III SA/Gd 260/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. A. C. na pismo Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo-Technicznej Komendy Policji z dnia 3 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący K. A. Cz. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na pismo Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo-Technicznej Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia 3 marca 2009 r. nr [...], w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Skarżący (emerytowany policjant) wskazał, że wystąpił o wypłatę równoważnika za lata 2006-2009, jednak Naczelnik Wydziału Gospodarki Materiałowo- Technicznej Komendy Wojewódzkiej Policji odpowiedział w formie pisemnej, że równoważnik skarżącemu nie przysługuje. Jednocześnie skarżący został pouczony o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi. Organ wyjaśnił, że nie istnieje żaden przepis, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego traktować emerytów i rencistów w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej. Po dniu 1 stycznia 2006 r. żądanie ustalenia prawa do równoważnika pieniężnego w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych nie ma charakteru sprawy administracyjnej, wobec czego brak podstawy do wydania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Rozwinięcie powyższego przepisu stanowi art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., który przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Pismo z dnia 3 marca 2009 r. oznaczone [...] zostało podpisane przez Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo-Technicznej KWP i nie zawiera oznaczenia, że jest wydawane w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji. Podobnie pieczęć Naczelnika nie wskazuje, że działał on z upoważnienia organu administracji publicznej. Mając na uwadze charakter i formę zaskarżonego pisma należy stwierdzić, iż nie mieści się ono w żadnej z wyżej wymienionych kategorii aktów organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych. W ocenie Sądu jest to jedynie pismo o charakterze informacyjnym, które nie przyznaje, ani nie pozbawia skarżącego żadnych uprawnień. Błędne pouczenie skarżącego przez organ o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie stwarza możliwości rozpoznania merytorycznie skargi przez Sąd. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, wobec czego Sąd na mocy przywołanego przepisu odrzucił skargę.