III SA/Gd 295/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia 21 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 26 kwietnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga A. P. na decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy w przedmiocie wymeldowania w/w z pobytu stałego. W tym samym dniu do Sądu wpłynął wniosek A. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skutki wykonania zaskarżonej decyzji odnosić się będą do sfery majątkowej skarżącego. Wymiana dowodu osobistego oraz aktualizacja danych w rozmaitych instytucjach (banki, urząd skarbowy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych) wiąże się bowiem z koniecznością poniesienia określonych kosztów. Nadto przedmiotowe działania są w ocenie skarżącego czasochłonne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków to z kolei pojęcia nieostre. Konkretyzację zawartej w nich treści powiązać należy z okolicznościami faktycznymi danej sprawy, w rozpatrywanym przypadku z konsekwencjami, jakie dla skarżącego wynikają z wykonania aktu administracyjnego w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Mając na uwadze powyższe regulacje normatywne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku za postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2008 r. (sygn. akt II Oz 584/08, orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazuje, że wymeldowanie jako stwierdzające jedynie pewien stan faktyczny, nie może co do zasady spowodować niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Celem decyzji o wymeldowaniu jest bowiem doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji. Decyzja taka służy zatem jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym nie może spowodować negatywnych skutków powołanych we wniosku o wstrzymanie jej wykonania. W tym świetle za nietrafne uznać należy argumenty skarżącego dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O znacznej szkodzie możemy bowiem mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Nie ma w związku z tym podstaw aby znaczną szkodę uzasadniającą udzielenie tymczasowej ochrony przez wstrzymanie wykonania decyzji o wymeldowaniu skarżącego miała stanowić wskazana we wniosku potrzeba wymiany dokumentów osobistych i poniesienia związanych z tym kosztów, a tym bardziej konieczność zawiadomienia różnych instytucji o zmianach w kwestii zameldowania (por. w tej materii postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 73/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rzeczywistości bowiem wymiana dowodu osobistego jest w obecnych realiach bezpłatna (art. 36a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych został uchylony z dniem 1 stycznia 2010 r.) tak samo jak zgłoszenie wydania nowego dowodu osobistego w określonych instytucjach. Wobec tego na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.