III SA/Gd 26/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia pozostawić wniosek skarżącego z dnia 28 września 2009 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzeniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 listopada 2009 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 września 2009 r. bez rozpoznania z uwagi na fakt, iż nie uzupełniono braków wniosku zawartego w urzędowym formularzu PPF. W dniu 26 listopada 2009 r. do Sądu wpłynął sprzeciw, w którym wnioskodawca wniósł o uchylenie zarządzenia i przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wskazać należy, iż zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. Z kolei w świetle art. 260 w/w ustawy w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarskiego z mocy samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem (w tym przypadku będzie nią wniosek M. K. o przyznanie prawa pomocy z dnia 28 września 2009 r.) do właściwości sądu. W w/w sprawie oczywistym jest, iż wnioskodawca pomimo stosownego wezwania oraz pouczenia nie uzupełnił braków wniosku zawartego w urzędowym formularzu PPF. Za uzupełnienie braków wniosku z dnia 28 września 2009 r. nie może być bowiem uznane przedłożenie kolejnego formularza PPF opatrzonego datą 23 listopada 2009 r. Z uwagi na powyższe, na mocy art. 260 w zw. z art. 257 w/w ustawy Sąd zobligowany był orzec jak w sentencji postanowienia.