III SA/Gd 270/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 1 lipca 2010 r. (data stempla pocztowego), uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 12 lipca 2010 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów źródłowych przedłożonych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 15 lipca 2010 r. (rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy PIT-40 za 2009 r., decyzji w przedmiocie waloryzacji renty, dokumentu potwierdzającego aktualną wysokość wydatków z tytułu alimentów na rzecz syna, dodatkowego oświadczenia z dnia 22 lipca 2010 r.) ustalono, że w 2007 r. skarżący uległ wypadkowi komunikacyjnemu, obecnie jedynym źródłem jego dochodu jest renta w wysokości 1 328,76 zł netto miesięcznie. Łączna wysokość dochodu z tego tytułu w 2009 r. wyniosła 18 048,46 zł. Skarżący mieszka w wynajętym pokoju, zaś czynsz z tego tytułu wynosi 300 zł miesięcznie. Wnioskodawca nie posiada jakichkolwiek zasobów pieniężnych, pojazdów mechanicznych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, aktualnie nie korzysta z pomocy społecznej. Na skarżącym spoczywa obowiązek alimentacyjny wobec małoletniego syna. Aktualna wysokość alimentów wynosi 200 zł miesięcznie. Ponadto ponosi on wydatki na zakup niezbędnych leków, których wysokości nie udokumentował. Wnioskodawca nie przechowywał tych dokumentów, ponieważ nie przewidywał, iż będą mu potrzebne. Dając wiarę oświadczeniu skarżącego, złożonemu na urzędowym formularzu oraz biorąc pod uwagę nadesłane dokumenty źródłowe uznać należało, że wykazał on dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.