III SA/Gd 260/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. - K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 2 maja 2012 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., Poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów dołączonych do wniosku (kopii decyzji w przedmiocie statusu bezrobotnego oraz przyznania świadczenia z pomocy społecznej) ustalono, że skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo; nie posiada majątku; w okresie od 1 marca 2012 r. do 30 kwietnia 2012 r. pobierał świadczenie z pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego z powodu bezdomności w wysokości 238,50 zł miesięcznie. Biorąc pod uwagę oświadczenie skarżącego, złożone na urzędowym formularzu oraz nadesłane dokumenty źródłowe uznać należało, że wykazał on dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia w szczególności, źródło i wysokość dochodów skarżącego, okoliczność pozostawania bez pracy oraz deklarowany brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.