III SA/Gd 301/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 października 2007 r. sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej uchyla zaskarżone postanowienie. Decyzją stanowiącą orzeczenie nr [...] z dnia [...] Powiatowa Komisja Lekarska, działając na podstawie art.26 ust. 1 oraz art. 30a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 ze zm.) w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2004r. nr 151, poz. 1595) oraz stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. uznała S. O. za zdolnego do czynnej służby wojskowej i ustaliła kategorię A zdolności do czynnej służby wojskowej. W uzasadnieniu wskazała, że zestawienie wyników badań z wykazem chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. (Grupa 1), uzasadnia uznanie poborowego za zdolnego do czynnej służby wojskowej i uzasadnia orzeczenie kategorii A. W odwołaniu od przedmiotowego rozstrzygnięcia S. O. podniósł, że w [...] uległ wypadkowi i doznał urazu [...] palca ręki [...]. Podał, że podczas Komisji zapomniał powiedzieć, że jest w trakcie leczenia i ma mieć operowany palec bo miał nadzieję, że po leczeniu palec wróci do sprawności. Już wówczas palec był sztywny i nie zginał się. Aktualnie leczenie zostało zakończone a palec nadal jest sztywny i nie zgina się. Lekarz prowadzący oświadczył, że operacja nie poprawi tego stanu i nakazał zgłoszenie tego faktu w komisji wojskowej. Wyjaśnił, że o tym wszystkim dowiedział się w maju, a więc już po komisji dlatego z opóźnieniem składa odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzka Komisja Lekarska stwierdziła, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. i art. 28 ust. 2 w/w ustawy. W uzasadnieniu podała, że poborowy zgłaszający się do poboru ma obowiązek przedstawić m.in. ciągłość dokumentów lekarskich dotyczących stanu zdrowia jak też informować o wszelkich schorzeniach i dolegliwościach. Podnoszony przez niego argument, o braku świadomości co do obowiązku informowania Komisji o swoich schorzeniach - a nie był to uraz psychiatryczny czy psychiczny – nie może być argumentem usprawiedliwiającym przekroczenie 14 dni do wniesienia odwołania, które bezspornie złożone zostało po terminie przewidzianym w ustawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S.O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wyznaczenie nowej komisji lekarskiej, która określi jego zdolność do pełnienia czynnej służby wojskowej. Podał, że w lutym gdy był na komisji nie wiedział, że nie będzie nadawał się do pełnienia służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiotowej sprawie kognicji sądu administracyjnego poddano postanowienie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej stwierdzające, że odwołanie skarżącego zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Skarga jest zasadna. Sąd zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było uznanie skarżącego za zdolnego do czynnej służby wojskowej oraz ustalenie kategorii A tej zdolności, która oznacza stosownie do brzmienia art.30a ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, iż jest on zdolny do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Podkreślić należy, że wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej podejmujące decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach, w zakresie spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych ( nazywanych w przepisach orzeczeniami, poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie z jego art.1 pkt 1- por. wyrok NSA z dnia 10.02.1999r. w sprawie I SA 2114/97). Przenosząc powyższe rozważania na grunt omawianej sprawy, stwierdzić należy, iż złożenie przez skarżącego odwołania od decyzji organu I instancji z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia było w sprawie bezsporne. Skarżący natomiast akcentował w nim, że schorzenie palca miało miejsce już podczas komisji lekarskiej, jedynie z powodu błędnego, jak się później okazało wyobrażenia co do pozytywnych rokowań w jego wyleczeniu, nie informował o nim lekarzy przeprowadzających badanie. W tej sytuacji Wojewódzka Komisja Lekarska jako organ administracji publicznej zobowiązany do przestrzegania reguł wyznaczonych przepisami procedury administracyjnej tj. art.7, 9 k.p.a., powinien rozważyć czy pismo odwołującego jest w istocie odwołaniem jak wskazywał S. O. czy wnioskiem o wznowienie postępowania, w którym wydana została decyzja, która na skutek niezaskarżenia w ustawowym terminie uzyskała walor ostateczności( patrz wyroki NSA z dnia 11.07.2001r,I SA 2447/00, 8.11.2001r.,I SA1351/99). Z akt administracyjnych wynika, że organ odwoławczy nie podjął żadnej próby wyjaśnienia, jaka jest intencja skarżącego składającego pismo nazwane odwołaniem, której ustalenie dopiero mogłoby doprowadzić do załatwienia sprawy w rozumieniu art. 7 k.p.a. Tym samym uznać należy, że organ drugiej instancji naruszył przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rzeczą organu odwoławczego przy ponownym rozstrzyganiu sprawy będzie rozważenie czy pismo skarżącego nazwane przez niego odwołaniem z uwagi na zawarte w nim twierdzenia jest nim w istocie, czy jest to wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej zakończonego decyzją z dnia [...]. i wówczas nadanie mu prawidłowego biegu a następnie rozstrzygnięcie przez właściwy organ tego wniosku na podstawie obowiązujących przepisów w tym zakresie. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.