III SA/Gd 310/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2019 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 12 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia studiów 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącej J. F. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 12 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznał skargi J. F. (dalej również jako "strona" albo "skarżąca") na decyzje wydane wobec skarżącej w latach 2015 - 2016 przez organy Uniwersytetu [...] (Dziekana Wydziału [...] oraz Rektora). Wyrokiem z dnia 12 lipca 2018 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gd 126/16 Sąd stwierdził nieważność decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 12 listopada 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 11 czerwca 2015 r. nr [...] na mocy której organ pierwszej instancji wyraził zgodę na wznowienie przez skarżącą studiów na kierunku "[...]" na roku 5, w semestrze 9 w roku akademickim 2015/2016 wraz z obowiązkiem wyrównania różnic programowych. Z kolei wyrokiem z dnia 12 lipca 2018 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gd 588/16 Sąd uchylił decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 15 marca 2016 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 19 stycznia 2016 r. nr [...] o skreśleniu skarżącej z listy studentów (5 rok - kierunek "[...]"). Opisane powyżej wyroki są nieprawomocne. Oba orzeczenia zostały zakwestionowane przez skarżącą w drodze wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarg kasacyjnych, które oczekują na rozpoznanie. Po otrzymaniu kopii wydanych w wyżej opisanych sprawach orzeczeń wraz z ich uzasadnieniami Prodziekan ds. Studiów Stacjonarnych i Wieczorowych Wydziału [...] Uniwersytetu [...] skierował do J. F. pismo (dokument datowany na dzień 31 sierpnia 2018 r., oznaczony numerem [...] k. 46 akt administracyjnych), w którym wskazał, że "w związku z wykonaniem wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca sygn. akt III SA/Gd 125/16 i III SA/Gd 588/16 [...] przesyłam uwierzytelnioną kopię decyzji o wyrażeniu zgody na wznowienie przez Panią studiów na kierunku [...] na 4 roku, semestr 8 (letni) roku akademickiego 2013/2014". Organ poinformował jednocześnie skarżącą, że na podstawie dołączonej do pisma decyzji Dziekana Wydziału [...] z dnia 13 lutego 2014 r. skarżąca może rozpocząć naukę na 4 roku studiów w semestrze letnim w roku akademickim 2018/2019, a także pouczył, że od przesłanej decyzji o wyrażeniu zgody na wznowienie studiów przysługuje odwołanie do Rektora Uniwersytetu [...]. Skarżąca skorzystała z prawa do wniesienia odwołania. Odwołanie zostało wniesione w dniu 4 października 2018 r. Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą odwołania, Rektor Uniwersytetu [...] wydał w dniu 28 listopada 2018 r. decyzję nr [...] uchylającą w całości zaskarżoną decyzję Dziekana Wydziału [...] z dnia 13 lutego 2014 r. o wyrażeniu zgody na wznowienie studiów na roku 4 (semestr 8) nakazując organowi pierwszej instancji aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy szczegółowo określił rok i semestr wznowienia studiów. W podstawie prawnej wydanej decyzji Rektor wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej w skrócie jako "k.p.a."). Dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...], któremu przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia postanowieniem z dnia 1 lutego 2019 r. (podpisanym przez Prodziekana ds. Studiów Stacjonarnych i Wieczorowych Wydziału [...] Uniwersytetu [...]) zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia przez skarżącą studiów na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. "[...] do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnej [...]".W uzasadnieniu wydanego postanowienia wskazano, że prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego "ma charakter prejudycjalny w zakresie ustalenia statusu prawnego" skarżącej. Przyjęte rozstrzygnięcie nie tylko wyznaczy bowiem status prawny strony ale również wpłynie na to, czy i na jakim roku studiów powinno nastąpić wznowienie. Zawieszenie postępowania jest nadto uzasadnione z uwagi na brak pełnej dokumentacji studiów strony, gdyż niektóre z dokumentów przekazanych sądowi nie znajdują się obecnie w aktach osobowych skarżącej. J. F. zaskarżyła decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...] w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Admistniracyjnego w Gdańsku, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Sprawa zainicjowana wyżej wskazaną skargą została zarejestrowana przez Sąd pod sygnaturą akt III SA/Gd 115/19. Przekazując ww. skargę do Sądu, Rektor Uniwersytetu [...] wystąpił o rozważenie umorzenia postępowania sądowego w sprawie w związku z faktem, że uwzględnił w całości wniesioną przez J. F. skargę. Do skargi dołączona została kopia decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 12 lutego 2019 r. nr [...] gdzie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ uchylił w całości własną decyzję z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 13 lutego 2014 r. oraz zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia studiów przez skarżącą do czasu wydania prawomocnych rozstrzygnięć sądowoadmisnitracyjnych w sprawie skreślenia z listy studentów i w sprawie wznowienia przez skarżącą studiów. Z uwagi na to, że J. F. zakwestionowała ww. decyzję autokontrolną Rektora w drodze odrębnej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 29 maja 2019 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gd 115/19 zawiesił postępowanie w sprawie, w której przedmiotem skargi jest decyzja Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...]. Sprawa ze skargi J. F. na decyzję autokontrolną Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 12 lutego 2019 r. nr [...] została zarejestrowana przez Sąd pod sygnaturą akt III SA/Gd 310/19 i jest ona przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. W treści skargi na decyzję autokontrolną skarżąca wniosła o stwierdzenie jej nieważności z uwagi na to, że organ orzekający faktycznie nie uwzględnił w całości Jej skargi inicjującej sprawę zarejestrowaną pod sygnaturą akt III SA/Gd 115/19. W ocenie skarżącej w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie przez organ w trybie autokontroli decyzji, która nie spełnia wymaganej przez ten przepis prawa przesłanki uwzględnienia skargi w całości. W sprawie zarejestrowanej pod sygnaturą akt III SA/Gd 115/19 skarżąca wniosła bowiem o stwierdzenie nieważności decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...] a nie o jej uchylenie. Skoro żądanie skarżącej nie zostało uwzględnione w całości przez organ uczelni, ten zamiast wydawać decyzję w trybie autokontroli zobligowany był przekazać skargę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowymi Administracyjnemu w Gdańsku. Nadto organ stwierdzając, że zaskarżone skargą działanie odbyło się z rażącym naruszeniem prawa był zobligowany zgodnie z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi precyzyjnie wskazać na konkretne naruszenie, które miało miejsce w ramach zaskarżonego działania. Natomiast w decyzji z dnia 12 lutego 2019 r. brak jest takiego wskazania, jak również jakiegokolwiek uzasadniania, z którego wynikałyby motywy podjętego przez organ działania. Skarżąca podkreśliła ponadto, że wydane przez organ rozstrzygniecie jest nie tylko niezgodne ze zgłoszonym przez Nią żądaniem, ale też w ogóle nie mieści się w katalogu dopuszczalnych rozstrzygnięć kończących postępowanie wynikającym z art. 138 § 1 i 2 k.p.a. W ocenie skarżącej organ dopuścił się rażącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuprawnione wydanie rozstrzygnięcia, które nie spełnia określonego w tym przepisie wymogu orzeczenia co do istoty sprawy, albowiem zawieszenie postępowania administracyjnego oznacza wstrzymanie biegu sprawy, a więc w tym przypadku stanowi uchylenie się organu od wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, co stoi w oczywistej sprzeczności z powołanym przepisem oraz określonym w art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązkiem wydania decyzji. Skarżąca wskazała, że organ faktycznie zawiesił wydanie decyzji albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie tylko w połowie odpowiada brzmieniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a ponadto dokonał tego w formie decyzji administracyjnej, podczas gdy art. 101 k.p.a. wymaga dla zawieszenia postępowania formy postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że zastosowana w sprawie instytucja autokontroli była prawidłowa, a wydana decyzja spełniała oczekiwania skarżącej co do załatwienia meritum sprawy. Jednocześnie organ wniósł o połączenie rozpoznania nowo zainicjowanej sprawy ze sprawą o sygnaturze akt III SA/Gd 115/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości rzeczowej ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zakwestionowanego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływana w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami oraz wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie nieważności decyzji przez Sąd następuje zaś wówczas, gdy w sprawie zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., to jest gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej, została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była od początku niewykonalna lub też jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą, względnie zawiera wadę powodującą nieważność decyzji z mocy prawa. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu skarżąca uczyniła decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 12 lutego 2019 r. nr [...]. Wspomnianym rozstrzygnięciem organ odwoławczy uwzględnił, w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., skargę J. F. na własną decyzję z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...] i w rezultacie orzekł o jej uchyleniu oraz o uchyleniu decyzji Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 13 lutego 2014 r. W decyzji zawarto również rozstrzygnięcie o zawieszeniu postępowanie w sprawie. Jako podstawę prawną tak sformułowanego rozstrzygnięcia wskazano art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu orzekającego powyższa decyzja autokontrolna została wydana z rażącym naruszeniem wskazanych przepisów prawa, co obligowało Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Wskazać należy, że przywołana norma prawna umożliwia organowi orzekającemu weryfikację decyzji we własnym zakresie bez potrzeby uruchamiania kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcia, co ma służyć realizacji postulatu sprawności i szybkości postępowania. Uwzględnienie przez organ skargi oznacza dokonanie przez organ oceny postawionych w skardze zarzutów i zaaprobowanie ich w całości. Wykładnia gramatyczna art. 54 § 3 p.p.s.a., w szczególności zdania drugiego, pozwala stwierdzić, iż uznając podnoszone przez stronę skarżącą naruszenia prawa, organ równocześnie ocenia, czy naruszenia miały charakter zwyczajny, czy też kwalifikowany, ewentualnie że działano bez podstawy prawnej. Potwierdzeniem dokonanej oceny jest nakaz umieszczenia w treści decyzji uwzględniającej skargę odpowiadającego zawartej w zdaniu drugim cytowanego przepisu stwierdzenia. Innymi słowy, warunek poprawnego zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. jest spełniony poprzez wyraźne wskazanie w decyzji, iż uchylane orzeczenie nie było dotknięte wymienionymi w przepisie wadami (brakiem podstawy prawnej lub rażącym naruszeniem prawa) lub że takie naruszenie miało miejsce (zob. w tej materii m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 maja 2014 r.; sygn. akt I OSK 1379/13 oraz z dnia 26 stycznia 2016 r.; sygn. akt II GSK 425/14; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak zasadnie wskazuje skarżąca warunkiem skorzystania przez organ z instytucji autokontroli jest uwzględnienie przez organ administracji publicznej skargi w całości, a więc uznanie przez organ, że zarówno zarzuty, wnioski, jak i wskazana w treści skargi podstawa prawa są uzasadnione. Organ respektując podstawową zasadę decyzji autokontrolnej sprowadzającą się do uwzględnienia skargi w całości - po uchyleniu własnej decyzji, którą uznał za wadliwą w związku z konkretnie wskazanymi uchybieniami - może następnie skorzystać z uprawnień przysługujących organowi odwoławczemu na podstawie art. 138 k.p.a. nie stojących w sprzeczności z istotą instytucji samokontroli. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu zastosowanie trybu autokontroli z art. 54 § 3 p.p.s.a. może powodować wydanie następujących rozstrzygnięć procesowych: – uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części (w zależności od zakresu zaskarżenia) i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy; – uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie o istocie sprawy; – uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości albo w części; – lub uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania odwoławczego. Nie jest natomiast możliwe wydanie na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja taka oznaczałaby bowiem otwarcie nowego toku instancji w sprawie. W związku z wniesieniem skargi i w toku postępowania, które ona uruchomiła, nie może – wskutek decyzji kasacyjnej – zostać uruchomiony nowy tok instancji administracyjnej w sprawie, która już taki tok instancji przeszła i została rozstrzygnięta ostateczną decyzją. Dla przedmiotowej sprawy istotne znaczenie ma zaś przede wszystkim to, że w trybie uprawnień autokontrolnych organ, którego decyzja została zaskarżona do sądu administracyjnego, był uprawniony - z uwagi na brak organu wyższego stopnia - do stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez skarżącą decyzji (to jest decyzji z dnia 28 listopada 2018 r.). Należy mieć bowiem na uwadze, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi zasadniczo instrument nadzoru i jest nadzwyczajnym trybem postępowania unormowanym w niezbędnym zakresie w k.p.a. Skarga do sądu administracyjnego, jeżeli nawet skarżący domaga się stwierdzenia nieważności, nie jest żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego (w nadzwyczajnym trybie) i nie jest skierowana do organów administracji publicznej. Nie wszczyna więc odrębnego postępowania w rozumieniu k.p.a. (zob. art. 61 § 1 ab initio k.p.a. oraz art. 157 § 2 ab initio k.p.a.), nie prowadzi w ogóle do wszczęcia postępowania administracyjnego. Może jednak prowadzić do weryfikacji zaskarżonej decyzji w ramach autokontroli przez organ, którego decyzja została zaskarżona do sądu administracyjnego. Należy ponadto wskazać, że decyzja o stwierdzeniu nieważności, wydana w wyniku autokontroli, jest decyzją nową, "zastępującą" w istocie decyzję zaskarżoną do sądu administracyjnego, wydaną w tej samej sprawie i w tym samym postępowaniu administracyjnym. Organ dokonujący autokontroli zaskarżonej decyzji nie wszczyna postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (nie znajdują tu zastosowania przepisy proceduralne regulujące te kwestie). Organ ten, uznając skargę w całości za słuszną i stwierdzając wystąpienie w decyzji wad, o których mówi art. 156 § 1 k.p.a., stwierdza jej nieważność. Tym samym "uwzględnienie skargi w całości" przez organ orzekający, w szczególności gdy skarga skierowana do sądu administracyjnego zawiera żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji administracyjnej i uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, nie stanowi załatwienia nowej sprawy; żadna bowiem nowa sprawa nie została wszczęta i się nie toczy. Dochodzi jedynie w tej wyjątkowej sytuacji do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie, która została poddana kontroli sądowoadministracyjnej. Resumując powyższe rozważania uznać należy, że działając w trybie autokontroli organ odwoławczy nie jest uprawniony do podejmowania innych rozstrzygnięć niż wyżej wymienione, a rozstrzygnięcia te muszą literalnie dopowiadać zgłoszonemu przez stronę w skardze do sądu żądaniu. Autokontrolna decyzja Rektora Uniwersytetu [...] wydana w dniu 12 lutego 2019 r. nie odpowiada powyższym wymogom. Uchylając własną decyzję z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...] organ wydał bowiem rozstrzygnięcia nie dające się pogodzić z istotą instytucji autokontroli i nie pokrywające się ze zgłoszonym w skardze żądaniem strony, przez co zdaniem Sądu należy je zakwalifikować jako podjęte przez organ z rażącym naruszeniem art. 54 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie to objęło bowiem nie znajdujące uzasadnienia ani w stanie faktycznym, ani prawnym przedmiotowej sprawy: - uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, któremu nie towarzyszyło ani rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, ani też umorzenie postępowania; - zawieszenie w drodze decyzji administracyjnej już wcześniej zawieszonego przez organ pierwszej instancji postępowania administracyjnego. Należy również wskazać, że w chwili wydania decyzji autokontrolnej, to jest w dniu 12 lutego 2019 r. w obrocie prawnym funkcjonowało już postanowienie Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 1 lutego 2019 r., który zasadnie zawiesił postępowanie w sprawie wznowienia studiów przez skarżącą do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. Podejmowanie w decyzji autokontrolnej "ponownego" rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania stanowi więc nie tylko rażące naruszenie art. 54 § 3 p.p.s.a., ale także wskazanego przez organ w podstawie prawnej decyzji autokontrolnej art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Należy nadto podkreślić, że wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, wydana przez organ decyzja nie spełniała oczekiwań strony skarżącej co do meritum załatwienia sprawy. Skoro bowiem strona skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji, podjęcie przez organ opisanych wyżej, niewątpliwie innej natury prawnej rozstrzygnięć nie może być uznane za "uwzględnienie skargi w całości", o czym stanowi wprost art. 54 § 3 p.p.s.a. Należy wskazać, że jeżeli organ administracji publicznej nie uznaje za uzasadnione zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków skargi, kwestionuje przestawioną w treści skargi podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to nie może wydać decyzji autokontrolnej, lecz powinien przekazać skargę sądowi administracyjnemu do rozpoznania. Możliwość uwzględnienia wniosku zawartego w skardze na decyzję z dnia 28 listopada 2018 r. nie była w ocenie Sądu a limine wyłączona z uwagi na to, że skarżąca zakwestionowała decyzję organu (w realiach sprawy Rektora Uniwersytetu [...]), nad którym nie ma organu wyższego stopnia. Akta administracyjne przedstawione Sądowi obrazują, że organ ten zamiast ograniczyć się do przekazania skargi na decyzję z dnia 28 listopada 2018 r. sądowi administracyjnemu do rozpoznania wydał decyzję autokontrolną, której treść nie koreluje z określonym w treści art. 54 § 3 obowiązkiem "uwzględnienia skargi w całości". Należy zatem skonstatować, że wydanie przez organ decyzji autokontrolnej było nieprawidłowe. Z kolei skarga J. F. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...] została prawidłowo przekazana przez organ do WSA w Gdańsku. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji autokontrolnej (punkt pierwszy wydanego wyroku). O zwrocie kosztów postępowania (punkt drugi wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 p.p.s.a. zasadzając od organu na rzecz skarżącej 200 zł uiszczone tytułem wpisu od skargi. Mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a. Sąd wskazuje, że organy uczelni powinny powstrzymać się od podejmowania jakichkolwiek działań względem skarżącej do czasu prawomocnego rozpoznania spraw o sygnaturach akt III SA/Gd 115/19 (sprawa zarejestrowana obecnie w WSA w Gdańsku) oraz III SA/Gd 125/16 i III SA/Gd 588/16 (sprawy zakończone wyrokami wydanymi przez WSA w Gdańsku, zaskarżonymi w drodze skarg kasacyjnych wniesionych przez skarżącą do Naczelnego Sądu Administracyjnego).