III SA/Gd 303/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 17 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania uzasadnienia decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia 12 września 2016 r., sygn. akt SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] po rozpatrzeniu odwołania A. M., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. nr [...] z dnia 25 listopada 2015 r. umarzającą postępowanie w sprawie świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego z powodu długotrwałej choroby. Pismem z dnia 16 października 2016 r. A. M. wystąpił do organu odwoławczego z wnioskiem o sprostowanie zapisu uzasadnienia ww. decyzji Kolegium o treści "zaskarżoną decyzję organu I instancji należy utrzymać w mocy z uwagi na istniejący w dacie rozpatrzenia odwołania strony inny stan prawny niż istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji". A. M. wskazał, że cytowany zapis uzasadnienia decyzji jest dla niego nielogiczny i niezrozumiały, gdyż zawiera błędny stan faktyczny. Dlatego też w ocenie wnioskodawcy kwestia ta bezwzględnie wymaga sprostowania. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2017r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] na postawie art. 113 § 1 i 3 w zw. z art. 126, art. 127 § 3, art. 141 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016, poz. 23 z późn. zm., dalej jako k.p.a.) odmówiło sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu decyzji z dnia 12 września 2016 r., sygn. akt [...] w zakresie wskazanym przez wnioskodawcę. Kolegium wskazało, że powołany przez wnioskodawcę zapis uzasadnienia decyzji jest prawidłowy i wynika ze stanu faktycznego oraz prawnego sprawy. Ponieważ jest to jedynie fragment uzasadnienia, należy go odczytywać łącznie z dalszą treścią uzasadnienia decyzji. W uzasadnieniu tym wskazano zaś na fakt rozpatrzenia dwa razy tego samego wniosku strony, w ten sposób, ze wydane zostały w odstępie dwóch dni przez organ I instancji dwie decyzje, z których wcześniejsza przyznała wnioskowaną pomoc, zaś kolejna decyzja – umarzająca postępowanie, została zaskarżona przez stronę. Jednoczenie odebranie obu decyzji przez stronę dało taki skutek, że decyzja przyznająca pomoc nie stała się decyzją ostateczną, co uniemożliwiło organowi wydanie drugiej decyzji w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a. Jednakże decyzja przyznająca stronie pomoc stała się ostateczna w toku postępowania odwoławczego toczącego się przed Kolegium Mając na uwadze powyższe, Kolegium stwierdziło, że wniosek o sprostowanie uzasadnienia decyzji jest nieuzasadniony. Od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt [...] A. M. wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W treści wniosku wskazał, że postanowienie jest wadliwe, ponieważ rozstrzygnięcia zawarte w decyzjach wydawanych przez organy administracji powinny być zrozumiałe. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 4 stycznia 2017 r., sygn. akt SKO Gd [...] o odmowie sprostowania oczywistej omyłki. Kolegium w pełni podtrzymało swoje stanowisko wyrażone uprzednio w zaskarżonym postanowieniu. Wskazane przez wnioskodawcę uzasadnienie decyzji jest w ocenie Kolegium należycie zrozumiałe i nie ma podstaw do uznania konieczności jego sprostowania. Podniesiony przez wnioskodawcę zarzut nielogiczności i niezrozumienia dotyczy zapisu zawartego w początkowej części uzasadnienia. Dalsza część uzasadnienia rozwija myśl kryjącą się za – w ocenie wnioskodawcy niezrozumiałym – twierdzeniem, wnikliwie przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy oraz motywy podjętego rozstrzygnięcia. A. M. zaskarżył postanowienie Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt [...] w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu z dnia 4 stycznia, sygn. akt [...]. Zdaniem skarżącego opisane postanowienie rażąco narusza art. 7, art. 113 § 1, art. 124 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a., a także interes społeczny i obywatelski, powodując uratę zaufania do organów państwa. Skarżący potrzymał stanowisko, że w przedmiotowej sprawie należało bezwzględnie dokonać sprostowania przedmiotowej decyzji, wobec czego oba wyżej wskazane postanowienia organu, są wadliwe. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 124 § 2 k.p.a. postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. W ocenie skarżącego przedmiotowe postanowienie nie zawiera uzasadnienia prawnego i powołana została w nim niepełna podstawa prawna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2017, poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2017r., poz. 1369, dalej zwana "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy również wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W obecnym stanie prawnym skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu podlega postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 17 listopada 2017 r., którym utrzymano w mocy postanowienie z dnia 4 stycznia 2017 r., wydane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., którym odmówiono sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 12 września 2016 r., sygn. akt [...] o co wnosił skarżący we wniosku z dnia 16 października 2016r. Przepis z art. 113 § 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej zwany "k.p.a") nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, ale już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. Zarówno w piśmiennictwie (por. np. A. Wróbel, Komentarz Lex do art. 113 k.p.a. wg. stanu na 1 marca 2018r.), jak i w utrwalonym orzecznictwie sądowym (tamże przywołanym) przyjmuje się, że skoro sprostowanie nie jest ograniczone terminem i możliwe w każdym czasie, to znaczenia nabiera przesłanka "oczywistości" omyłek, które mogą być przedmiotem sprostowania. Przez błąd pisarski rozumie się widoczne, wbrew oczywistemu zamiarowi władzy – błędną pisownię lub widoczne nie zamierzone opuszczenie wyrazu. Pod pojęciem "innych oczywistych omyłek" kwalifikują się omyłki, które stoją na równi z błędami pisarskimi, czy rachunkowymi, a zatem takie omyłki, które w sposób nie budzący żadnych wątpliwości i jednoznacznie wskazują na ich oczywistość, tzn. możliwość stwierdzenia błędu bez głębszej analizy przyczyn takiej, a nie innej treści rozstrzygnięcia. Przy czym oczywistość wad aktu administracyjnego, w jego warstwie rachunkowej lub pisarskiej, jest zarazem granicą dopuszczalności sprostowania. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego, czy innej omyłki, winna wynikać albo z natury błędu albo z samego porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z wnioskiem czy innymi niespornymi okolicznościami czy dokumentami (por. np. wyrok NSA w Krakowie z 2012.12.10 II SA/Kr 1414/12 Lex 1235506). Nie ulega bowiem wątpliwości, że w drodze sprostowania oczywistej omyłki na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie można naprawić wszystkich błędów popełnionych w decyzji. Jest to tryb mający jedynie na celu usunięcie wad nieistotnych, nie mających wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że prawidłowo Kolegium odmówiło sprostowania w drodze postanowienia omyłki pisarskiej w sposób wskazany we wniosku z dnia 16 października 2016 r.. Mając na uwadze treść żądania skarżącego, nie można było w tym przypadku mówić o oczywistej omyłce pisarskiej, w znaczeniu o jakim mowa powyżej. Jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie zachodziła konieczność sprostowania fragmentu uzasadnienia decyzji z dnia 12 września 2016 r., czego domagał się skarżący, wskazano natomiast, że fragment ten należy odczytywać łącznie z dalszą treścią uzasadnienia decyzji. Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, że zaskarżone postanowienie narusza art. 124 § 2 k.p.a., bowiem w ocenie Sądu jego treść odpowiada wymogom art. 124 k.p.a.. Wbrew twierdzeniom skarżącego, że nie podano pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w postanowieniu powołano mające zostawanie w sprawie przepisy k.p.a. Należy przy tym podkreślić, że z uwagi na przedmiot postępowania, podstawę prawną postanowienia stanowiły wyłącznie przepisy procesowe. Nie zachodziła w tym przypadku możliwość powołania się na przepisy prawa materialnego. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.