III SA/Gd 270/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. J. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych postanawia: przyznać wnioskodawczyni od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 369 zł (trzysta sześćdziesiąt dziewięć złotych) za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w G. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej w przedmiotowej sprawie wyznaczyła radcę prawnego A. J., o czym powiadomiono Sąd pismem datowanym na dzień 21 czerwca 2012 r. Wyrokiem z dnia 6 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą przedmiotowe rozstrzygniecie decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 11 marca 2011 r. nr [...]. W dniu 5 listopada 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła odpowiedź ww. pełnomocnika na skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego od ww. wyroku. Ponadto ww. pełnomocnik z urzędu brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wnosząc o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i wskazując, że przedmiotowe koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części (vide: protokół rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt. I OSK 2792/12 – k. [...]). W tym stanie uznano, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w drugiej instancji) - za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponadto w świetle uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r. (sygn. II FPS 4/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały wskazano, że pobieżna analiza czynności procesowej, jaką jest wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną, wskazuje, że czynność ta swym charakterem jest najbardziej zbliżona do czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Bez wniesienia skargi kasacyjnej nie ma podstawy prawnej do sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na nią. Podobnie jak skarga kasacyjna odpowiedź na skargę kasacyjną zawiera argumentację dotyczącą podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Jej celem jest, podobnie jak przy skardze kasacyjnej, uzyskanie dla strony korzystnego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji. W związku z tym należy przyjąć, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przysługuje profesjonalnemu pełnomocnikowi opłata (stawka minimalna) jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Przykładowo: w odniesieniu do radców prawnych wysokość opłaty ustala się na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. W świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) przedmiotowego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w drugiej instancji) - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, wynagrodzenie należne pełnomocnikowi wyznaczonemu przed wydaniem wyroku przez sąd pierwszej instancji za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje w wysokości 300 zł (odpowiednio 75 % x 240 zł oraz 120 zł), co po podwyższeniu o 23 % stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 369 zł brutto. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z powyższych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów należało orzec jak w sentencji postanowienia.