III SA/Gd 301/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr SKO Gd/5796/23 w przedmiocie obowiązku zapłaty kosztów wynikających z usunięcia i przechowywania pojazdu postanawia: sprostować oczywistą omyłkę rachunkową w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 października 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 301/25 w ten sposób, że w punkcie drugim sentencji wyroku komparycji w miejsce błędnie wpisanej kwoty "5260" wpisać kwotę "4160". Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do § 2 przywołanego artykułu, postanowienie w przedmiocie sprostowania wyroku może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Sprostowaniu mogą podlegać błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki, które zostały popełnione zarówno w sentencji orzeczenia, jak i w jego uzasadnieniu. W trybie art. 156 p.p.s.a. sprostowaniu podlegają takie błędy, które mają charakter oczywisty, to znaczy widoczny na pierwszy rzut oka. W sprawie niniejszej koszty postępowania należne stronie skarżącej są sumą kosztów radcowskich oraz wpisu. W tego rodzaju sprawach koszty radcowskie zasądza się w wysokości uzależnionej od wartości przedmiotu sprawy, co wynika z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). W niniejszej sprawie wynosiły one 3600 zł. Z kolei wpis stosunkowy wynosił 543 zł. Zatem suma tych dwóch liczb oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa to 4160 zł. Wobec faktu, że w wyroku została ujawniona kwota 5260 zł, tak stwierdzona oczywistą omyłkę rachunkową należało sprostować w myśl przywołanych przepisów. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a.