzy, przyjęte jako projekty konwencyj na dziewiątej sesji Ogólnej Konferencji Międzynarodowej Organizacji Pracy Ligi Narodów w Genewie dnia 23 i 24 czerwca 1926r. a podpisane w Genewie dnia 26 lipca 1926r. (Dz.U z 1931r. nr 106 poz. 821): konwencja ratyfikowana zgodnie z ustawą z dnia 18 marca 1931r.(Dz. U nr 37 poz. 287 i Dz.U nr 39 poz.307) - które w art. 6 pkt 12 stanowią o konieczności uwzględniania w umowie wszelkich wzmianek wymaganych przez ustawodawstwo krajowe. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że organy prawidłowo zastosowały przepisy dokonując ich właściwej interpretacji. Stwierdzone w toku postępowania uchybienie obowiązkom z art. 85 ust. 2 i 3 ustawy stanowi naruszenie ustawowych warunków prowadzenia działalności agencji zatrudnienia, z którymi ustawodawca wiąże bezwzględny skutek w postaci wykreślenia podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia z rejestru (art. 18m pkt 5 ustawy). Powoływanie się w treści skargi na zastosowanie się do ustnych uwag osoby kontrolującej nie ma wpływu na trafność dokonanej oceny prawnej. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut braku spełnienia wymogów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej upoważnienia na podstawie, którego dokonano kontroli. Uzasadnienie organu odwoławczego w zakresie tego zarzutu- powołanego już w odwołaniu- wyczerpująco wyjaśnia z jakich względów upoważnienie jest zgodne z prawem a Sąd argumenty te podziela. Odnosząc się jeszcze do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że wobec dokonanych przez organy ustaleń, podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 , 77, 80 i 107 § 3 § 1 k.p.a. należało ocenić jako bezzasadne. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy był w ocenie Sądu wystarczający do wydania orzeczenia w sprawie, zaś wydane przez organ decyzje, w tym zwłaszcza decyzja organu odwoławczego odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wskazanie jakie przepisy zostały przez agencję naruszone. Skarżąca natomiast trafnie zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak wskazania w sentencji zaskarżonej decyzji w jakiej części decyzja organu I instancji jest uchylona, co jednak nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1pkt 1 lit.c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) a zatem nie stanowi wady skutkującej uchyleniem tejże decyzji. Nadto z jej uzasadnienia wynika jednoznacznie w jakiej części i z jakich przyczyn nastąpiło uchylenie. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, czego konsekwencją jest jej oddalenie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.