III SA/Gd 280/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K., O. K., A. K. i J. K. na pismo Kuratora Okręgowego Sądu Okręgowego z dnia 25 stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji kuratora społecznego postanawia: odrzucić skargę. W. K. zwrócił się do Kuratora Okręgowego Sądu Okręgowego, pismem z dnia 28 grudnia 2012 r., o kontynuację postępowań kontrolnych dotyczących kuratora T. W.. Jednocześnie wskazał, że pismo to stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kurator Okręgowy Sądu Okręgowego pismem z dnia 25 stycznia 2013 r. nr [...] w odpowiedzi podał, że nie znalazł przesłanek do zakwestionowania prawidłowości czynności wykonywanych przez kuratora społecznego T. W., jego postawy etycznej i moralnej, w związku z czym nie znajduje podstaw do podjęcia działań zmierzających do odwołania go z funkcji kuratora społecznego. W. K., działając w imieniu własnym oraz małoletnich dzieci: O., A. i J. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. pismo Kuratora Okręgowego Sądu Okręgowego z dnia 25 stycznia 2013 r. wskazując, że stanowi ono akt odmowy wystąpienia przez organ sprawujący nadzór nad działalnością kuratorów do Prezesa Sądu Okręgowego o odwołanie kuratora społecznego. Domagał się uchylenia tego aktu i uznanie przez Sąd obowiązku wystąpienia przez organ do Prezesa Sądu Rejonowego o odwołanie T. W. z pełnienia funkcji kuratora społecznego. W odpowiedzi na skargę Kurator Okręgowy Sądu Okręgowego wniósł o jej odrzucenie. Organ podniósł, że wśród wymienionych w ustawie z dnia 27 lipca 2001r. o kuratorach sądowych (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) kompetencji kuratora okręgowego brak jest uprawnienia polegającego na składaniu wniosków o odwołanie kuratora społecznego. Taką możliwość ma kierownik zespołu kuratorskiej służby sądowej, co wynika z art. 41 ust. 1 pkt 7 przywołanej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z w/w przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Ponadto art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Należy stwierdzić, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje na akt lub czynność gdy podjęty jest on w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., sygn. OSK 247/04, Lex nr 125767). Przedmiotem niniejszej skargi jest pismo Kuratora Okręgowego Sądu Okręgowego, w którym stwierdził on, że nie znalazł przesłanek do zakwestionowania prawidłowości czynności wykonywanych przez kuratora społecznego T. W., jego postawy etycznej i moralnej, w związku z czym nie znajduje podstaw do podjęcia działań zmierzających do odwołania go z funkcji kuratora społecznego. Należało zatem rozważyć, czy rozpatrzenie skargi na tego rodzaju pismo podlega kognicji sądów administracyjnych. W ocenie Sądu zaskarżone niniejszą skargą pismo Kuratora Okręgowego Sądu Okręgowego z dnia 25 stycznia 2013 r. nie jest aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pismo zawierające informację o postrzeganiu pracy oraz postawy kuratora społecznego przez Kuratora Okręgowego oraz jego ocenę o braku podstaw do podjęcia działań w celu odwołania tegoż kuratora nie przybiera formy decyzji administracyjnej ani postanowienia. Nie można go również zaliczyć do żadnej z kategorii aktów, czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 - 8 p.p.s.a. Takie działania muszą bowiem dotyczyć uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mieć charakter prawnie wiążący. Oznacza to, że wpływają one na sytuację danego podmiotu w taki sposób, że same tę sytuację wyznaczają, bądź wywołują określony skutek sprawy. Ponadto żadna z ustaw szczególnych nie przewiduje kontroli tego rodzaju pism przez sądy administracyjne ( art. 3 § 3 p.p.s.a.) Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdzając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.