III SA/Gd 3/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej [...] na decyzję Dyrektora [...]Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia [...] z dnia 30 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę. Decyzją z dnia 30 października 2015 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 154 ust. 6 w zw. z art. 152 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. 2015 poz. 581 ze zm., zwanej dalej ustawą o świadczeniach), po rozpoznaniu wniosku S. S.A. w T. z dnia 16 października 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 6 października 2015 r., nr [...] oddalającą odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert nr [...] w rodzaju "ratownictwo medyczne", w zakresie 16.9112.032.08 - świadczeń udzielanych przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego, 16.9114.032.08 - świadczeń udzielanych przez specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego na obszarze: 2214011, 2214024, 2214025, 2214032, 2214044, 2214045, 2214052, 2214062 - rejon powiatu tczewskiego, rejon operacyjny bez CPR. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 17 sierpnia 2015 r. Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy o świadczeniach, ogłosił postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne w trybie rokowań na okres obowiązywania umowy od 1 listopada 2015 r. do 30 czerwca 2016 r. Do rokowań zaproszono dwa podmioty: F. Spółka z o. o. w W. oraz S. S. A. w T.. Pismem z dnia 31 sierpnia 2015 r. S. S.A. zwróciły się do organu, w związku z nagłą awarią silnika karetki P, stacjonującej w P. o numerze VIN: V[...], zgłoszonej w ofercie, o jej zamianę w złożonej ofercie na pojazd o numerze VIN V[...]. Do pisma dołączono kopie dowodu rejestracyjnego oraz wyciąg ze świadectwa homologacji pojazdu o nr VIN [...]. W dniu 2 września 2015 r. Komisja Konkursowa przeprowadziła u obu oferentów zaproszonych do rokowań, wizytację mającą na celu porównanie zgodności danych zawartych w ofertach ze stanem faktycznym. Przedmiotem weryfikacji w S. S.A. były cztery ambulanse wykazane w ofercie o nr VIN [...] oraz ich wyposażenie. Oferent podczas weryfikacji przedstawił samochód zastępczy o numerze VIN [...], zamiast wykazanego w ofercie pojazdu o nr VIN [...]. S. S.A. w dniu wizytacji realizowały już umowę nr [...] w rodzaju ratownictwo medyczne i wyposażenie zgłoszone w ofercie do pojazdu o nr VIN[...] znajdowało się w ambulansie zastępczym. Nadto w kopiach dowodów rejestracyjnych ambulansów wskazanych w ofercie, jako posiadacz pojazdu został wskazany: w dwóch ambulansach (o nr VIN [...]) T. G., w pozostałych dwóch (o Nr VIN: [...]) M.. Polska Sp. z o. o. Wobec powyższego, po zakończeniu weryfikacji ambulansów poproszono o udokumentowanie tytułu prawnego S. S.A. do wyżej wymienionych ambulansów. Komisja konkursowa poprosiła również o przedstawienie protokołu przyjęcia pojazdu do naprawy oraz kopii dowodu rejestracyjnego tegoż ambulansu, w związku z awarią silnika. Z przedstawionego protokołu wynikało, że uszkodzenia obejmowały nieprawidłową pracę skrzyni biegów oraz usterkę układu doładowania, a nie pracy silnika, jak wskazał oferent. Organ wyjaśnił, iż oferent przedstawił w ofercie cztery ambulanse, do wszystkich dołączył wyciąg ze świadectwa homologacji dla skompletowanych pojazdów, numery VIN wskazane dla trzech pojazdów były zgodne z numerem VIN widniejącym w przedstawionej kopii dowodu rejestracyjnego ale już do kopii dowodu rejestracyjnego pojazdu o numerze VIN V[...] dołączono wyciąg ze świadectwa homologacji dla skompletowanego samochodu o numerze VIN W[...]. W dniu 4 września 2015 r. Komisja Konkursowa wezwała S. do uzupełnienia braków formalnych w postaci dokumentów rejestracyjnych (wyciąg ze świadectwa homologacji dla pojazdu o nr VIN W[...]) w terminie do 8 września 2015 r. pod rygorem odrzucenia oferty. Spółka poinformowała komisję, iż w załączeniu przesyła kopię wyciągu ze świadectwa homologacji dla pojazdu o nr VIN V[...]. Załącznik do pisma stanowił dokument w języku niemieckim oraz jego tłumaczenie na język polski (Deklaracja zgodności dla karetki). W przedstawionym dokumencie nie wskazano numeru świadectwa homologacji. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, odpowiadając na pytanie organu wskazał, że kopia deklaracji zgodności dla karetki z dnia 3 sierpnia 2015r. nie spełnia warunków określonych w §10 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 2013 r., dot. świadectwa zgodności typu WE, nie spełnia również wymagań określonych dla wyciągu ze świadectwa homologacji obowiązującego jako dokument homologacyjny przed dniem 22 czerwca 2013 r. Jednocześnie, w dniu 17 września 2015 r. Komisja konkursowa poinformowała Spółkę, że nie wyraża zgody na zamianę ambulansu o nr numerze VIN V[...], zgłoszonego w ofercie do postępowania konkursowego, na ambulans o numerze VIN W[...] ponieważ podczas wizytacji w dniu 2 września 2015r. Komisja stwierdziła, że ambulans o numerze VIN V[...] posiada aktualny przegląd techniczny - w dniu 2 września 2015r. samochód został dopuszczony do ruchu. W związku z tym Komisja uznała, że wyjaśnienia dotyczące awarii samochodu i braku możliwości naprawy przedstawione w piśmie z dnia 31 sierpnia 2015 r. są nieaktualne. W dniu 17 września 2015 r. oferta S. S.A. została odrzucona z powodu nieprzedstawienia przez oferenta wszystkich wymaganych dokumentów i nieuzupełnienia ich w terminie, o czym powiadomiono Spółkę. W dniu 21 września 2015 r. wpłynął od S. S.A. protest, wskazujący na bezzasadność stanowiska komisji konkursowej odrzucającego ofertę z powodu niedostarczenia kopii wyciągu świadectwa homologacji. Komisja uznała protest za bezzasadny. Na podstawie art. 151 ust. 1 ustawy o świadczeniach w dniu 23 września 2015 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania, w którym wybrano jedną ofertę, złożoną przez F. Spółkę z o. o. z siedzibą w W.. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołały się S. S.A. zarzucając komisji konkursowej: - naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach, a w szczególności art. 149 ustawy, poprzez niewskazanie podstawy prawnej odrzucenia oferty oraz błędne i sprzeczne ze stanem faktycznym ustalenie, że odwołujący się nie spełnił wymogów warunków określonych przez Prezesa Funduszu w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust 1 pkt. 3 i art. 153 ust. 3 ustawy o świadczeniach poprzez ich niezastosowanie, albowiem komisja nie uzasadniła przyczyn oddalenia protestu, - naruszenie § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1980) poprzez jego niezastosowanie, gdyż wszelkie oświadczenia i zawiadomienia składane w toku postępowania wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. Oświadczenie komisji o oddaleniu protestu nie zostało złożone na piśmie, a więc oświadczenie to jest nieważne, - naruszenie art. 134 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach, poprzez przeprowadzenie postępowania z pominięciem zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz z pominięciem zasad uczciwej konkurencji. Po zapoznaniu się z przebiegiem postępowania konkursowego oraz treścią zarzutów podniesionych w odwołaniu, Dyrektor [...] NFZ stwierdził, że odwołanie złożone przez oferenta nie zasługiwało na uwzględnienie. W treści uzasadnienia decyzji nr [...] z dnia 6 października 2015 r. odniesiono się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W dniu 16 października 2015 r., z zachowaniem ustawowego terminu, S. S.A. w T. złożyły wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wskazał, że: - oferta została przyjęta do postępowania konkursowego, a jej oceny dokonano zgodnie z kryteriami określonymi w art. 146 ust. 1 pkt 2 i wymienionymi w art. 148 ustawy o świadczeniach oraz w zarządzeniu nr [...] Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, - kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania, - wszyscy oferenci, w tym odwołujący się w oświadczeniu (złożonym według wzoru stanowiącego załącznik nr 3 do zarządzenie Nr [...] Prezesa NFZ z dnia 13 lutego 2015 r.), załączonym do oferty oświadczyli, iż zapoznali się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów i nie zgłosili do nich zastrzeżeń oraz przyjęli je do stosowania. W postępowaniu złożono dwie oferty. Każda z ofert, także S. S.A. oceniana była według tych samych kryteriów i mogła za każde z nich uzyskać taką sama ilość punktów. W przedmiotowym postępowaniu obaj oferenci byli wzywani do uzupełnienia braków formalnych, obaj oferenci zostali poddani kontroli na okoliczność zgodności danych zawartych w ofercie ze stanem faktycznym. Do zawarcia umowy została wybrana oferta, która spełniała stawiane wymagania, a załączone dokumenty nie budziły wątpliwości komisji. Organ wskazał, iż w związku z wejściem Polski do Unii Europejskiej w maju 2004 roku nastąpiła harmonizacja (dostosowanie) prawa, a Układ Europejski określił obszary szczególnie ważne w dostosowywaniu prawa krajowego do unijnego, między innymi dotyczące transportu. Obowiązek ten został także nałożony na Polskę jako członka UE. Od 22 czerwca 2013 r. zaczęły obowiązywać zmiany w ustawie z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 1997 nr 98 poz. 602 ze zm.), regulującej przepisy i zasady obowiązujące uczestników ruchu drogowego, które implementują unijną dyrektywę 2007/46/WE. Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawia ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów ("dyrektywa ramowa"). Ma zastosowanie do samochodów osobowych, furgonetek, samochodów ciężarowych, autobusów i autokarów objętych obecnie w pełni zharmonizowanymi wymogami UE. Homologowanie pojazdu w jednym z krajów UE wystarczy, aby wszystkie pojazdy tego typu zostały zarejestrowane, bez konieczności dokonywania dodatkowych badań, na podstawie świadectwa zgodności w całej UE. Świadectwo zgodności to oświadczenie producenta potwierdzające, że pojazd spełnia wymogi unijnej homologacji typu pojazdu. Gwarantuje on, że nowe pojazdy, części i oddzielne zespoły techniczne wprowadzone do obrotu zapewniają wysoki poziom bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Zgodnie z systemem homologacji, typ pojazdu przed wprowadzeniem do obrotu testowany jest w zgodzie z przepisami przez krajową służbę techniczną, po czym krajowy organ udzielający homologacji wydaje świadectwo homologacji lub świadectwo zgodności WE w oparciu o wyniki testów. Producent może złożyć wniosek o homologację w każdym kraju UE. Jednym z efektów dostosowywania prawa polskiego do wymogów prawa UE były zmiany wprowadzone w ustawie Prawo o ruchu drogowym W związku z tymi zmianami ambulanse wyprodukowane w roku 2014 (takie zostały przedstawione do oferty przez F. sp. z o.o.) posiadają świadectwo zgodności WE, co jest dokumentem równoważnym ze świadectwem homologacji w świetle obowiązujących przepisów art. 70 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Transportowy Dozór Techniczny w piśmie z dnia 13 października 2015 r., przesłanym przez odwołującego się wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 16 października 2015r. zauważył, że przedstawione przez S. S.A. do oceny kopie dokumentów "Pojazd skompletowany Certyfikat zgodności WE", dotyczące ambulansów F. sp. z o.o. odpowiadają wzorowi zawartemu w załączniku IX do Dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ramy dla homologacji pojazdów silnikowych, implementowanej do ustawy Prawo o ruchu drogowym. Mając powyższe na uwadze "świadectwo zgodności WE" jest dokumentem równoważnym ze świadectwem homologacji dla pojazdów i obowiązuje dla samochodów wyprodukowanych po raz pierwszy po 22 czerwca 2013 r. (ambulanse F. wyprodukowano w 2014 r.). Natomiast dla pojazdów wyprodukowanych w latach wcześniejszych obowiązuje dokument pod nazwą świadectwa homologacji. Istotne znaczenie ma tu zamieszczony w dokumencie nr homologacji typu pojazdu. Taki nr został wskazany w dokumentach załączonych do oferty F. sp. z o.o. dla czterech pojazdów oraz w dokumentach załączonych do oferty odwołującego się - ale w stosunku do trzech pojazdów, jeden pojazd, w załączonych dokumentach nie posiadał nr homologacji, bowiem odwołujący się załączył do tegoż pojazdu dokument homologacji innego pojazdu, o innym nr VIN, stąd też komisja konkursowa wezwała do uzupełnienia tego braku. Dokument przesłany przez odwołującego się w terminie wyznaczonym przez komisję pod rygorem odrzucenia oferty, nie spełniał warunku oczekiwanego przez komisję konkursową, zawierał właściwy nr VIN, ale nie zawierał w swej treści nr homologacji. W ocenie organu postępowanie przeprowadzone przez Komisję Konkursową było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosły S. S.A. w T. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1, § 3 i § 4 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak wyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela oraz słusznego interesu strony postępowania, co skutkowało naruszeniem interesu prawnego skarżącego. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowych ze środków publicznych, poprzez nierówne traktowanie oferentów i przeprowadzenie postępowania w sposób niegwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji z uwagi na wyłączenie stosowania wobec F. Spółka z o.o. wymogów określonych w § 14 ust. 1 pkt 5 lit. a) zarządzenia Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 lutego 2015 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz art. 149 ust 3 ustawy wskazanej wyżej, poprzez jego niezastosowanie, niewydanie postanowienia o odrzuceniu oferty F. oraz nieunieważnienie postępowania, b) § 14 ust. 1 pkt 5 lit. a) i lit. c) oraz § 14 ust. 2 zarządzenia Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 lutego 2015 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, poprzez przyjęcie oferty F. Spółka z o.o., pomimo że oferent nie złożył kopii homologacji dla zgłoszonych w ofercie ambulansów oraz niesprawdzenie czy dokumenty złożone przez F. Spółka z o.o., a w szczególności certyfikat ISO [...] pozostaje w zgodności ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu skargi wskazano, że oferta skarżącego została odrzucona, gdyż nie przedstawił on kopii świadectwa homologacji jednego z ambulansów, natomiast drugi oferent F. Spółka z o.o. nie przedstawiła kopii świadectwa homologacji dla żadnego z ambulansów złożonych w ofercie, pomimo to oferta jego została przyjęta i podlegała ocenie. Dyrektor rozpoznając wniosek skarżącego zignorował to, że komisja konkursowa wyłączyła zastosowanie przepisu § 14 ust. 1 pkt 5 lit. a) zarządzenia wskazanego wyżej, w stosunku do F. Spółki z o.o., a tym samym nierówno potraktowała obu świadczeniodawców, co skutkowało naruszeniem interesu prawnego skarżącego. Dodatkowo skarżąca Spółka podkreśliła, że nie wyjaśniono okoliczności, czy przedstawione przez F. Spółka z o.o. certyfikaty zgodności mogą być uznane za świadectwo homologacji. Z uwagi na to, że Komisja konkursowa nie wyjaśniła wskazanej wyżej okoliczności, skarżący wystąpił do uprawnionego organu - Transportowego Dozoru Technicznego o wyjaśnienie tej okoliczności. Organ ten w piśmie z dnia 13 października 2015 r., wyjaśnił że przedstawione przez F. Spółka z o.o. deklaracje zgodności nie mogą być uznane za świadectwo homologacji. Dyrektor, rozpatrując wniosek skarżącego, pomimo iż posiadał to wyjaśnienie, nie wziął tej okoliczności pod uwagę i nadal dokonywał własnej interpretacji dotyczącej charakteru deklaracji zgodności, całkowicie pomijając fakt, że przepis zarządzenia nr [...] Prezesa NFZ z dnia 13 lutego 2015 r. jednoznacznie określał jakie dokumenty należy złożyć wraz z ofertą i nie przewidywał możliwości składania przez świadczeniodawców innych dokumentów niż kopia świadectwa homologacji o którym mowa w § 14 ust. 1 pkt 5 lit. a) tego zarządzenia. Jednocześnie skarżąca wskazała, że organ nie posiadał uprawnień do zmiany wymagań stawianych świadczeniodawcom w przepisach wydanych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 § 1 pkt. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zakresie spełnienia wymogów do wykonywania świadczeń w zakresie "ratownictwo medyczne". W sytuacji gdy złożono inne dokumenty niż wymagane przepisami prawa, komisja winna wystąpić do Transportowego Dozoru Technicznego z wnioskiem o ocenę dokumentów przedstawionych przez F. Spółka z o.o. w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości faktycznych, a nie sama uznać że przedstawiony dokument jest równoznaczny z dokumentem żądanym zgodnie z przepisami zarządzania. Następnie po otrzymaniu opinii negatywnej, należało wezwać świadczeniodawcę na podstawie art. 149 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, do uzupełnienia wymaganych dokumentów w postaci świadectwa homologacji pod rygorem odrzucenia oferty. Zaniechanie tych czynności stanowi przejaw nierównego traktowania świadczeniodawców, skutkujący rażącym naruszeniem art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Dodatkowo Spółka podkreśliła, iż Dyrektor nie wyjaśnił innych okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia postępowania, zawartych w ofercie F. Spółka z o.o., a mianowicie nie wyjaśnił czy przedstawiony przez F. Spółka z o.o. certyfikat ISO [...], wydany w dniu 24 sierpnia 2015r., tj. w dniu rejestracji w rejestrze Wojewody lokalizacji prowadzenia działalności w T., P. i G., odzwierciedla rzeczywisty stan faktyczny, tj. czy certyfikat został wydany na powyższe lokalizacje. Procedurę uzyskiwania ISO oraz czas trwania audytów określa dokument obowiązkowy IAF MD 5:2013. Zgodnie z tym dokumentem do czasu trwania audytu przyjmuje się czas poświęcony na: planowanie audytu, przegląd dokumentacji, komunikowanie się z personelem klienta, przeprowadzenie audytu, w obiektach klienta w ramach 8 godzin pracy, w tym planowanie przerwy, opracowanie raportu. Oznacza to, zdaniem skarżącego, iż niemożliwe było wykonanie audytu w lokalizacjach T., G. i P., które zostały wpisane do rejestru Wojewody M. w dniu 24 sierpnia 2015 r., tj. w dniu w którym upływał termin składania ofert do postępowania, tym bardziej, że lokalizacja w P. została zmieniona, poprzednio było to P. ul. [...], a z dniem 24 sierpnia 2015 r. została wpisana nowa lokalizacja P. ul. [...], a więc w dniu 24 sierpnia 2015 r. nie było możliwe uzyskanie certyfikatu na tę lokalizację. Również niemożliwe było wystawienie w tym samym dniu dokumentu certyfikatu ISO dotyczącego pozostałych lokalizacji, gdyż w lokalizacjach tych, od dnia 23 lutego 2014 r. nie prowadzono działalności w zakresie ratownictwo medyczne i lokalizacje te zostały wykreślone z rejestru prowadzonego przez Wojewodę M.. Ponowna rejestracja wskazanych lokalizacji miała miejsce w dniu 24 sierpnia 2015 r. W ocenie skarżącego uznać należy, że Dyrektor wydając zaskarżoną decyzję nie wyjaśnił tych okoliczności i bezpodstawnie z naruszeniem przepisu §14 ust. 2 zarządzenia nr [...] Prezesa NFZ z dnia 13 lutego 2015 r., przyjął że złożony przez F. Spółka z o.o. certyfikat ISO jest zgodny ze stanem faktycznym i prawnym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesione w skardze zarzuty koncentrują się wokół dwóch zagadnień. Pierwszym z nich jest kwestia równego traktowania obydwu oferentów w związku z zaakceptowaniem dokumentów przedłożonych przez F. spółkę z o.o. – certyfikatów zgodności WE i odmową zaakceptowania dokumentu przedłożonego przez stronę skarżąca. Drugą kwestią jest uznanie przez komisję konkursową za prawidłowy certyfikatu ISO przedłożonego przez F. sp. z o.o. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów należy przywołać w pierwszej kolejności treść § 14 ust. 1 pkt 5 lit. a) oraz c) zarządzenia Nr [...] Prezesa NFZ z dnia 13 lutego 2015 r. zgodnie z którym w przypadku oferentów składających ofertę dotyczącą świadczeń w rodzaju ratownictwo medyczne oferent przedstawia dodatkowo kopię dokumentów rejestracyjnych ambulansów przedstawionych w ofercie oraz kopię świadectw homologacji typu pojazdu a także kopię certyfikatu ISO w zakresie ratownictwa medycznego – w przypadku posiadania takiego certyfikatu. Zarządzenie to podlegać musi interpretacji zgodnej z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a mianowicie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), zwanej dalej ustawą, która zawiera implementację przepisów Dyrektywy 2007/46/WE ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów. Art. 2 pkt 71 – 74 ustawy definiuje 4 rodzaje świadectw homologacji: - świadectwo homologacji typu - świadectwo homologacji typu EKG ONZ, świadectwo homologacji typu pojazdu, świadectwo homologacji typu WE; - świadectwo homologacji typu EKG ONZ - dokument wydany przez właściwy organ państwa - strony Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 104, poz. 1135 i 1136), zwanego dalej "Porozumieniem", stwierdzający, że typ przedmiotu wyposażenia lub części spełnia wymagania procedury homologacji typu EKG ONZ określone w regulaminach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) stanowiących załączniki do tego Porozumienia; - świadectwo homologacji typu pojazdu - dokument wydany przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzający, że typ pojazdu spełnia wymagania procedury homologacji typu pojazdu; - świadectwo homologacji typu WE - dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzający, że typ pojazdu, typ przedmiotu jego wyposażenia lub części, spełnia wymagania procedury homologacji typu WE. Z przepisów dyrektywy i implementujących ją przepisów ustawy wynika, że świadectwo homologacji typu WE wydane przez jeden z krajów UE wyklucza potrzebę i możliwość wydania świadectwa homologacji typu pojazdu w rozumieniu powyższych przepisów. Zawarta w Dyrektywie regulacja prowadzić ma bowiem do tego, by w odniesieniu do typu pojazdu co do którego wydano świadectwo homologacji typu WE w jednym z krajów członkowskich, nie było obowiązku wydawania takiego świadectwa w innym kraju członkowskim. Dla celów, dla których wprowadzono procedury homologacyjne wystarczyć powinno bowiem uczynienie zadość stosownym wymogom stwierdzone w jednym z tych krajów w drodze świadectwa zgodności WE – wystawianego w formie określonej w załączniku nr IX do Dyrektywy. Skoro zaś uczestnicząca w konkursie spółka F. przedłożyła "certyfikaty zgodności WE", dotyczące posiadanych przez tę spółką pojazdów i odpowiadające przepisom Prawa o ruchu drogowym i przepisów wykonawczych, to należy uznać, że uczyniła zadość obciążającemu ją obowiązkowi, który sprowadzał się do wykazania dokumentami, że pojazdy te posiadają wymaganą obowiązującymi przepisami prawa homologację. Z obowiązku tego nie zdołała natomiast wywiązać się skarżąca, która w odniesieniu do jednego z ambulansów nie przedłożyła w wymaganym terminie stosownego dokumentu, który w formie prawem przewidzianej potwierdzałby posiadanie przez ten pojazd odpowiedniej homologacji. Nie sposób w tej sytuacji uznać, by w ramach procedury konkursowej doszło do naruszenia zasady równego traktowania uczestniczących w niej podmiotów. Odnosząc się zaś do drugiego z zarzutów, należy stwierdzić, że certyfikat ISO wystawiony przez powołaną do tego jednostkę nie może podlegać weryfikacji przez organ administracji, a tym bardziej przez sąd administracyjny. Oczywisty wymóg, by dokumenty składane przez oferenta pozostawały w zgodności ze stanem faktycznym i prawnym (§ 14 ust. 2 Zarządzenia z 13 lutego 2015r.) nie może polegać na badaniu procedur prowadzących do wystawienia dokumentów przez kompetentne jednostki. Nie przewidują tego przepisy prawa. Organy do właściwości których należy rozpatrywanie spraw związanych z procedurą konkursową mogą złożone certyfikaty badać pod kątem właściwości wystawiającej jednostki, a także zakresu przedmiotowego i miejscowego objętego certyfikatem. Nie mają natomiast prawnej możliwości, by w ramach sprawdzania zgodności dokumentów ze stanem faktycznym rozważać sprawność działania i organizację pracy certyfikującej jednostki, czego jak się wydaje oczekiwałaby skarżąca. Reasumując stwierdzić należy, że procedura konkursowa poddana ocenie przez Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia odbyła się zgodnie z przepisami prawa, a zarzuty podniesione w skardze okazały się bezpodstawne. W tym stanie sprawy na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.