III SA/Gd 313/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru, określenia ostatecznego cła antydumpingowego oraz długu celnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 lutego 2015 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 listopada 2014 r. (nr [...]), którą organ orzekł o klasyfikacji towaru, kraju pochodzenia, stawce celnej, stawce cła antydumpingowego oraz należnościach celnych i podatkowych. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia 27 listopada 2014 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749) - dalej: "o.p.", art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), art. 20 ust. 1 oraz ust. 3 lit. c/ i g/, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 201 ust. 2, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.) - dalej: "WKC", art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE z 1987 r. L Nr 256 ze zm.), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE z 2011 r. L 282 ze zm.), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE z 2011 r. L 204/1 ze zm.), orzekł w odniesieniu do zgłoszenia celnego z dnia 1 marca 2012 r. nr [...] w następujący sposób: 1. orzekł o klasyfikacji taryfowej towaru ujętego ww. zgłoszeniem: Tkanina siatkowa o otwartych oczkach z włókna szklanego o wielkości powyżej 1,8 mm długości i szerokości przekraczającej 35g/m2 - kod Taric 7019 59 00 19; 2. określił dla towaru objętego zgłoszeniem - kraj pochodzenia: CHINY; 3. określił stawkę celną erga omnes w wysokości 7 %; 2. określił stawkę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) z kodem dodatkowym B999 - w wysokości 62,9 %; 3. określił niezaksięgowaną kwotę cła (A00), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 13.006,00 zł; 4. określił niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 233.735,00 zł; 7. odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne od kwoty wskazanej w pkt 5 i 6. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 1 marca 2012 r. "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w P. (dalej: "spółka", "skarżąca"), za pośrednictwem przedstawiciela bezpośredniego "B" Sp. z o.o., złożyła zgłoszenie uzupełniające o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem procedury uproszczonej towar - siatka podtynkowa z włókna szklanego, zaklasyfikowany do kodu Taric 7019 51 00 19, sprowadzony z Tajlandii, wg faktury importowej z dnia 19 grudnia 2011 r. nr [...], wystawionej przez eksportera "C" Zadeklarowała kwotę należności celnych (A00) w wysokości 13.006,00 zł z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej 3,5%. W dniu 2 maja 2014 r. wpłynął do organu protokół kontroli z dnia 28 marca 2014 r. przeprowadzonej w spółce przez Urząd Celny I w Ł., dotyczący m.in. pochodzenia i klasyfikacji taryfowej towaru objętego wskazanym zgłoszeniem celnym. Kontrolujący ujawnili faktury proforma wystawione przez malezyjską firmę "D". W wyniku analizy stwierdzono, że numer kontraktu jest identyczny jak na fakturach proforma wystawionych przez tajlandzką firmę "C". Również ilość, rodzaj oraz wartość towaru są identyczne. Fakt ten wzbudził wątpliwości odnośnie rzeczywistego kraju pochodzenia importowanego towaru, gdyż od listopada 2011 r., wprowadzone zostały cła antydumpingowe na siatkę z włókien szklanych przywożoną z Malezji. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. organ wszczął postępowanie z urzędu w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego. Naczelnik Urzędu Celnego włączył do akt raport z misji OLAF nr [...] (Thor Nr [...] z dnia 21.11.2013 r.) i raport końcowy OLAF nr [...] (Thor Nr [...] z dnia 7.08.2014 r.) wraz z załącznikami do akt przedmiotowej sprawy. Dochodzenie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (dalej w skrócie: "OLAF") przeprowadzone zostało w związku z podejrzeniem unikania ceł antydumpingowych nałożonych na przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chin lub Malezji, a deklarowanych w kraju importu jako pochodzące z Tajlandii. Celem misji, jak uzgodniono z Tajlandzkim Wydziałem Handlu Zagranicznego i Wydziałem Celnym, było uzyskanie dowodów wskazujących na inne niż tajlandzkie pochodzenie przesyłek tkanin siatkowych z włókien szklanych wysłanych przez podmioty gospodarcze (właścicieli magazynów) w odniesieniu do każdej przesyłki skierowanej do Unii Europejskiej. Czynności śledcze wykazały niezgodności mające wpływ na interesy finansowe Unii Europejskiej. Tkaniny siatkowe, które były przedmiotem dochodzenia, zostały zgłoszone w momencie przywozu na teren Unii Europejskiej jako pochodzące z Tajlandii. W toku dochodzenia ustalono, że tkaniny siatkowe zostały wysłane z Chińskiej Republiki Ludowej do Malezji, a następnie do Tajlandii, skąd - po przeładunku - zostały wysłane do Unii Europejskiej. W momencie przywozu do Unii Europejskiej i odprawy celnej, tkaniny błędnie zgłoszono jako pochodzące z Tajlandii. W ten sposób uniknięto naliczenia cła antydumpingowego. Przeprowadzone przez OLAF dochodzenie potwierdziło proceder omijania wprowadzonych środków antydumpingowych nałożonych na tkaniny siatkowe z włókna szklanego o otwartych oczkach wysyłanych zarówno z Chin jak i Malezji. W przedmiotowym przypadku proceder ten polegał na wprowadzaniu towaru pochodzenia chińskiego do wolnej strefy handlu pod dozorem celnym znajdującym się w porcie [...]. Towary po przepakowaniu były wywożone do Unii Europejskiej jako pochodzące z Tajlandii. Towary nie podlegały jakiejkolwiek obróbce lub czynnościom wytwórczym w Tajlandii, dlatego też zachowały swoje chińskie pochodzenie. Dokumenty zebrane w trakcie misji pozwoliły na wyśledzenie tkanin siatkowych z włókna szklanego pochodzących z Chin na podstawie importu do Tajlandii i eksportu z Tajlandii do Unii Europejskiej w różnych kontenerach. Funkcjonariusze OLAF zestawili dane: identyfikacja magazynującego (spółki zlecającej nazwa angielska spółki); import (numer deklaracji importowej wystawionej przez tajlandzką służbę celną); numer kontenera importowego; data przyjęcia; eksport (numer deklaracji eksportowej wystawionej przez tajlandzką służbę celną); numer kontenera eksportowego; data wysyłki. Z aneksu 3-1 do raportu wynika, że towar objęty ww. zgłoszeniem celnym został zaimportowany z Chin do Malezji i wprowadzony do wolnej strefy handlu za [...] wskazując kod towaru 7019 59 00 00 i kraj pochodzenia towaru Chiny. Następnie w Malezji po przeładunku towaru do kontenerów nr: [...], [...], [...], [...], za [...] i za fakturą nr [...] został wyeksportowany z Malezji przez firmę "D". Importerem była firma "C" z Tajlandii. Z aneksu [...] raportu końcowego OLAF w powiązaniu z aneksem [...] raportu z misji OLAF wynika, że powyższy towar zarejestrowano w Tajlandii wg deklaracji importowej nr [...]. Krajem pochodzenia towarów, wskazanym w ww. deklaracji - jest Malezja. Następnie w Tajlandii towar (tkaniny siatkowe z włókien szklanych) przeładowano do kontenerów nr: [...], [...], [...],[...] i za fakturą nr [...] ze zmienionym nadawcą i odbiorcą towaru wg deklaracji eksportowej nr [...] wyeksportowano do UE. Eksporterem towaru była firma "C" z Tajlandii. Importerem towaru znajdującego się w ww. kontenerach była "A" Spółka Akcyjna. Zebrane przez OLAF dowody wskazują, że przesyłka ma pochodzenie chińskie, a zatem podlega cłom konwencyjnym i antydumpingowym. Ponadto istotną kwestią było prawidłowe ustalenie klasyfikacji taryfowej importowanego towaru. Organ uznał, że podany w zgłoszeniu kod Taric 7019 51 00 19, który obejmuje tkaninę siatkową o szerokości nieprzekraczającej 30 cm, jest nieprawidłowy. Z załączonych do zgłoszenia dokumentów (faktura i packing list) wynika, że siatka ma wymiary 1m x 50m i dlatego należy przyjąć kod Taric 7019 59 00 19 obejmujący siatkę z włókna szklanego o szerokości przekraczającej 30 cm. Dla przedmiotowego towaru, pochodzącego z Chin, klasyfikowanego do kodu Taric 7019 59 00 19 stawka cła erga omnes wynosi 7 %, natomiast stawka cła antydumpingowego ostatecznego, zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r., wynosi 62,9 %. Zadeklarowanie tajlandzkiego preferencyjnego pochodzenia dla towarów faktycznie pochodzących z Chin, spowodowało ominięcie obowiązujących w stosunku do towaru środków taryfowych, a tym samym zaniżenie należności celnych. W związku z tym organ musiał określić stawki celne oraz należności celne i podatkowe związane ze sprowadzonym towarem. Jednocześnie organ uznał, za uzasadnione odstąpienie od poboru odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne. Spółka odwołała się od tej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 121 § 1, art. 122 § 1 w zw. z art. 187 § 1, art. 191, art. 194, art. 210 § 4 w zw. z art. 73 ustawy - Prawo celne poprzez: a) niepodjęcie przez organ czynności koniecznych do całkowitego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (w tym pochodzenia importowanej przez spółkę siatki podtynkowej), a w konsekwencji oparcie ustaleń będących podstawą decyzji wyłącznie na twierdzeniach zawartych w raporcie OLAF nr [...] z dnia 21.11.2013 r. (raport z misji) oraz z dnia 7.08.2014 r. (raport końcowy) i uznanie, że zebrany materiał dowodowy stanowi wystarczającą i przy tym w istocie wyłączną podstawę wydania decyzji; b) niewyjaśnienie w treści uzasadnienia decyzji, z jakich przyczyn organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentowi urzędowemu - świadectwu pochodzenia, na okoliczność tajlandzkiego pochodzenia importowanej siatki, a uznał wiarygodność i moc dowodową raportu OLAF, w sytuacji gdy autentyczność pochodzenia nie została zakwestionowana przez władze celne Tajlandii; c) prowadzenie postępowania w sposób jednostronny, z ukierunkowaniem na z góry założony cel, tj. nałożenie cła antydumpingowego oraz pozbawienia spółki prawa do stawki preferencyjnej cła (pomimo istniejących w materiale dowodowym, w tym w samym raporcie OLAF, rozbieżności i niespójności, jak również braku jakichkolwiek danych umożliwiających określenia pochodzenia części towarów importowanych przez spółkę), podczas gdy przepisy postępowania nakazują organowi wszechstronne zbieranie dowodów oraz podejmowanie wszelkich czynności w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, w tym także na korzyść strony postępowania - co stanowi również naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów, a tym samym samoistną przesłankę uchylenia decyzji. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W niniejszej sprawie regulacje dotyczące ceł antydumpingowych mają pierwszeństwo zastosowania, a zatem niedopuszczalne był zastosowanie przepisów dotyczących działania misji OLAF (rozporządzenia Nr 1073) do czasookresu, za jaki nie wydano szczegółowych regulacji unijnych na bazie rozporządzenia Nr 1225/2009. Z tego też powodu należy przyjąć, że organ w niniejszej sprawie naruszył gwarancje zapewnione importerom w rozporządzeniu Nr 1225/2009, i tym samym przyjąć należy, że nałożył cło antydumpingowe za okres wcześniejszy niż dzień wejścia w życie rozporządzenia Nr Komisji (UE) Nr 437/2012 z dnia 23 maja 2012 r. wszczynającego postępowanie w sprawie obchodzenia ostatecznych ceł antydumpingowych nałożonych na Chiny poprzez import z Tajwanu i Tajlandii. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 11 lutego 2015 r. (nr [...]), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny w przedmiotowej sprawie jest bezsporny, gdyż spółka nie kwestionuje tego, że przedmiotem importu jest towar w postaci tkaniny siatkowej z włókna szklanego, który w zaskarżonej decyzji został prawidłowo zaklasyfikowany do kodu 7019 59 00 19. Z opisu towaru na fakturze wynika, że sporny towar ma wymiary 1m x 50m, a więc jego szerokość przekracza 30 cm. Z powyższych względów za nieprawidłowy należało uznać kod Taric 7019 51 00 19 zadeklarowany w zgłoszeniu celnym. Spór dotyczy kraju pochodzenia, przywiezionego towaru i nałożenia na niego cła antydumpingowego z uwagi na wyniki postępowania kontrolnego, przeprowadzonego przez OLAF w zakresie pochodzenia tkaniny siatkowej z włókna szklanego. W dniu objęcia ww. przesyłki wnioskowaną procedurą celną, dla towaru pochodzącego z Chin, obowiązywało rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących ż Chińskiej Republiki Ludowej nakładające (artykuł 1) ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2, z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego, obecnie objętych kodami CN ex 7019 51 00 i ex 7019 59 00 (kody Taric 7019 51 00 10 i 7019 59 00 10), pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że towar o kodzie CN 7019 59 00 19 podlega ww. rozporządzeniu wykonawczemu Rady (UE) Nr 791/2011. W dniu składania zgłoszenia celnego spółka przedłożyła świadectwo pochodzenia Form A nr [...], które potwierdzało tajlandzkie pochodzenie towaru. W wyniku przeprowadzonego przez OLAF dochodzenia, którego wyniki zawarto w raporcie z misji oraz w raporcie końcowym nr [...] ustalono, że towary w rzeczywistości mają niepreferencyjne pochodzenie chińskie oraz, że w związku z tym doszło do ominięcia uiszczenia środków antydumpingowych nakładanych na produkty chińskie. Organ odwoławczy wskazał, że istnienie w sprawie świadectwa pochodzenia nie daje podstaw do zwolnienia z odpowiedzialności za cła antydumpingowe. W przypadku, gdy dowody wskazują, że towary podlegają cłom antydumpingowym z racji swojego pochodzenia, jakiekolwiek świadectwo pochodzenia nie przeszkodzi w odzyskaniu ceł antydumpingowych. Powodem dyskwalifikacji świadectwa Form A było wykazanie, iż sporne towary faktycznie pochodziły z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL). Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z treścią załącznika nr 6 do Raportu tajlandzki Wydział Handlu Zagranicznego (DFT) wystawiał świadectwa m.in. dla "C" w oparciu o fałszywe lub niepoprawne informacje przedstawione przez eksporterów. Takie świadectwa pochodzenia nie mogą zostać przyjęte jako dowód na to, ze towary spełniają wymogi UE dotyczące pochodzenia. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do ww. raportu końcowego służby kontrolne OLAF zidentyfikowały sporną przesyłkę w oparciu o informacje malezyjskie, tajlandzkie i UE. Na podstawie informacji malezyjskich i dokumentów z Tajlandii ustalono, że sporna przesyłka została wysłana z Chin do Malezji i po zmianie kontenerów w wolnej strefie w Malezji została przesłana do Tajlandii, gdzie po zmianie kontenerów w wolnej strefie w Tajlandii, z tym samym numerem faktury, została przesłana do Polski. Załącznik 3.1 (w formacie Exel) wskazuje bezpośrednie powiązanie pomiędzy przewozem z Chin do Polski. Towar został przywieziony z Chin do Malezji w czterech kontenerach: [...], [...], [...], [...] gdzie w Wolnej Strefie Handlu w Port [...] został przeładowany do kontenerów o nr: [...],[...],[...],[...] i przewieziony do Tajlandii. Potwierdzeniem powyższych operacji są zapisy z rejestrów ZB1 i ZB2 dokumentujące wprowadzenie towaru do Wolnej Strefy Handlu w Port [...] i jego wysyłkę do Tajlandii. W deklaracjach celnych importowej ([...]) oraz eksportowej ([...]) jako kraj pochodzenia wskazano Chiny. W Tajlandii po przeładowaniu do kontenerów o nr: [...],[...],[...],[...] towar został przewieziony do Polski. Według zebranych informacji towary zarejestrowano w deklaracji importowej o nr [...] natomiast po przeładunku została wystawiona deklaracja celna nr [...]. Na podstawie dopasowania sporządzonego przez OLAF możliwe było zidentyfikowanie przesyłki, objętej zgłoszeniem celnym nr [...], jako wcześniej importowanej do Tajlandii z ChRL, a następnie wysłanej do Unii Europejskiej. Zgodnie z zapisami raportu towary, które były przedmiotem przeładunku nie podlegały żadnemu przetworzeniu ani czynnościom produkcyjnym w Malezji, jak i w Tajlandii, tak więc zachowały swoje niepreferencyjne chińskie pochodzenie. Zestawienie tabelaryczne przesyłek dokonane przez OLAF (zał. 3.1. do raportu końcowego) powoduje większą ich czytelność. W związku z tym nie zasługuje na uznanie zarzut dotyczący przeprowadzenia przez organ celny postępowania dowodowego w oparciu o dokumenty sporządzone w języku tajskim i języku angielskim. Wprawdzie załącznik nr [...] do raportu OLAF zawiera deklaracje importowe/eksportowe sporządzone w języku tajskim oraz załączone do nich dokumenty handlowe sporządzone w języku angielskim, jednakże są to dowody przedłożone pracownikom OLAF-u przez spółkę "E". z L. dla potwierdzenia dokonania importu i eksportu towaru z/do Tajlandii, które posłużyły jako dowody dla sporządzenia raportu będącego dowodem w niniejszym postępowaniu. Raport został przetłumaczony na język polski. Ponadto, dokumenty przedkładane do odpraw celnych zarówno dokonywanych w Tajlandii, jak i w Polsce są takiego samego rodzaju: invoice, packing list, bill of lading, które każdorazowo wystawiane są w języku angielskim. Treść zatem tych dokumentów, a w szczególności dane dotyczące opisu towaru, jego ilość oraz wartość wskazują, że mamy do czynienia z tym samym towarem. Zwłaszcza w sytuacji, gdy jest to faktura o tym samym numerze tj. [...] z dnia 19.12.2011 r. a zmianie ulega tylko nadawca/odbiorca towaru. Zgodnie z regulacjami wspólnotowymi raport OLAF stanowi dowód w postępowaniu administracyjnym i sądowym państwa członkowskiego. Ma on charakter dokumentu urzędowego i jako taki stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art. 194 § 1 o.p.). W ocenie organu odwoławczego postępowanie Naczelnika Urzędu Celnego prowadzone było zgodnie z zasadami określonymi w Ordynacji podatkowej. Ocena materiału dowodowego była zaś zgodna z zasadami logiki, doświadczenia i uwzględniała wszelkie okoliczności sprawy. Spółka nie podważyła faktu, że towar objęty zgłoszeniem celnym zgodnie z ewidencjami malezyjskich i tajlandzkich służb celnych przemieszczał się przez wolną strefę celną w Malezji i Tajlandii, a także nie dostarczyła dowodu na to, iż przedmiotowy towar przebywał na obszarze celnym Tajlandii. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów art. 10 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej należy podkreślić, iż zasady wskazane w ww. przepisach prawa nie zostały naruszone, gdyż w dniu objęcia przesyłki wnioskowaną procedurą celną dla towaru zaklasyfikowanego do kodu Taric 7019 59 00 19, pochodzącego z Chin, obowiązywało rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011. Przepis art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 określił wysokość stawek cła antydumpingowego w wysokości 62,9 % na towary wyprodukowane przez inne niż wskazane z nazwy w ww. rozporządzeniu przedsiębiorstwa. Nadto przepisy rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009 nie mogą być przepisem szczególnym dla rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1073/1999 dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych. Z treści art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1073/1999 wynika, iż "dochodzenia administracyjne" oznaczają wszelkie inspekcje, kontrole i środki podjęte przez wykonujących swoje obowiązki pracowników Urzędu, zgodnie z art. 3 i art. 4, do osiągnięcia celów określonych w art. 1 i w miarę potrzeby stwierdzenia nieprawidłowego charakteru kontrolowanej działalności. Przepisy tego rozporządzenia nie przewidują możliwości uczestnictwa innych podmiotów w toku prowadzonych działań kontrolnych niż pracowników Urzędu. Wobec powyższego organ stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art 10 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, jak również art. 121 § 1 i art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191, art. 194 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne. "A" Spółka Akcyjna w P. zaskarżyła powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się stwierdzenia jej nieważności, jak również stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie uchylenia obu decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła: I. Rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy i w sposób wypaczający sens prowadzenia postępowania przez organy celny w sprawach, w których postępowanie organów opiera się o raport OLAF, tj.: art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 181, art. 188 w zw. z art. 180, art. 191 oraz 194 § 1 i 3 o.p. w zw. z art. 73 ustawy - Prawo celne oraz w zw. z art. 233 § 1 pkt 1, art. 210 § 4 o.p. poprzez: bezkrytyczną, jednostronną i całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego, brak reakcji na zastrzeżenia skarżącej, co do rzetelności i wiarygodności raportu OLAF, a w konsekwencji brak dokonania własnych ustaleń stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o szczątkowe twierdzenia raportu z misji i raportu końcowego OLAF, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu faktów i okoliczności podważających wiarygodność raportu, gdy: raport OLAF zawiera błędy i dane nieprawdziwe, m.in. co do oznaczenia kontenerów, które uniemożliwiają jakiekolwiek przyporządkowanie kontenerów importowanych przez skarżącą z kontenerami rzekomo importowanymi z Chin i przeładowanymi przez firmę "E", wewnętrzne rozbieżności i sprzeczne twierdzenia, co do określenia pochodzenia siatki podtynkowej, chińskie pochodzenie towaru nie tylko nie zostało udowodnione, ale w ogóle nie było badane przez organy celne ani OLAF; fakt, że misja OLAF w ogóle nie badała pochodzenia siatki importowanej do UE, nie wykazała, że importowana siatka została wyprodukowana w Chinach, co zgodnie z przepisami jest koniecznym wymogiem określenia niepreferencyjnego pochodzenia siatki; dla określenia pochodzenia towaru nie ma natomiast znaczenia "kierunek przywozu"; uznanie, że raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego, podczas gdy, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, raporty OLAF są jedynie zaleceniami lub opiniami pozbawionymi wiążących skutków prawnych, a bezkrytyczne przyjmowanie treści dokumentu urzędowego, bez gruntownego jego zbadania oraz wyjaśnienia wszystkich wątpliwości i rozbieżności w tym dokumencie, świadczy - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych - o naruszeniu przez organ zasady prawdy materialnej; organ, powziąwszy wątpliwość co do treści dokumentu urzędowego, obowiązany jest przeprowadzić dowód przeciwko treści takiego dokumentu; niepodjęcie przez organy jakiejkolwiek czynności w celu ustalenia rzeczywistego pochodzenia towaru i wydanie wobec skarżącej decyzji, w sytuacji braku jakiegokolwiek dowodu wskazującego, w sposób bezpośredni, na chińskie pochodzenie towaru, przy istnieniu kluczowego dowodu wskazującego, że towar został w istocie wyprodukowany w Tajlandii - świadectwa pochodzenia; brak uzasadnienia faktycznego w zakresie przyczyn, dla których świadectwu pochodzenia partii towarów odmówiono wiarygodności i niedopuszczalne przerzucenie na skarżącą ciężaru dowodu wykazania tajlandzkiego pochodzenia towaru; prowadzenie postępowania w sposób jednostronny, z ukierunkowaniem na nałożenie cła antydumpingowego oraz pozbawienie skarżącej prawa do stawki preferencyjnej, podczas gdy przepisy postępowania nakazują organowi wszechstronne zbieranie dowodów oraz podejmowanie wszelkich czynności w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, w tym także na korzyść strony postępowania - co stanowi również naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów, a tym samym samoistną przesłankę uchylenia decyzji; Rażące naruszenie art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z 1999 r. o języku polskim z dnia 7 października 1999 r. (Dz. U. Nr 90, poz. 999) w zw. z art. 27 Konstytucji RP, poprzez dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego, jako dowodu w przedmiotowym postępowaniu, a tym samym niedopuszczalne dokonywanie analizy materiału w języku obcym uprzednio nieprzetłumaczonego; Rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 11 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. Urz. UE L z 2013 r. Nr 248/1) w zw. z art. 121 § o.p. poprzez nieprzekazanie do akt sprawy pełnej dokumentacji związanych z raportem OLAF - załącznika nr 5 oraz załącznika nr 7, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącej realizacji jej uprawnień w całym postępowaniu, podczas gdy zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 wszelkie raporty i zalecenia sporządzone w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z przepisami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych oraz, w razie konieczności, właściwym służbom Komisji, a zgodnie z ust. 4 raporty i zalecenia sporządzone w następstwie dochodzenia wewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane zainteresowanej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji; IV. Rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 22 - 26 WKC w zw. z art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z ChRL poprzez: przyjęcie, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011 jest zgodne z procedurą nakładania ceł antydumpingowych przewidzianą w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1225/2009, podczas gdy przepisy tego pierwszego rozporządzenia dotyczą wyłącznie przywozu tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, co zgodnie z obowiązującymi regułami pochodzenia oznacza tkaniny wyprodukowane w Chinach; nałożenie na skarżącą obowiązku zapłaty cła antydumpingowego, w sposób sprzeczny z rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 437/2012 z dnia 23 maja 2012 r. wszczynającym dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) Nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Tajwanu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajwanu i Tajlandii, oraz poddającym ten przywóz rejestracji z dnia 23 maja 2012 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 134, str. 12), przy czym sprzeczność ta polega na nie zagwarantowaniu skarżącej ochrony i uprawnień przewidzianych dla importerów siatki w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 437/2012; 2) naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez oparcie decyzji wyłącznie na ustaleniach dokonanych w ramach dochodzenia OLAF, w sytuacji, w której: - skarżąca nie miała możliwości udziału w czynnościach przeprowadzanych przez misję OLAF, jak również możliwości zadawania pytań osobom, których wyjaśnienia stanowiły następnie podstawę przyjęcia przez OLAF wniosków o chińskim pochodzeniu importowanych towarów, jak też członkom misji OLAF, jak również nie miała i nie ma dostępu do całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, czego konsekwencją jest sytuacja, w której skarżąca, nie ma możliwości weryfikacji całokształtu dokumentów stanowiących podstawę decyzji o nałożeniu cła, utrudnia się skarżącej obronę, uniemożliwia weryfikację i obalenie twierdzeń wskazanych w raporcie OLAF, a następnie w decyzjach organów celnych obu instancji; 3) naruszenie art. 10 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009 w zw. art. 247 § 1 pkt 3 o.p. oraz art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez: zastosowanie nieobowiązujących przepisów rozporządzenia (WE) Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, niezastosowanie (pominięcie i obejście) art. 10 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009, mimo że stanowią one regulacje bardziej szczegółowe dla stanu faktycznego sprawy niż przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 oraz wykorzystanie instytucji raportu OLAF do obejścia ww. przepisów rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009, nałożenie cła antydumpingowego za okres wcześniejszy niż dzień wejścia w życie rozporządzenia Komisji (UE) Nr 437/2012 wszczynającego postępowanie w sprawie obchodzenia ceł antydumpingowych przewidzianego w art. 5 ust. 10 i wbrew przepisowi art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1225/2009, tj. wykorzystanie raportu OLAF do niedozwolonego działania prawa wstecz, oczywistej i rażącej nierówności względem prawa tych importerów, którzy dokonywali importu towarów z Tajlandii po ogłoszeniu rozporządzenia Komisji (UE) Nr 437/2012, bo dysponujących przewidzianymi w ww. przepisach rozporządzeń gwarancjami i uprawnieniami w stosunku do importerów towarów z Tajlandii, przed ogłoszeniem ww. rozporządzenia. Wskazane naruszenia mają oczywisty wpływ na sytuację prawną skarżącej, a przez to na wynik sprawy. Skarżąca została w sposób nieuprawniony retrospektywnie obciążona długiem celnym w sytuacji, w której przypisanie importowanym towarom chińskiego pochodzenia oraz nałożenie cła antydumpingowego, nie ma oparcia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z przepisami, które nie uprawniają organów celnych do nałożenia dodatkowego cła. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego orzekającą w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru oraz określającą: kraj pochodzenia tego towaru, stawkę celną erga omnes oraz stawkę ostatecznego cła antydumpingowego oraz niezaksięgowaną kwotę cła i ostatecznego cła antydumpingowego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu. Przedmiotem importu w niniejszej sprawie był towar objęty zgłoszeniem celnym z dnia 1 marca 2012 r. (nr [...]), tj. siatka podtynkowa z włókna szklanego, zaklasyfikowana do kodu TARIC 7019 51 00 19, sprowadzona z Tajlandii wg faktury importowej nr [...] z dnia 19 grudnia 2011 r., wystawionej przez "C". Towar ten – w oparciu o przedstawione przy zgłoszeniu świadectwo pochodzenia Form A nr [...] – został zadeklarowany z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej – 3,5%. Przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – zwanej dalej "o.p.") dotyczy postępowania podatkowego, a zatem do niniejszego postępowania zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej. Podstawą prawną do dokonania przez organ celny kontroli ww. zgłoszenia celnego jest art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE.L.92.302.1 ze zm.), zwanego dalej "WKC", zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Zgodnie natomiast z art. 78 ust. 3 WKC, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Na wstępie – w odniesieniu do kwestii taryfikacji przedmiotowego towaru – należy wskazać, że okoliczności faktyczne sprawy były bezsporne między stronami. Przedmiotem importu – co wynikało z załączonych do zgłoszenia celnego dokumentów (faktury, packing list) – była siatka z włókna szklanego o wymiarach 1 m x 50 m, co decydowało o tym, że właściwym kodem Taric dla omawianego towaru jest kod 7019 59 00 10 ("siatka z włókna szklanego o szerokości przekraczającej 30 cm"), a nie podany w zgłoszeniu celnym kod 7019 51 00 19 ("siatka z włókna szklanego o szerokości nieprzekraczającej 30 cm"). Okoliczność określenia klasyfikacji przedmiotowego towaru nie była w toku postępowania kwestionowana przez skarżącą. Istota sporu pomiędzy skarżącą spółką i organami celnymi w niniejszej sprawie koncentrowała się na przyjęciu, że krajem pochodzenia importowanego towaru nie jest Tajlandia, a Chiny i - na skutek tego ustalenia – nałożenie na skarżącą cła konwencyjnego (erga omnes), a w szczególności cła antydumpingowego. Zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ma regulacja zawarta w art. 67 WKC. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której są zgłaszane towary - jest data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne - pod warunkiem przedstawienia towarów organom celnym; zgłoszenia, które spełniają warunki określone w art. 62, są natychmiast przyjmowane przez te organy (art. 63 WKC). Dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, a w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego powstaje dług celny (art. 201 ust. 1 lit. a i ust. 2 WKC). Dzień zgłoszenia celnego jest także wyznacznikiem dla zastosowania wobec towarów objętych zgłoszeniem celnym - środków polityki handlowej, jeżeli takie mają zastosowanie do danego towaru. Chodzi mianowicie o środki pozataryfowe, takie jak środki antydumpingowe w postaci ceł antydumpingowych, wprowadzane na mocy rozporządzeń Rady (WE) w wyniku postępowania antydumpingowego prowadzonego przez Komisję Europejską, jeżeli postępowanie takie wykaże stosowanie praktyk dumpingowych w przywozie określonego towar na wspólnotowy obszar celny. Dla przedmiotowego towaru zgłaszanego do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu przyjęcia ww. zgłoszenia celnego, tj. w dniu 1 marca 2012 r., pochodzącego z Chin i zaklasyfikowanego do ww. kodu Taric, stawka celna erga omnes wynosiła 7%. Na podstawie Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r., nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U.UE.L.2011.43.9), na niektóre tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych o wadze powyżej 35g/m², objęte niektórymi kodami, pochodzące z Chin, nałożono tymczasowe cło antydumpingowe w wysokości 62,9%. Następnie w dniu 10 sierpnia 2011 r., weszło w życie Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. (Dz.U.UE.L.2011.204.1) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na mocy którego na towary pochodzące z Chin została zasadniczo utrzymana stawka na poziomie określonym dla cła tymczasowego – 62,9%. Nie budzi wątpliwości, że towar ujęty w ww. zgłoszeniu celnym, sklasyfikowany do kodu Taric 7019 59 00 10 został objęty przepisami ww. rozporządzeń. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało, by skarżąca przedstawiła fakturę handlową od producenta, która mogłaby stanowić podstawę do zastosowania innej niż stawka cła antydumpingowego w wysokości 62,9% - w szczególności nie przedstawiono faktury od przedsiębiorstwa, co do którego na podstawie art. 1 ust. 2 rozporządzenia Nr 791/2011 mogłaby być zastosowana inna (niższa) stawka cła antydumpingowego aniżeli zastosowana – 62,9%. W odniesieniu do złożonej skargi należy wskazać, że z uwagi na otrzymane w 2011 r. informacje o unikaniu ceł antydumpingowych nałożonych na chińskie tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przeprowadził w Tajlandii na przełomie września i października 2013 r. wspólne dochodzenie z udziałem urzędnika celnego Słoweńskiej Służby Celnej i kompetentnych władz tajlandzkich, dotyczące unikania ceł antydumpingowych na import chińskich tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych przez ich deklarowanie jako pochodzących z Tajlandii. Z ww. dochodzenia został sporządzony przez OLAF: Raport z misji z dnia 21 listopada 2013 r. (Nr [...]) oraz Raport końcowy z dnia 15 lipca 2014 r. (Nr [...]) – oba raporty zostały wyposażone w odnośne załączniki. Na treści wskazanych raportów oparły się organy celne w niniejszej sprawie ustalając, że przedmiotowe tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych miały chińskie pochodzenie. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych ustanowiony został decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało Rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.1). Artykuł 9. tego Rozporządzenia stanowił, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd opracowuje on raport, oraz że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania. Należy jednak zauważyć, że dochodzenie rozpoczęło się pod rządami tegoż Rozporządzenia Nr 1073/1999, które jednak w międzyczasie zastąpione zostało nowym rozporządzeniem – tj. Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.248.1). To pod rządami tego rozporządzenia sporządzone zostały ww. raporty, na podstawie których organy celne oparły swoje ustalenia faktyczne. Także to Rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 Rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Tak więc z przywołanych przepisów wynika wprost, że każdy raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Zmiana przepisów prawa wspólnotowego w zakresie regulującym prawne znaczenie raportu OLAF nie miała zatem – wbrew zarzutom podniesionym w skardze - żadnego wpływu na ocenę tego raportu, choć należy uznać, że właściwą podstawą prawną dla takiej oceny powinno być rozporządzenie nr 883/2013, będące aktem prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta w żadnym stopniu nie mogła rzutować na wynik sprawy a w konsekwencji nie mogła stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji, czy – tym bardziej – stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 i 3 o.p., o co wnosiła skarżąca. W rozpoznawanej sprawie należy podkreślić, że sporządzone przez inspektorów OLAF raporty (z misji oraz końcowy) stanowiły zatem dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie polskie władze krajowe - w pełni autonomicznym - postępowaniu celnym ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego, na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do obrotu tkaninę siatkową o określonych parametrach. Dowód ten podlegał ocenie organów na ogólnych zasadach. Innymi słowy, z przywołanych regulacji wynika zatem, że omawiany raport OLAF - tak we wcześniejszym stanie prawnym jak i obecnie - stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez organy postępowaniu celnym mającym na celu przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Raport ten ma charakter dokumentu urzędowego - stanowi dowód zrównany z protokołami kontroli. W rozpoznawanej sprawie organy celne przyjęły, że wykorzystane w niniejszej sprawie raporty OLAF stanowią dokument (wiarygodny i wystarczający dowód), na podstawie którego możliwe jest dokonanie przyporządkowania kontenerów, w których przedmiotowy towar opuścił Chiny i kontenerów, w których towar ten, po przeładowaniu, został przywieziony do Polski. W przedmiotowych raportach OLAF – w sposób szczegółowy i czytelny – opisano mechanizm przywozu z Chin i przeładowania tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych na terenie Wolnej Strefy Handlu w Port K. w Malezji, w celu ich wywiezienia do Tajlandii, gdzie w Wolnej Strefie Portu L. towar ten był ponownie przeładowywany przez kontrolowaną spółkę "E", a następnie wysyłany do Unii Europejskiej jako towar o pochodzeniu tajlandzkim. Zarówno na terenie Malezji, jak i Tajlandii towar nie podlegał jakiemukolwiek przetworzeniu ani czynnościom produkcyjnym, a jedynie był magazynowany i przeładowywany w procedurze "cross-docking" z jednych kontenerów do innych. Dane w raportach zostały dopasowane do konkretnej numerycznej przesyłki i udokumentowane, tak by można było prześledzić historię przemieszczania się towaru z Chin do UE. Na podstawie ww. Raportów OLAF (Nr [...]), które – co wynika z ich treści – bazowały również na ustaleniach (danych) wynikających z Raportu z misji OLAF (Nr [...]) dotyczącego analogicznego dochodzenia w Malezji, stwierdzono bezpośrednie powiązanie między danymi malezyjskimi i tajlandzkimi przy zastosowaniu nr kontenera. Dotyczyło to przesyłki importowanej przez skarżącą od tajlandzkiej firmy "C" (faktura nr [...]), a wcześniej przez firmę "C" od malezyjskiej firmy "D" (z fakturą nr [...]). Stwierdzono, że towar został wysłany przez firmę "G" z Chin do Malezji w czterech kontenerach o nr: [...],[...],[...],[...], gdzie w Wolnej Strefie Handlu w Port K. został przeładowany do kontenerów o nr: [...],[...],[...],[...] i przewieziony do Tajlandii do portu w L. Potwierdzeniem powyższych operacji są zapisy z rejestrów ZB1 i ZB2 dokumentujące wprowadzenie towaru do Wolnej Strefy Handlu w Port K. i jego wysyłkę do Tajlandii. W Malezji towary wchodzące do Wolnej Strefy Handlu w Porcie K. z zagranicy są odnotowywane w rejestrze (wejść) – ZB1, natomiast jeżeli towary opuszczają Wolną Strefę Handlu w Port K. i są wysyłane za granicę, przewoźnik jest zobowiązany do złożenia deklaracji ZB2, w której musi być określony nr odpowiadający jej deklaracji ZB1. Towary te w Wolnej Strefie Handlu w Porcie K. nie mogą być poddawane żadnym czynnością produkcyjnym ani też żadnej obróbce, które mogłyby nadać towarom malezyjskie pochodzenie. W deklaracjach celnych: importowej ([...]) oraz eksportowej ([...]), jako kraj pochodzenia wskazano Chiny. W Tajlandii po przeładowaniu do kontenerów o nr: [...],[...],[...],[...] towar został przewieziony do Polski. Według zebranych informacji towary zarejestrowano w deklaracji importowej o nr [...] natomiast po przeładunku została wystawiona deklaracja celna nr [...]. Na podstawie dopasowania sporządzonego przez OLAF możliwe było zidentyfikowanie przesyłki, objętej zgłoszeniem celnym nr [...], jako wcześniej importowanej do Tajlandii z ChRL, a następnie wysłanej do Unii Europejskiej. (powyższe znajduje potwierdzenie w zał. 3 i 3.1 do Raportu końcowego). W odniesieniu do zarzutów skarżącej formułowanych w kontekście raportu OLAF (zarówno z misji, jak i końcowego) należy wskazać, że – wbrew stanowisku skarżącej – raport był kompletny tzn. wszystkie załączniki które zostały wymienione w raporcie OLAF zostały przekazane polskim organom celnym. Należy zgodzić się z organami, że okoliczność, iż załącznik do Raportu z misji nr 7, tj. "kopia pisma Tajlandzkiego Wydziału Handlu Zagranicznego (DFT) z dnia 22 sierpnia 2013 r. odnosząca się do wykazu świadectw pochodzenia odnoszących się do podejrzanych spółek" nie został włączony do postępowania w formie dowodu nie oznacza, że nie został one przekazany organom przez OLAF. Należy zauważyć, że Naczelnik Urzędu Celnego w postanowieniu z dnia 17 października 2014 r. wyznaczającym skarżącej termin na wypowiedzenie się w sprawie oraz wskazując możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym w siedzibie organu, wymienił dokumenty, które wchodzą w skład materiału dowodowego. Wśród tych dokumentów, w aktach sprawy – wbrew twierdzeniom skargi – znajduje się załącznik nr 5 do Raportu z misji "Uzgodniony protokół z 3 października 2013 r.", zarówno w wersji oryginalnej, jak też w wersji przetłumaczonej na język polski (k. 134 i k. 162-163 wspólnych akt administracyjnych dla spraw [...]). Należy raz jeszcze podkreślić, że treść wskazanych raportów dowodzi, że towar objęty zgłoszeniem celnym z dnia 1 marca 2012 r. o nr [...] był przedmiotem wyłącznie przeładunku, tak więc nie podlegał żadnemu przetworzeniu ani czynnościom produkcyjnym w Malezji, jak i w Tajlandii, tak więc nie mógł – zgodnie z art. 24 WKC – uzyskać statusu pochodzenia z jednego z ww. krajów, a w konsekwencji należało uznać, że zachował niepreferencyjne chińskie pochodzenie. Sam fakt wystawienia świadectwa pochodzenia nie daje podstaw do przyjęcia, że przedmiotowy towar pochodził z Tajlandii. Wprawdzie – co podnosi skarżąca - autentyczność wystawienia świadectwa pochodzenia została potwierdzona jednakże zostało ono wystawione w oparciu o fałszywe lub niepoprawne informacje przedstawione Wydziałowi Handlu Zagranicznego Tajlandii. W ocenie Sądu organy celne bazując na treści raportu w sposób prawidłowy przyjęły, że importowany przez skarżącą towar pochodził z Chin, skąd – po jego przeładunku w Malezji i Tajlandii – został przywieziony do UE. Zarzut dotyczący "wykorzystania instytucji raportu" OLAF do pominięcia Rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U.UE.L.2009.343.51 ze zm.), jak też nałożenia cła antydumpingowego za okres wcześniejszy niż dzień wejścia w życie rozporządzenia wszczynającego postępowanie w sprawie obchodzenia ceł antydumpingowych nr 437/2012 jest chybiony. Procedura nakładania ceł antydumpingowych na podstawie Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 138/2011 i Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 jest zgodna z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009, zaś akty prawne dotyczące OLAF nie są powiązane z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009. W sprawie nie miało też zastosowania przywołane przez skarżącą Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 437/2012 z dnia 23 maja 2012 r. (Dz. U. UE. L 2012.134.12), które weszło w życie w dniu 25 maja 2012 r. i nie stanowiło podstawy wydanej decyzji. W dniu objęcia przesyłki wnioskowaną procedurą celną dla towaru zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 19, pochodzącego z Chin, obowiązywało rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, które - w świetle ustaleń faktycznych wynikających ze sporządzonego w sprawie raportu OLAF – stanowiło podstawę prawną do obciążenia przedmiotowego towaru cłem antydumpingowym. Przepis art. 2 ww. rozporządzenia określił wysokość stawek cła antydumpingowego w wysokości 62,9% na towary wyprodukowane przez inne niż wskazane z nazwy w ww. rozporządzeniu przedsiębiorstwa. W przypadku, gdyby skarżąca w zgłoszeniu celnym nr [...] zadeklarowała właściwe pochodzenie towaru, zgodnie z powyższym rozporządzeniem Rady zostałoby pobrane cło antydumpingowe. Nie można podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego skutkujących pozbawieniem skarżącej "prawa do obrony". Skarżąca twierdzi, że nie miała możliwości weryfikacji twierdzeń i udziału w czynnościach i dowodach przeprowadzonych przez misję OLAF. Raport OLAF został sporządzony pod rządami Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., zaś przepisy tego rozporządzenia nie przewidują możliwości udziału kontrahentów unijnych w dochodzeniach prowadzonych przez OLAF. Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżącej, że prowadzenie przez organy postępowania w oparciu o dokument w postaci raportu OLAF uniemożliwia jego weryfikację i obalenie twierdzeń w nim wskazanych. Należy raz jeszcze zaakcentować, że raport OLAF należy traktować tak jak wszelkiego rodzaju protokoły z kontroli przeprowadzonych przez organy administracji krajowej, a więc jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 o.p. Stanowi on zatem dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, jednakże walor ten nie ma charakteru bezwzględnego, bowiem w art. 194 § 3 o.p. przewidziano możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 983/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykorzystany w niniejszej sprawie przez organy celne raport OLAF (z misji i końcowy) został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, a wynikające z niego ustalenia, przyjęte przez organy celne za podstawę faktyczną wydanych rozstrzygnięć, należy uznać za wiarygodne (zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy). W toku postępowania skarżąca nie podważyła faktów zawartych w ww. raporcie OLAF ograniczając się jedynie do kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez upoważnione organy, nie przedstawiając żadnych dowodów na podważenie tych ustaleń. W ocenie Sądu nie doszło też do naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy poprzez dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego, jako dowodu w przedmiotowym postępowaniu, a tym samym niedopuszczalne dokonanie analizy nieprzetłumaczonego materiału dowodowego. Organ odwoławczy odnosząc się do takiego samego zarzutu formułowanego w odwołaniu wyjaśnił, że nieprzetłumaczony na język polski materiał dowodowy, to jedynie dokumenty objęte załącznikiem [...] do raportu z misji. Dokumenty te zostały w dochodzeniu prowadzonym przez OLAF przedłożone uczestnikom misji przez firmę "E" w celu potwierdzenia (udokumentowania) operacji dokonanych przez tę Spółkę na rzecz firmy "C" z Tajlandii, która w niniejszej sprawie występuje w zgłoszeniu celnym nr [...] jako eksporter towaru. Cały proceder natomiast stosowany w odniesieniu do importowanego przez skarżącą towaru został w stopniu wystarczającym opisany w pozostałej części raportu OLAF z misji z dnia 21 listopada 2013 r. (nr [...]) oraz w raporcie OLAF końcowym z dnia 15 lipca 2014 r. (nr [...]), które to – wraz z pozostałymi załącznikami – zostały przetłumaczone na język polski. W ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Organy celne procedując w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, uznając słusznie, że importowany, objęty zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 1 marca 2012 r. pochodzi z Chin, a w konsekwencji w sposób zasadny zastosowały stawkę ostatecznego cła antydumpingowego, prawidłowo wyliczając kwoty należności wynikające z długu celnego, które to wyliczenia nie były kwestionowane przez skarżącego. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.