III SA/Gd 258/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr) Protokolant Anna Zegan po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 25 lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia 21 stycznia 2004 r. nr [...] Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 7 , art.6 i art.17 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) i § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych/ Dz.U nr 156 oz.1817/ oraz art. 104 k.p.a. przyznał S. G. dodatek mieszkaniowy miesięcznie w okresie od dnia 01.01.2004r. do dnia 30.06.2004r. w kwocie 339,38 zł. płatny do zarządcy domu oraz 25,66 zł. jako ryczałt na zakup opału płatny do rąk wnioskodawcy. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż S. G. prowadzi 4 osobowe gospodarstwo domowe w lokalu mieszkalnym o pow. 42m.kw. w którym dochód na jednego członka wynosi 198,98 zł. Do obliczenia wydatków mieszkaniowych zastosowano stawki obowiązujące w lokalach gminnych. Wyliczone wydatki mieszkaniowe przyjęto w wysokości 90% tj. 439,43 zł. Dodatek mieszkaniowy jest różnicą kwoty 472,67 zł. wyliczonych wydatków mieszkaniowych i kwoty 95,51 zł. stanowiącej 12% dochodu gospodarstwa domowego. Wysokość dodatku mieszkaniowego ograniczono do 70% wydatków. W odwołaniu od w/w decyzji S. G. zarzucił obrazę art.7, art.32 ust.2 co do nakazu przeciwdziałania bezdomności, art.75 co do nakazu ochrony najemców przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu i bezpieczeństwu-art.76 Konstytucji RP a także rażące naruszenie art. 11 ust.1 Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, socjalnych i kulturalnych z 1966r., naruszenie art.6 ust.4 pkt 1 i 2 ustawy o dodatku mieszkaniowym. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2004 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], na podstawie art. 134 i 129§ 2 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż zaskarżona decyzja została odebrana przez odwołującego w dniu 23 stycznia 2004r. co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy a zatem termin do złożenia odwołania upływał z dniem 6 lutego 2004r. Odwołanie zostało złożone bezpośrednio w organie I instancji w dniu 9 lutego 2004r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S. G. zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu m.in. brak jakiejkolwiek podstawy prawnej a także naruszenie konstytucyjnej zasady praworządności, zawarł również zarzuty dotyczące innych postępowań sądowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie skargi, wskazując iż, skarżący nie podniósł żadnych argumentów dotyczących przyczyn uchybienia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 134 § 1 w/w aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, i tylko ta kwestia może stanowić przedmiot kontroli legalności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dokonując powyższej kontroli legalności wskazanego postanowienia w granicach przysługujących kompetencji Sąd stwierdził, że postanowieniu temu nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Organ I instancji w decyzji z dnia 21 stycznia 2004r. pouczył skarżącego o prawie, sposobie i terminie wniesienia odwołania. Z przedłożonego zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, iż decyzja organu I instancji doręczona została skarżącemu w dniu 23 stycznia 2004r. co potwierdził własnoręcznym podpisem złożonym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru/ art.40§1kpa.i 46§1kpa./ W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż skarżący złożył odwołanie z uchybieniem ustawowego terminu. Organ II instancji rozstrzygając kwestię wstępną dotyczącą zachowania ustawowego terminu do wniesienia odwołania dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany był w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie i podjąć stosowną decyzję procesową w razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wobec tego, iż organ II instancji dokonał zgodnej z prawem wstępnej oceny terminowości odwołania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.