III SA/Gd 314/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Referent Monika Majewska, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Terenowego w [...] z dnia 28 lutego 2002 r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia osobnej kwatery stałej i przekwaterowania do kwatery zastępczej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 22 maja 2009 r. do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Oddział Regionalny) wpłynęło pismo R. Wa. zatytułowane "pozew", w którym w/w wnosił "o uznanie za nieprawną decyzji Dyrektora OT-WAM [...] nr [...] z dn. 28.02.2002 [...]". Z uwagi na powyższe pismo wezwano w/w do sprecyzowania czy wniesione pismo należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia 28.02.2002 r. czy też skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi pisemnej z dnia 1 czerwca 2009 r. R. W. wskazał, że pismo z dnia 22 maja 2009 r. winno być przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Stąd też skarga R. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie zwolnienia osobnej kwatery stałej i przekwaterowania do kwatery zastępczej w dniu 23 czerwca 2009 r. została przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, do którego wpłynęła w dniu 25 czerwca 2009 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. skarżący potwierdził, że Wojskowa Agencja Mieszkaniowa podjęła próbę wyjaśnienia charakteru jego pisma z dnia 22 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 w/w ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Należy zauważyć, że organ Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dyrektor Oddziału Terenowego) w dniu 28 lutego 2002 r. wydał rozstrzygnięcie w sprawie zwolnienia osobnej kwatery stałej i przekwaterowania do kwatery zastępczej, stanowiące decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie to zawierało prawidłowe pouczenie o możliwości jego zakwestionowania w drodze odwołania. W świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów jak i złożonych oświadczeń bezspornym jest, że skarżący w administracyjnym toku instancji w/w decyzji nie zakwestionował co wprost oznacza, że nie dopełnił obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia poprzedzających wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W przypadku decyzji wydanej przez organ I instancji stronie nie przysługuje bowiem skarga do sądu administracyjnego a odwołanie rozpatrywane w odwoławczym postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy, decyzja organu I instancji, która nie ma waloru ostateczności może być weryfikowana wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego. Brak wykorzystania przysługującego środka zaskarżenia, w myśl art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkować musi z kolei odrzuceniem skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 przedmiotowego aktu prawnego. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.