III SA/Gd 290/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia NSA Marek Gorski ( spr. ) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 8 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...} na rzecz skarżącego W. K. 200 ( dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 30 grudnia 2009 r. Burmistrz Miasta, na podstawie art. 7c pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, domówił wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod nr ewid. 324 polegającej na otwarciu i prowadzeniu przez W. K. - "Kancelarii sprawiedliwości społecznej". W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 30 października 2009 r. strona wystąpiła o dokonanie wpisu działalności gospodarczej pod wskazaną nazwą. Mimo zwrócenia uwagi, że należy to uczynić na odpowiednim formularzu określonym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie wzoru wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, strona nie złożyła takiego formularza w wyznaczonym terminie. Organ przytoczył treść art. 7 b ustawy i stwierdził, że zgodnie z art. 7 c pkt 2 ustawy, gdy zgłoszenie zawiera braki formalne, które mimo wezwania nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu. Ponieważ wnioskodawca nie usunął braków formalnych i nie złożył w prawidłowej formie wniosku o wpis do ewidencji należało odmówić wpisu. W odwołaniu wnioskodawca podnosił, że zamierza jedynie rozszerzyć prowadzoną do 1973 r. działalność gospodarczą. Jego zdaniem podanie danych na formularzu nie było konieczne, gdyż nic się nie zmieniło w tym co podał zgłaszając działalność zarejestrowaną pod nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 stycznia 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu niższej instancji, podzielając też jego argumentację. W dniu 23 marca 2010 r. W. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję organu odwoławczego. W ramach autokontroli Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 8 kwietnia 2010 r. uwzględniło skargę i uchyliło zaskarżoną decyzję. Jednocześnie umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. Organ stwierdził w uzasadnieniu, że pismem z dnia 19 listopada 2009 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia. Ponieważ skarżący nie zastosował się do wezwania należy uznać, że nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne, a dotychczasowe decyzje były bezprzedmiotowe. Skarżący zakwestionował nową decyzję podnosząc w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że organ bezpodstawnie żąda wniosku na formularzu. Prosił o nakazanie Burmistrzowi Miasta dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Należy na wstępie zauważyć, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu (na dzień orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że z uprawnień do autokontroli organ może skorzystać tylko w przypadku całkowitego uwzględnienia skargi. Taki pogląd wyrażony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2004 r. III SA 1804/02 (publ. ONSAiWSA 2005/01/9), na tle regulacji ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Pozostaje on nadal aktualny wobec podobnego brzmienia przepisów w tym zakresie. Oceniając w tym kontekście zaskarżoną decyzję należy uznać, że jest ona wadliwa. Organ odwoławczy w ramach kontroli nie uwzględnił w całości skargi, gdyż nie orzekł o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, czego domagał się skarżący. Zamiast tego umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, niejako kończąc procedowanie w sprawie. Takie działanie jest sprzeczne z wykładnią art. 54 § 3 p.p.s.a. Na marginesie sprawy Sąd zwraca uwagę, że błędny jest pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż postępowanie administracyjne w sprawie nie zostało wszczęte. Jak wynika z akt sprawy i treści wcześniejszych rozstrzygnięć, w dniu 30 października 2009 r. skarżący zgłosił otwarcie i prowadzenie działalności gospodarczej - "Kancelarii sprawiedliwości społecznej". Brak stosownego formularza i dokumentów oznacza jedynie, że nie zostały spełnione wymogi formalne takiego wniosku, chociaż wniosek skarżącego wszczął postępowanie administracyjne. Zatem organ pierwszej instancji słusznie wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych. Za wadliwe uznać należało jedynie pouczenie o pozostawieniu zgłoszenia bez rozpoznania w razie nieuzupełnienia braków formalnych. W tej sytuacji pierwszeństwo przed przepisami Kodeku postępowania administracyjnego mają przepisy ustawy – Prawo o działalności gospodarczej, które przewidują, że w przypadku nieuzupełnienia braków organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza art. 54 ust. 3 p.p.s.a. i rozstrzygnął jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.