III SA/Gd 314/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie egzekucji z renty postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. J. B. wniósł skargę, zatytułowaną "zażalenie" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na Dyrektora Zakładu Karnego w S. ("na odmowne zażalenie skierowane do Dyrektora Zakładu Karnego w S.".). Skarżący wyjaśnił, że w dniu 8 maja 2011 r. wpłynęła renta wraz z wyrównaniem za okres 6 miesięcy w kwocie 2.719,34 zł. Po rażącym zastosowaniu przez funkcjonariusza działu finansowego art. 113 § 6 pkt 2 Kodeksu karnego wykonawczego odesłano do komornika około 90 % renty, czyli 2.375 zł. Zaznaczył, że to ZUS jest płatnikiem renty, a nie Zakład Karny i wskazał na naruszenie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego i Kodeksu karnego wykonawczego. Ponadto skarżący wniósł o umorzenie kosztów związanych z rozpatrzeniem powyższej skargi. Podniósł, że nie ma żadnych środków pieniężnych, tylko rentę chorobową w wysokości 498 zł, z której płaci zaległe alimenty. We wniosku z dnia 20 stycznia 2012 r. skarżący wniósł o zwrot w/w kwoty przekazanej z jego renty. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - w skrócie p.p.s.a., uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak wskazuje się w orzecznictwie o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględniania żądania skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 867/11, baza Lex nr 1069766). W niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka o jakiej mowa w wyżej cytowanym przepisie. Skarżący wniósł skargę na Dyrektora Zakładu Karnego w S., który potrącił wskazaną powyżej kwotę z jego świadczenia rentowego. Ani czynność potrącenia, ani pismo z dnia 2 września 2011 r. wyjaśniające skarżącemu na jakiej podstawie Dyrektor Zakładu Karnego dokonał potrącenia nie mieszczą się w katalogu spraw, w których orzekają sądy administracyjne. Katalog określony w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy wykładać ściśle. W szczególności art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. odnosi się do postępowania egzekucyjnego w administracji. Podobne Sąd nie może orzekać o zwrocie świadczenia zajętego w postępowaniu egzekucyjnym. Należy wskazać, na art. 25 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz. U. z 1997 r., Nr 90, poz. 557 ze zm.), który stanowi, że egzekucję zasądzonych roszczeń cywilnych, orzeczonej grzywny, świadczenia pieniężnego, należności sądowych oraz zobowiązania określonego w art. 52 Kodeksu karnego prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej. Zatem generalnie egzekucję ze świadczeń rentowych dla osoby osadzonej prowadzi się w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10 (baza Lex nr 741910), że potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., tzn. zachodzi brak właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.