III SA/Gd 292/08

Dnia 10 września 2008 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 15 kwietnia 2008 r. orzekł o utracie przez S. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 31 marca 2008 r. na okres 3 miesięcy. Podstawą prawną decyzji był art. 104 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) – zwanej dalej również ustawą. Organ wskazał, że strona nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W odwołaniu od decyzji strona wskazała, że rozstrzygnięcie jest wewnętrznie sprzeczne i niezgodne ze stanem faktycznym. Jej zdaniem jest to decyzja, która nie istnieje. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzja z dnia 23 maja 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. Zaznaczył, że urząd pracy wyznaczył stronie termin stawiennictwa na dzień 31 marca 2008 r. Strona nie stawiła się w wyznaczonym terminie oraz nie powiadomiła w ciągu 7 dni urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Natomiast w myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) pozbawia statusu bezrobotnej osobę, która nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa. Strona twierdząc, że powiadomiła - dzień po wyznaczonym terminie - o przyczynie swojej nieobecności urzędniczkę urzędu pracy nie wskazała żadnych dowodów na tę okoliczność. W aktach sprawy również brak jakiejkolwiek wzmianki o tym fakcie. Należało więc uznać, że strona nie usprawiedliwiła prawnie skutecznie swego niestawiennictwa. W odniesieniu do zarzutów odwołania Wojewoda uznał, że nie mają one znaczenia prawnego. Powoływanie się przez stronę na zamieszczoną pod decyzją formułę potwierdzenia odbioru jest całkowicie niezasadne. Tym bardziej, że potwierdziła odbiór decyzji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S. B. powtórzył twierdzenia zawarte w odwołaniu. Powołując się na Konstytucję RP, ustawę z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz wskazane paremie łacińskie stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jako wewnętrznie sprzeczna jest nieważna i bezprzedmiotowa prawnie. Jego zdaniem jest to pismo, a nie decyzja. Skarżący podkreślił, że powiadomił urząd pracy dlaczego nie stawił się w wyznaczonym terminie. Jeżeli w aktach sprawy brak jest informacji o tym zdarzeniu to jest to wina urzędniczki. W sprawie nie można przyjąć, że organy działały na podstawie prawa. Ponadto skarżący stwierdził, że na mocy art. 4 Konstytucji RP organy wydające decyzje w sprawie jak i osoby podpisane pod decyzjami są wyłączone w sprawie ze względu na konflikt interesów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W trakcie rozprawy w dniu 10 września 2008 r. skarżący twierdził, że powiedział urzędniczce, iż nie stawi się wyznaczonym dniu bo szuka pracy. Został wtedy poinformowany, że jeśli nie przyjdzie to zostanie skreślony. W dniu wyznaczonym był umówiony w K. ok. godziny 12-tej. Nieprawdą jest, że następnego dnia po wyznaczonym terminie stawił się w urzędzie. Od tamtego dnia nie stawiał się w urzędzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli przepisy ustawy szczególnej nie stanowią inaczej. W ocenie sądu decyzje organów są zgodne z prawem. Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy - w brzmieniu obowiązującym w czasie orzekania - bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Natomiast w myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) pozbawia statusu osoby bezrobotnej osobę, która nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa. Powołane przepisy są kategoryczne i organ jest zobligowany orzec o utracie statusu osoby bezrobotnej w razie niestawienia się bezrobotnego w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy, chyba że w ciągu 7 dni wykaże on, iż niestawiennictwo miało miejsce w związku z uzasadnioną przyczyną. Nie ulega wątpliwości, że to strona musi wykazać, że przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona. Jak wynika z akt sprawy skarżącemu wyznaczono termin stawiennictwa na 31 marca 2008 r. W tym terminie nie stawił się w urzędzie pracy i w ciągu następnych 7 dni nie przedstawił jakiejkolwiek przyczyny niestawiennictwa. Na karcie potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy znajduje się pouczenie o wyżej cytowanych przepisach podpisane przez skarżącego. Należy więc uznać, że miał on świadomości konsekwencji związanych z niestawiennictwem i nie przedstawieniem przyczyn niestawiennictwa. W ocenie Sądu nie mogą odnieść zamierzonego skutku gołosłowne zarzuty, iż skarżący informował urzędniczkę powiatowego urzędu pracy o tym, że nie będzie mógł się stawić w dniu 31 marca 2008 r. w urzędzie. Nawet przyjmując, że twierdzenia skarżącego odpowiadają prawdzie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy wymaga aby bezrobotny w ciągu 7 dni od wyznaczonej daty poinformował o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Musi zatem to nastąpić w przewidzianym okresie i winno znaleźć potwierdzenie w aktach sprawy w formie np. pisma skarżącego, protokołu sporządzonego w trybie art. 67 k.p.a. lub adnotacji. Skarżący nie dopełniając tego obowiązku pozbawił organ możliwości odniesienia się do tego czy wzmiankowana przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona. W tych okolicznościach nie można zarzucić organom naruszenia prawa. Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim nie ma żadnego przełożenia między treścią decyzji a zamieszczoną pod nią formułą, "potwierdzam odbiór w/w decyzji /.../", niezależnie od tego czy adresat decyzji się tam podpisze czy nie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia Konstytucji RP i innych aktów prawnych. Mając na względzie powyższe Sąd na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.