III SA/Gd 294/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor WSA Adam Osik (spr.) Protokolant: Sekretarz Sądowy Mirosława Marszałek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w G. na uchwałę Zarządu Powiatu w Nowym Dworze Gdańskim z dnia 25 lutego 2025 r., nr 44/2025 w przedmiocie wyboru oferty na realizację w okresie od dnia 01.01.2026 r. do dnia 31.12.2027 r. zadania publicznego z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, tj. prowadzenie placówki opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego dla 14 wychowanków z możliwością przedłużenia umowy o kolejne 24 miesiące postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej F. z siedzibą w G. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. F. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Zarządu Powiatu w Nowym Dworze Gdańskim z dnia 25 lutego 2025 r. nr 44/2025 w sprawie wyboru oferty na realizację w okresie od dnia 01.01.2026 r. do dnia 31.12.2027 r. zadania publicznego z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, tj. prowadzenie placówki opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego dla 14 wychowanków z możliwością przedłużenia umowy o kolejne 24 miesiące, żądając uchylenia zaskarżonego aktu w całości wskazując, że akt ten narusza uchwałę nr 15/2025 Zarządu Powiatu w Nowym Dworze Gdańskim z 21 stycznia 2025 r. w sprawie ogłoszenia otwartego konkursu ofert dla podmiotów uprawnionych do powierzenia realizacji w okresie od 05.05.20205 r. do 31.12.2026 r. zadania publicznego z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, tj. prowadzenie placówki opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego w nieruchomości stanowiącej własność Powiatu Nowodworskiego dla 14 wychowanków z możliwością przedłużenia umowy o kolejne 24 miesiące oraz art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – dalej jako: "k.p.a." Skarżąca podniosła, że zgodnie z treścią uchwały nr 15/2025 konkurs dotyczył prowadzenia placówki w czasie od 05.05.2025 r. do 31.12.2026 r. z możliwością przedłużenia na okres od 01.01.2026 r. do 31.12.2027 r. Zaskarżoną uchwałą rozstrzygnięto konkurs na podstawie oferty na okres od 01.01.2026 r. do 31.12.2027 r., którego w ogóle nie zakładała uchwała nr 15/2025, która jedynie przewiduje możliwość przedłużenia umowy. W odpowiedzi na skargę Starosta Nowodworski wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że konkurs rozstrzygnięty zaskarżoną uchwałą został ogłoszony na podstawie uchwały nr 17/2025 Zarządu Powiatu w Nowym Dworze Gdańskim z 21 stycznia 2025 r. w sprawie ogłoszenia otwartego konkursu ofert dla podmiotów uprawnionych do powierzenia realizacji w okresie od dnia 01.01.2026 r. do 31.12.2027 r. zadania publicznego z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, tj. prowadzenie placówki opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego dla 14 wychowanków z możliwością przedłużenia umowy o kolejne 24 miesiące. Od samego początku konkurs ten przewidywał powierzenie realizacji zadania publicznego w okresie od 01.01.2026 r. do 31.12.2027 r. Jednocześnie zadanie to miało być prowadzone w nieruchomości wskazanej przez oferenta. Z kolei zadanie, na które konkurs ogłoszono uchwałą nr 15/2025, a rozstrzygnięty uchwałą nr 43/2025, miało być prowadzone w nieruchomości stanowiącej własność Powiatu Nowodworskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r, poz. 1267), stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." przedmiotowy zakres kontroli sądów administracyjnych obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest uchwałę Zarządu Powiatu w Nowym Dworze Gdańskim z dnia 25 lutego 2025 r. nr 44/2025 w sprawie wyboru oferty na realizację w okresie od dnia 01.01.2026 r. do dnia 31.12.2027 r. zadania publicznego z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, tj. prowadzenie placówki opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego w nieruchomości stanowiącej własność Powiatu Nowodworskiego dla 14 wychowanków z możliwością przedłużenia umowy o kolejne 24 miesiące, wydane na podstawie m.in. art. 11, art. 13-19 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2024 r. poz. 1491 ze zm.) – dalej "u.d.p.p.w.". Sąd miał wobec powyższego na względzie, że kwestia kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięć organu władzy publicznej w przedmiocie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego rozpisanego w trybie przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 15 grudnia 2020 r. sygn. akt SK 12/20. Trybunał Konstytucyjny w punkcie 1. tego wyroku orzekł, że "Art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), rozumiany w ten sposób, że nie obejmuje rozstrzygnięcia organu władzy publicznej w przedmiocie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego, rozpisanego w trybie przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1057), jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że wszczęcie, przeprowadzenie oraz rozstrzygnięcie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego, o którym mowa w art. 13 u.d.p.p.w., niewątpliwie stanowi przejaw władczego działania organów administracji publicznej. Końcowy wynik postępowania konkursowego (tj. wybranie konkretnej oferty, niedokonanie wyboru, unieważnienie konkursu) jednostronnie kształtuje sytuację prawną oferentów. Okoliczność, że samo postępowanie konkursowe jest prowadzone na podstawie przepisów u.d.p.p.w., a nie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), nie odbiera aktom wydanym w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu, charakteru rozstrzygnięcia organów administracji publicznej w rozumieniu art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że treść przedmiotowych aktów jest adresowana do oferentów. Akty te wydane w następstwie przeprowadzenia konkursu nie mają charakteru aktów wydawanych w sferze wewnętrznej administracji. Ponadto w ocenie Trybunału Konstytucyjnego rozstrzygnięcia konkursów, o których mowa w art. 13 u.d.p.p.w., stanowią akty przesądzające w sposób władczy kwestię rozdysponowania środków publicznych na realizację zadań zleconych, a zatem nie są to akty (zdarzenia) prawnie irrelewantne; przeciwnie – dotyczą sfery finansów publicznych (a więc gospodarowania środkami finansowymi, których źródłem są w szczególności podatki i inne daniny publiczne). Po stronie oferentów tworzą zatem prawo do skutecznego domagania się (z prawem do sądu włącznie), by właściwe organy władzy publicznej przeprowadzające postępowanie konkursowe działały zgodnie z prawem. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał skarga dotyczy czynności Zarządu Powiatu w Nowym Dworze Gdańskim, która ze względu na kolegialny charakter organu wykonawczego powiatu przybrała formę uchwały. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi, stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest wniesienie jej przez uprawniony (legitymowany) podmiot. Kwestię tę reguluje art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także uprawnionym do wniesienia skargi jest inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W okolicznościach niniejszej sprawy, do oceny dopuszczalności wniesienia skargi przez skarżącą istotne jest ustalenie, czy w sprawie której przedmiotem zaskarżenia jest czynność wydana przez organ administracji w przedmiocie rozstrzygnięcia otwartego konkursu ofert na zlecenie realizacji zadania publicznego, na podstawie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, skarżącej F. przysługuje przymiot strony. Dopiero bowiem pozytywna ocena tej przesłanki upoważnia Sąd do dokonania oceny, czy zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem. Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 12/20, od rozstrzygnięć organu władzy publicznej w przedmiocie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego, a także w razie bezczynności tego organu po ogłoszeniu konkursu, zainteresowanym podmiotom przysługuje stosowna skarga do sądu administracyjnego. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że treść aktów wydanych w przedmiocie wszczęcia, przeprowadzenia oraz rozstrzygnięcia otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego jest adresowana do oferentów. Po stronie oferentów tworzą one zatem prawo do skutecznego domagania się (z prawem do sądu włącznie), by właściwe organy władzy publicznej przeprowadzające postępowanie konkursowe działały zgodnie z prawem. Uwzględniając powyższe oraz ustalony na podstawie akt administracyjnych sprawy stan faktyczny, z którego wynikało, że skarżąca nie składała oferty w konkursie zakończonym zaskarżoną uchwałą nr 44/2025, należało stwierdzić, że skarżąca nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na tę uchwałę Zarządu Powiatu w Nowym Dworze Gdańskim. Skarżąca nie brała udziału w konkursie, stąd tez nie dotyczy jej w żaden sposób wynik konkursu. Natomiast ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny przesądził, że prawo do wniesienia skargi na rozstrzygnięcia organu władzy publicznej w przedmiocie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego posiadają oferenci, gdyż końcowy wynik postępowania konkursowego (tj. wybranie konkretnej oferty, niedokonanie wyboru, unieważnienie konkursu) jednostronnie kształtuje sytuację prawną oferentów. Skoro zaś skarżąca nie jest podmiotem ubiegającym się o powierzenie realizacji zadania publicznego to skutkiem tego brak jest legitymacji skargowej po stronie skarżącej. Mając na uwadze przytoczone okoliczności oraz kierując się wskazanymi regulacjami normatywnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że w sprawie zachodzą podstawy do odrzucenia wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej, o czym orzeczono jak w punkcie 1. sentencji postanowienia. Wyjaśnienia wymaga, że w tej sprawie skargę odrzucono na rozprawie, jednak w ocenie Sądu zawarte w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zastrzeżenie "do dnia rozpoczęcia rozprawy" dotyczy tylko umorzenia postępowania w związku z cofnięciem pisma. Sąd jest natomiast zobligowany do zwrotu stronie całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego, niezależnie od tego, czy odrzucenie pisma nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie. Należy dostrzec, że cofnięcie skargi jest czynnością dyspozycyjną strony. Jest rozumiana jako wyraz przyznanego jej prawa do rozporządzalności skargą i w pełni zależy od woli skarżącego, który samodzielnie decyduje kiedy - przed rozprawą, czy w jej trakcie - tego dokona. Z kolei odrzucenie skargi jest rozstrzygnięciem podejmowanym autorytatywnie przez Sąd, który decyduje także, czy uczynić to na posiedzeniu niejawnym (a więc przed rozprawą), czy po przeprowadzeniu rozprawy. Stosownie bowiem do art. 90 § 2 p.p.s.a. sąd może wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. W tej sytuacji, uzależnianie zwrotu wpisu w razie, całkowicie zależnego od woli strony, cofnięcia skargi do dnia rozpoczęcia rozprawy, o której strona jest zawiadamiana z odpowiednim wyprzedzeniem (art. 91 § 2 p.p.s.a.) jest racjonalne. Natomiast nieprzystające do art. 222 p.p.s.a., jak również niecelowe, byłoby takie uzależnienie w odniesieniu do odrzucenia skargi, które nie zależy od woli strony, lecz wyłącznie od oceny prawnej Sądu, bazującej na kryteriach obiektywnych, odnoszonych do momentu jej złożenia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 279/20). Z tych względów Sąd, o zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu orzekł jak w punkcie 2. sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.