III SA/Gd 314/07

Dnia 5 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, , , po rozpoznaniu w dniu 5 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Marszałka Województwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze [...] z dnia 5 czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów postanawia odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], po rozpatrzeniu odwołania W. K. decyzją z dnia 5 czerwca 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 61 § 4 k.p.a., oraz art. 113 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 110 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) uchyliło w całości decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 25 września 2006 r., w sprawie skreślenia z ewidencji egzaminatorów W. K. i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Marszałek Województwa [...], zarzucając jej naruszenie art. 64 § 4 k.p.a. oraz art. 113 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 110 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej odrzucenie, gdyż marszałek województwa jako organ województwa wydający decyzje administracyjne nie jest stroną w sprawach, w których jest upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych. W sprawie dotyczącej skreślenia z ewidencji egzaminatorów Marszałek Województwa [...] działa w ramach "imperium" realizując powierzone jemu zadania o charakterze publicznym. Z powyższego wynika zatem, że nie jest on uprawniony do zaskarżania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanej po rozpatrzeniu odwołania od decyzji przezeń wydanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości. Postępowanie to może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Zgodnie z brzmieniem art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi. W rozpoznawanej przez Sąd sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł Marszałek Województwa [...], który wydał decyzję jako organ pierwszej instancji. Oceny zatem wymaga kwestia, czy jako organ, który właściwy jest do orzekania w pierwszej instancji w indywidualnej sprawie w formie decyzji administracyjnej ma on legitymację do wniesienia skargi w sprawie, w której wydał rozstrzygnięcie. Zgodnie z generalną zasadą powszechnie przyjmuje się, iż rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Najczęściej ustawa wyznacza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Stanowi to wyraz pochodzącej z prawa rzymskiego paremii, iż nikt nie może być sędzią we własnej sprawie (nemo iudex in causa sua). Taki też pogląd został wyrażony w szczególności w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04, (System Informacji Prawnej Lex nr 171164). Również w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03 (publ. ONSA 2003/4/115) stwierdzono, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego. Stanowisko takie wyraził również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie III RN 189/01 (publ. OSNAP 2002/8/177), gdzie stwierdził, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w tej sprawie przez organ drugiej instancji, bowiem wydając decyzję administracyjną nie czyni tego celem ochrony lub urzeczywistnienia własnego interesu prawnego, lecz celem realizacji ustawowych kompetencji, których wykonywanie podlega ocenie między innymi w ramach kontroli instancyjnej. Niedopuszczalnym jest w istniejącym stanie prawnym połączenie władczych kompetencji organu wydającego rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej i uprawnienia do wszczęcia postępowania zmierzającego do podważenia takiego rozstrzygnięcia w drodze skargi do NSA. Takie stanowisko wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w postanowieniu z dnia 24 stycznia 1997 r. sygn. akt IV SA 802/95 (publ. ONSA 1997/4/179). W świetle przytoczonego stanowiska orzecznictwa, które Sąd podziela, należało uznać, że Marszałek Województwa [...], jako organ upoważniony na mocy art. 113 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym do wydania decyzji w pierwszej instancji w sprawie skreślenia z przezeń prowadzonej ewidencji egzaminatorów W. K., nie był uprawniony do wniesienia skargi na ostateczną decyzję wydaną w tej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...]. Z tych też przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.