III SA/Gd 299/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody z dnia 27 maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 30 stycznia 2008 r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł o odmowie wymeldowania M. W. wraz z synem M. z pobytu stałego w budynku nr [...] położonym w G. przy ul. [...]. W dniu 22 kwietnia 2008 r. do Urzędu Miejskiego w G. wpłynęło odwołanie od w/w decyzji podpisane przez uczestników postępowania (a zarazem właścicieli w/w budynku), tj. D. i W. T. Wraz z odwołaniem złożony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w którym wnioskodawcy przekroczenie terminu do wniesienia środka odwoławczego usprawiedliwili złym stanem zdrowia. Wojewoda uznając w pełni argumentację wnioskodawców postanowieniem z dnia 27 maja 2008 r. w oparciu o art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego przywrócił termin do wniesienia odwołania. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało następnie zaskarżone przez M. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W skardze zakwestionowano nierzetelne i nieprawdziwe informacje oraz schorzenia fizyczne i psychiczne D. i W. T. W ocenie skarżącej zgromadzone w sprawie dokumenty oraz zawarte w nich informacje nie mogły stanowić podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Co nadto istotne, sami wnioskodawcy potwierdzili, że decyzja Prezydenta Miasta została im dostarczona "[...] około dwóch tygodni po jej wydaniu [...]". Siedmiodniowy termin od ustania przyczyny uchybienia terminu nie mógł być zatem liczony od dnia 16 kwietnia 2008 r., tj. od dnia ustanowienia pełnomocnika przez wnioskodawców. Stanowisko organu odwoławczego było zatem błędne a wydane postanowienie winno podlegać uchyleniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 8 stycznia 2009 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że D. i W. T. przed wniesieniem odwołania w sprawie odmowy wymeldowania kontaktowali się z pełnomocnikiem w sprawie cywilnej. Nadto pełnomocnik wskazał, że pomiędzy stronami toczą się procesy sądowe a bieżąca sprawa stanowi kolejną próbę wymeldowania skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie jakkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych. Wskazać należy, iż kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie poddano postanowienie Wojewody mocą, którego przywrócono termin do wniesienia odwołania przez D. i W. T. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 30 stycznia 2008r. orzekającej o odmowie wymeldowania M. W. wraz z synem M. z pobytu stałego z lokalu przy ulicy [...] w G. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U z 2000r. nr 98 poz.1071 z późn.zm) w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zaś w myśl § 2 tego przepisu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Odnosząc powyższe do omawianej sprawy, stwierdzić trzeba, że prawidłowo organ uznał uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. Podkreślić bowiem należy w nawiązaniu do utrwalonego orzecznictwa w tym przedmiocie, że brak winy należy uprawdopodobnić a nie udowodnić. Tym samym zarzuty skarżącej nie są trafne albowiem jej oczekiwania w zakresie spełnienia przesłanki z art. 58 § 1 k.p.a. sprowadzają się do obowiązku udowodnienia podnoszonych przez uczestników okoliczności. Natomiast istotnym jest, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ w żaden sposób nie odniósł się do okoliczności ustania przyczyny uchybienia terminu, a od dnia w którym to nastąpiło liczyć należy 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, czym naruszył przepis art. 107 § 1 k.p.a. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że D. T. uległa wypadkowi kręgosłupa w dniu 17 lutego 2008r. i była leczona ambulatoryjnie, przebywała w domu i jej stan zdrowia przez cały okres do złożenia wniosku utrzymywał się na podobnie złym poziomie. Z materiału dowodowego nie wynika, w jakim konkretnie okresie jej stan zdrowia uległ poprawie na tyle, że była w stanie zająć się złożeniem odwołania, podobnie jak jej mąż W. dotknięty 10 stycznia 2008r. zawałem serca. Wręcz przeciwnie zarówno z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jak i pism państwa T. wynika, iż ich zły stan zdrowia trwa nieprzerwanie od stycznia, lutego 2008r. W tej sytuacji zauważyć należy, że organ w żaden sposób nie podał, z jakich przyczyn akurat w dacie 16 kwietnia 2008r. nastąpiło ustanie przyczyny do wniesienia odwołania. Zły stan zdrowia D. i W. T., jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, trwał przed wskazaną datą jak i po niej a jednocześnie przez cały czas korzystali oni z pomocy córki M. Brak odniesienia się do tej okoliczności uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny prawnej czy organ prawidłowo zastosował przepis art. 58 § 2 k.p.a. W reasumpcji, mając na uwadze powyżej przedstawione uchybienie należało stwierdzić, iż postępowanie Wojewody w tym zakresie jest dotknięte wadą, a dostrzeżona nieprawidłowość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Na mocy art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt 2 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł mając za podstawę art. 200 w/w ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu organ uwzględni przedstawione wyżej rozważania.