III SA/Gd 252/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T. J. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 219,60 zł /dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy/. Prawomocnym postanowieniem z dnia 20 lipca 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 252/07 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika H. S. z urzędu radcę prawnego T. J., której skarżąca w dniu 22 sierpnia 2007 r. udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej w sprawie. Wyrokiem z dnia 25 października 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 252/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę H. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oraz przyznał pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu. W dniu 15 stycznia 2008 r. wpłynęła do Sądu opinia o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 października 2007 r. sygn. akt III SA/Gd 252/07 oraz oświadczenie skarżącej o zapoznaniu się z jej treścią. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej zwróciła się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150% stawek minimalnych oświadczając, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. W uzasadnieniu wniosku podkreśliła duży wkład pracy w przyczynieniu się do wyjaśnienia niecelowości wnoszenia skargi kasacyjnej. Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł. W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Uznając, iż wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150 % stawek minimalnych, mieści się w granicach, jakie wyznacza § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., należne pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 180 zł, co po podwyższeniu o 22% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 219,60 zł. Z tych względów Sąd, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzekł jak w sentencji postanowienia.