III SA/Gd 281/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 1 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 8 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. D. na opisaną decyzję Wojewody [...]. W dniu 27 września 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku. Jednocześnie zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, składając stosowny formularz PPF. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF, dokumentów źródłowych znajdujących się w aktach sprawy oraz przedłożonych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 30 września 2011 r. (kopii orzeczenia o niepełnosprawności, wypowiedzenia umowy o pracę, dokumentów potwierdzających stan zadłużenia i wysokość kosztów utrzymania, wyciągów z rachunków bankowych, umowy sprzedaży samochodu, zaświadczenia gminnego ośrodka pomocy społecznej) ustalono, że skarżąca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie korzystającą ze świadczeń z pomocy społecznej, niepełnosprawną w stopniu lekkim, prowadzącą wspólne gospodarstwo domowe z małżonkiem, któremu pracodawca w dniu 6 listopada 2010 r. wypowiedział stosunek pracy. Skarżąca mieszka z małżonkiem w lokalu o powierzchni 50 m2, udostępnionym przez rodziców, nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. Aktualnie małżonkowie nie uzyskują żadnych dochodów. Udokumentowane przez skarżącą średnie miesięczne koszty utrzymania (opłaty za mieszkanie, opłaty za usługi telekomunikacyjne, energię elektryczną, ubezpieczenie) wynoszą około 380 zł. Łączne zadłużenie małżonków z tytułu pożyczek i kredytów przekracza 11 000 zł, przy czym kwota 4446,66 zł to dług przeterminowany. Wskutek braku regulowania zadłużenia, jedna z pożyczek udzielonych przez bank małżonkowi skarżącej została wypowiedziana. Ponadto wnioskodawczyni ma zaległości w opłatach za mieszkanie, które na dzień 31 lipca 2011 r. wynosiły 788,17 zł. Salda dwóch rachunków bankowych skarżącej na dzień 12 października 2011 r. wynosiły odpowiednio 0 zł oraz minus 24,13 zł. W dniu 4 września 2010 r. wnioskodawczyni nabyła samochód marki [...], rok produkcji 1989 za kwotę 300 zł. Wprawdzie skarżąca, mimo wezwania nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego, że jej małżonek aktualnie posiada status bezrobotnego, jednakże biorąc pod uwagę takie okoliczności faktyczne jak brak dochodów małżonków, koszty utrzymania dwuosobowego gospodarstwa domowego oraz brak zasobów pieniężnych, uznano, iż dostatecznie wykazała, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia w niniejszej sprawie kosztów zastępstwa procesowego z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.