III SA/Gd 29/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale III w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Ł. K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 26 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 października 2020 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.), w skrócie "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia Ł. K. utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 lipca 2020 r., w sprawie stanowiska wierzyciela co do zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w celu przymuszenia do wykonania obowiązku szczepień ochronnych małoletniej córki L. K., ur. 31 grudnia 2016 r. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu 22 maja 2019 r. po kontroli w Przychodni "A" Sp. z o.o. przy ul. G. [...] w G. stwierdził zaszczepienie tylko I dawką wzw typu B oraz brak zaświadczenia o stwierdzonych przeciwwskazaniach do szczepień u L. K. - córki państwa K. W dniu 5 września 2019 r. organ wezwał Ł. K. do wykonania obowiązku szczepienia przeciw gruźlicy, wzw B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Haemophilus influenzae, odrze, śwince, różyczce u dziecka. W dniu 18 listopada 2019 r. organ zwrócił się do NZOZ "A" w G. z prośbą o udzielenie informacji, czy rodzice zgłosili się z dzieckiem L. K. w celu wykonania zaległych szczepień; w dniu 21 listopada 2019 r. uzyskano odpowiedź z NZOZ, że rodzice nie zgłosili się na szczepienie z dzieckiem. W związku z uchylaniem się rodziców od poddania dziecka szczepieniu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, po otrzymaniu informacji z przychodni, przesłał w dniu 25 listopada 2019 r. upomnienie, wzywając zobowiązanego do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciw gruźlicy, wzw B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Haemophilus influenzae, odrze, śwince, różyczce u córki L. K. Upoważniony przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego przeprowadził w dniu 12 lutego 2020 r. kontrolę w NZOZ "A" w G., w wyniku której stwierdzono brak u L. K. obowiązkowych szczepień ochronnych. W dniu 18 lutego 2020 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny sporządził wniosek do Wojewody o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Do wniosku załączono tytuł wykonawczy. Postanowieniem z dnia 22 maja 2020 r. Wojewoda nałożył grzywnę na Ł. K. w związku z niedopełnieniem obowiązku poddania małoletniej L. K. obowiązkowym szczepieniom ochronnym. W dniu 5 czerwca 2020 r. zobowiązany wniósł zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wojewoda, postanowieniem z dnia 24 czerwca 2020r. zawiesił postępowanie egzekucyjne i przekazał zgłoszone zarzuty do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w celu zajęcia stanowiska. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2020 r. organ uznał zarzuty za nieuzasadnione. Pismem z dnia 29 lipca 2020 r. Ł. K. wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Zobowiązany wniósł o uznanie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione i umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie jego zawieszenie do czasu ustania stanu epidemii. Zobowiązany podniósł następujące zarzuty: naruszenie art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej "k.p.a.", poprzez nierozpoznanie merytoryczne zarzutów i brak ustosunkowania się do nich; naruszenie art. 33 § 1 u.p.e.a.; tytuł egzekucyjny nie spełnia wymogów z art. 27 u.p.e.a.; brak podstawy prawnej prowadzonej egzekucji; lekarz nie wykluczył przeciwwskazań do szczepienia. Postanowieniem z dnia 26 października 2020 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy kwestionowane postanowienie. Jako bezzasadny oceniono zarzut braku rozpoznania merytorycznych zarzutów i nieustosunkowania się do nich, oraz że lekarz nie wykluczył przeciwwskazań do szczepienia. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 151) wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b ww. ustawy osoby przebywające na terytorium RP są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Tak więc, zdaniem organu, obowiązek poddania się obowiązkowemu szczepieniu, poprzedzony lekarskim badaniem kwalifikacyjnym, wynika wprost z przepisów prawa. Poprzedzające szczepienie ochronne lekarskie badanie podmiotowe i przedmiotowe, na podstawie którego lekarz kwalifikuje dziecko do szczepienia lub stwierdza przeciwskazania do szczepienia, nie jest przesłanka, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. Jedynym dokumentem dającym podstawę do odroczenia szczepień ochronnych jest zaświadczenie lekarskie o przeciwskazaniach do wykonania szczepień ochronnych, którego strona nie przedłożyła, a w którym zawarta byłaby informacja jakiego szczepienia dotyczy i do kiedy odroczono szczepienie. Organ stwierdził, że obowiązek został określony w sposób prawidłowy. Obowiązek wykonania szczepienia ochronnego staje zatem wymagalny, jeżeli szczepienie nie zostało wykonane w terminie określonym w Programie Szczepień Ochronnych, co zostało ze szczegółami wymienione w części B pkt 5 tytułu wykonawczego. Ponadto organom inspekcji sanitarnej, na podstawie art. 1a pkt 13 oraz art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a., przysługuje status wierzyciela obowiązku, tzn. uprawnienia do żądania wykonania obowiązku szczepień ochronnych w drodze egzekucji administracyjnej. Organ podkreślił, że ustawa i rozporządzenia są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, zatem obowiązek poddania szczepieniom ochronnym wynika bezpośrednio z mocy przepisów. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wystawił w dniu 18 lutego 2020 r. tytuł wykonawczy nr [...] zgodnie z obowiązującym wzorem TW-2, na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz.850) i zawarł w nim wszystkie wymagane prawem elementy. Zdaniem organu II instancji, pozostałe wniesione przez stronę zarzuty nie wypełniają dyspozycji z art. 33 § 1 u.p.e.a. W tych okolicznościach zarzuty zażalenia uznano za nieuzasadnione. Ł. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisane wyżej postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.: -art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., poprzez niezbadanie przez organ, czy obowiązek jest wymagalny i wykonalny, -art. 7a, art. 77 i art. 81a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego, -art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień, ponadto organ w zasadzie nie odniósł się do kwestii niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy uznając, że wystawienie tytułu wykonawczego jest wystarczające dla spełnienia wymogów, których brak zarzuciła strona, tj. niewłaściwe podanie przez organ podstawy prawnej obowiązku o charakterze niepieniężnym skutkujące pominięciem art. 17 ust. 1, 2 i 4 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz niewskazanie przez organ w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu. Z akt sprawy wynika, że skarżący zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. W konsekwencji zgodnie z art. 34 § 1 i 1a u.p.e.a., warunkiem wydania w tym zakresie postanowienia przez organ egzekucyjny było zajęcie stanowiska przez wierzyciela. Postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wydaje się w ramach współdziałania organów, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a. i ma charakter wiążący dla organu egzekucyjnego. Wskazać należy, że art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. został znowelizowany ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070, zwanej dalej ustawą zmieniającą) i od 30 lipca 2020 r. przyjął brzmienie: kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Przy czym w myśl art. 25 ustawy zmieniającej, do postępowań sądowych w sprawach dotyczących postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających, wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 7 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po dniu 30 lipca 2020r. w sprawie nie mógł być zastosowany przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r., wyłączającym skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W konsekwencji Sąd uznając skargę za dopuszczalną, nie uwzględnił wniosku organu o jej odrzucenie. Przechodząc do oceny zasadności złożonej w niniejszej sprawie skargi wskazać trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oddalające zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko skarżącemu w związku z uchylaniem się od obowiązku poddania małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom ochronnym jako nieuzasadnione. W punkcie wyjścia merytorycznych rozważań należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają m.in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Obowiązkiem tym w niniejszej sprawie jest wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi obowiązek poddania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym. Wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym - art. 1a pkt 13 u.p.e.a. Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 2 tej ustawy uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 tej ustawy jest m.in. dla obowiązków wynikających z orzeczeń sądów lub innych organów albo bezpośrednio z przepisów prawa – organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności – podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku. W rozpoznawanej sprawie podmiotem tym pozostaje Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, co wynika z art. 2, art. 5 pkt 3, art. 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, jak też osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 20 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie jest to ojciec dziecka, co do którego istnieje ustawowy obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym, który wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Z kolei stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje zasadniczo z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W analizowanej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało w taki sposób wszczęte, to jest w wyniku wystawienia wobec skarżącego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego tytułu wykonawczego, który został przesłany do Wojewody, a ten wszczął postępowanie egzekucyjne nakładając na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia. Ponieważ skarżący sprzeciwił się powyższemu organ egzekucyjny przekazał stosownie do art. 34 u.p.e.a. zgłoszone zarzuty wierzycielowi, o którym mowa w art. 1a pkt 13 u.p.e.a., celem zajęcia stanowiska. Wyjaśnić również należy, że z unormowania art. 33 u.p.e.a. wynika, że zarzuty są sformalizowanym środkiem prawnym. Przy tym podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Organ nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego. W tym miejscu należy przypomnieć, że podstawą prawną do nałożenia obowiązku szczepień przeciw wybranym chorobom zakaźnym jest art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu, który stanowi, że osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Z kolei art. 17 ust. 1 tej ustawy przewiduje obowiązek osób, określonych na podstawie ust. 10 pkt 2, do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 10 ustawy o zapobieganiu minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia, m.in. wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych oraz osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby - uwzględniając dane epidemiologiczne dotyczące zachorowań, aktualną wiedzę medyczną oraz zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia. Ponadto na podstawie art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 oraz art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. Zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 753), wydanego na podstawie art. 17 ust. 10 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu, obowiązkowe szczepienia ochronne są prowadzone zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, o którym mowa w art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu. Komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego jest wydawany celem wykonania obowiązku nakładanego ustawą (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 ustawy o zapobieganiu). Komunikat ten jest dokumentem technicznym precyzującym obowiązki wynikające z ustawy, w którym zawarte są wiadomości z zakresu medycyny dotyczące sposobu wykonania ustalonych w ustawie obowiązków. Podstawą do wydania takich komunikatów jest art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu. Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed samym szczepieniem (art. 17 ust. 3). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5). Podkreślenia wymaga, że powyższych uregulowań nie można rozumieć inaczej niż w ten sposób, że obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym oznacza również obowiązek poddania się uprzednim lekarskim badaniom kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania szczepienia. Odmowa wzięcia udziału w badaniu uniemożliwia wykonanie szczepienia i powinna być traktowana jako odmowa poddania się temu szczepieniu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, zauważyć trzeba, że w dniu 22 maja 2019 r. po kontroli w Przychodni "A" Sp. z o.o. przy ul. G. [...] w G., stwierdził zaszczepienie tylko I dawką wzw typu B oraz brak zaświadczenia o stwierdzonych przeciwwskazaniach do szczepień u L. K. - córki państwa K.; matka twierdzi, że dziecko jest pod opieką neurologa. W dniu 5 września 2019 r. organ wysłał do Ł. K. wezwanie do wykonania obowiązku szczepienia przeciw gruźlicy, wzw B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Haemophilus influenzae, odrze, śwince, różyczce u dziecka. W dniu 18 listopada 2019 r. organ I instancji zwrócił się do NZOZ "A" w G. z prośbą o udzielenie informacji, czy rodzice zgłosili się z dzieckiem L. K. w celu wykonania zaległych szczepień; w dniu 21 listopada 2019 r. uzyskano odpowiedź z NZOZ, że rodzice nie zgłosili się na szczepienie z dzieckiem. W związku z uchylaniem się rodziców od poddania dziecka szczepieniu organ I instancji, po otrzymaniu informacji z przychodni, przesłał w dniu 25 listopada 2019 r. upomnienie, wzywając zobowiązanego do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciw gruźlicy, wzw B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, Haemophilus influenzae, odrze, śwince, różyczce u córki L. K. Upoważniony przedstawiciel organu inspekcji sanitarnej w dniu 12 lutego 2020 r. przeprowadził kontrolę w NZOZ "A" w G., w wyniku której stwierdzono brak u L. K. obowiązkowych szczepień ochronnych. Nie może przy tym ujść uwadze, że córka skarżącego urodziła się w dniu 31 grudnia 2016 r. i do dnia sporządzenia skargi, tj. 7 grudnia 2020 r., wbrew ustawowemu obowiązkowi, nie została poddana obowiązkowemu szczepieniu we wskazanym zakresie. Z doświadczenia życiowego wynika, że w tak długim przedziale czasowym musiały znajdować się okresy, w których u córki skarżącego nie występowały żadne przeciwskazania do szczepień, jednak skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku poddania małoletniej córki szczepieniom. W związku z niedopełnieniem obowiązku poddania małoletniej córki wymagalnym obowiązkowym szczepieniom Powiatowy Inspektor zgodnie z przytoczonymi wyżej regulacjami prawnymi zainicjował wszczęcie postępowania egzekucyjnego, mającego na celu przymuszenie skarżącego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. W tym celu wystawił tytuł wykonawczy, który spełnia wszelkie wymogi art. 27 u.p.e.a. Przy czym wskazana w nim treść obowiązku jest jasna i zrozumiała. Tytuł wykonawczy w sprawie obejmuje obowiązek szczepień niezrealizowanych, mimo konieczności ich odbycia w okresie wskazanym w kalendarzu szczepień. Oznacza to, że obowiązek poddania dziecka skarżącego szczepieniom wymienionym w tytule wykonawczym jest obowiązkiem wynikającym z ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie dostarczył przy tym zaświadczenia lekarskiego o przeciwwskazaniach medycznych do wykonania szczepienia obowiązkowego u małoletniej córki. Po upływie terminu szczepień wynikającego z obowiązującego Programu Szczepień Ochronnych na dany rok, obowiązek zaszczepienia dziecka stał się wymagalny. Wskazać należy, że wzór TW-2 tytułu wykonawczego stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej. W objaśnieniach dotyczących sporządzania tytułu wykonawczego TW-2 wskazano, że wierzyciel wypełnia pozycje niezaciemnione. Zgodnie z art. 27 ustawy obowiązkowe jest wypełnienie pozycji dotyczącej: -oznaczenia wierzyciela; -wskazania imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także numeru identyfikacji podatkowej (NIP) lub numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), jeżeli zobowiązany taki numer posiada; -treści podlegającego egzekucji obowiązku oraz podstawy prawnej tego obowiązku; -wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; -daty wystawienia tytułu wykonawczego, podpisu, imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela; -daty doręczenia upomnienia; -imion i nazwisk oraz adresów wspólników, jeżeli tytuł wykonawczy dotyczy obowiązku spółki nieposiadającej osobowości prawnej. W pozostałym zakresie wierzyciel podaje dane będące w jego posiadaniu. Organ egzekucyjny wypełnia pozycje zaciemnione. Nie zasługuje zatem na aprobatę argumentacja skargi, że istnienie w druku tytułu wykonawczego odesłania do art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jest niewystarczające, bowiem w przepisie tym mowa ogólnie o obowiązkach o charakterze niepieniężnym, które właśnie tytułem TW-2 mogą być dochodzone, a w części C rubryce 5 winna nastąpić konkretyzacja ww. przepisu. Zdaniem Sądu, wierzyciel takiego obowiązku nie miał. Z powyższych przyczyn Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Kontrola sądowa zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia wykazała, że nie naruszają one prawa. To oznacza, że argumentacja jaką posłużył się organ jest prawidłowa. Wymaga podkreślenia, że obowiązek szczepień ochronnych jest uregulowany prawnie i ma ścisły związek z zapobieganiem szerzenia się chorób zakaźnych u osób przebywających na terytorium RP. Profilaktyka przed chorobami epidemicznymi jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych (art. 68 ust. 4 Konstytucji). W ramach realizacji tego obowiązku państwo opracowuje Program Szczepień Ochronnych, który co roku jest modyfikowany stosownie do aktualnej sytuacji epidemiologicznej, a do którego to programu odsyła § 5 ww. rozporządzenia. Programy szczepień na poszczególne lata precyzyjnie wskazują, przeciwko jakim chorobom zakaźnym i w jakim miesiącu życia i roku życia, powinno zostać zaszczepione dziecko. Jednocześnie do realizacji Programu Szczepień Ochronnych mogą być użyte wszystkie zarejestrowane i dostępne w Polsce preparaty szczepionek o różnym stopniu skojarzenia, a schemat szczepienia powinien być zgodny z zaleceniami producenta. Wbrew zarzutom strony skarżącej, organy prowadząc postępowanie nie dopuściły się także naruszenia, art. 7a, art. 77, art. 80 i art. 81a k.p.a. Organy podjęły wszelkie czynności aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy i ustalić w jakich okolicznościach doszło do niepoddania małoletniego dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony postępowania wyrażona w art. 7a k.p.a. nie dotyczy wątpliwości odnośnie do stanu faktycznego sprawy ale wątpliwości odnośnie do treści normy prawnej. W sprawie tej nie miał także zastosowania przywoływany przez skarżącego art. 81a § 1 k.p.a. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie, zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie stanu faktycznego. Dokonana przez organy odmienna ocena dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie stanowi naruszenia obowiązującego w tym zakresie prawa. To, że treść kwestionowanego rozstrzygnięcia nie odpowiada oczekiwaniom strony, w żaden sposób nie narusza zasad postępowania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Natomiast sam fakt, że wnioski organu orzekającego wynikające z zebranego materiału dowodowego są odmienne od oczekiwań strony, nie stanowi o naruszeniu przepisów wskazanych w skardze. Mając na uwadze powyższe Sąd w składzie tu orzekającym ocenił stanowisko wierzyciela wyrażone w zaskarżonym postanowieniu za trafne, a złożoną skargę jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.