III SA/Gd 314/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skarg A. S. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 11 lutego 2015 r. nr [...]; z dnia 11 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargi. Postanowieniami z dnia 11 lutego 2015r. nr SKO [...] i nr SKO [...], wydanymi na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez A. Sz. odwołań od decyzji Burmistrza z dnia 15 maja 2014r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego i nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Organ odwoławczy wskazał, że decyzje organu I instancji zostały doręczone stronie w dniu 19 maja 2014 r. , a termin na złożenie odwołań upłynął w dniu 2 czerwca 2014 r. Decyzje zawierały prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia odwołania, natomiast strona złożyła odwołania po terminie, tj. w dniu 3 czerwca 2014r. Nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań. W związku z tym, na podstawie art. 134 k.p.a., należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołań. A. Sz. wniosła skargę na powyższe postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wskazała, że odwołania opatrzone datą 2 czerwca 2014 r. złożyła osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 3 czerwca 2014 r. Przekazując odwołania była przekonana, że termin został dochowany i dopiero postanowienia uświadomiły jej przekroczenie terminu. Stwierdziła, że jej choroba powoduje pewne problemy z zapamiętywaniem i precyzją, co według niej stało się przyczyną uchybienia terminu. Dołączyła zaświadczenie lekarskie z dnia 9 marca 2015 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Przedmiotem kontroli Sądu były dwa postanowienia organu odwoławczego, w których organ odwoławczy stwierdził , na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( jt. Dz.U. z 2013 r., poz.267 ze zm.), uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołań od decyzji organu pierwszej instancji. Art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie okoliczność uchybienia terminu przez skarżącą do wniesienia odwołań była niesporna- skarżąca przyznała też ten fakt w treści skarg. Nie budziło też wątpliwości Sądu, że skarżąca nie składała wniosku do organu odwoławczego o przywrócenie terminu na wniesienie odwołań . W skargach skarżąca wskazała, że dopiero z zaskarżonych postanowień dowiedziała się, że uchybiła terminowi. Zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I OSK 940/13 stwierdził, że prośba o przywrócenie terminu stanowi sformalizowany środek prawny, który nie może być żaden sposób wyinterpretowywany z okoliczności faktycznych, lecz musi być przedmiotem jednoznacznego wyrażenia woli w tym zakresie przez stronę postępowania administracyjnego ( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Taki wniosek nie został pod adresem organu administracji w niniejszej sprawie w żadnym czasie złożony. Wniesione przez skarżącą skargi w sposób nie budzący żadnych wątpliwości były kierowane do Sądu. Zostały one niewątpliwie wniesione na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co wynika z ich treści. Gdyby nawet intencją skarżącej było zawarcie w skargach wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji organu pierwszej instancji, to Sąd nie ma kompetencji do przywrócenia skarżącej tego terminu. Kontroluje bowiem jedynie legalność działania organu odwoławczego. Bezskuteczne są w tej sytuacji wywody skarżącej, kierowane pod adresem Sądu, że uchybiła ona terminowi do wniesienia odwołań bez swojej winy. Nieistotna jest także treść dokumentów dotyczących stanu zdrowia skarżącej, bowiem okoliczności te nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonych postanowień. Bez znaczenia dla merytorycznego rozpoznania sprawy są też liczne pisma przedłożone przez skarżącą, kierowane do różnych instytucji , pisma różnych instytucji kierowane do skarżącej czy też orzeczenia SKO w innych sprawach dotyczących skarżącej. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu , że organowi odwoławczemu nie można postawić żadnego skutecznego zarzutu naruszenia prawa. Organ ten - w myśl art. 134 k.p.a. – zasadnie stwierdził w zaskarżonych postanowieniach uchybienie terminu do wniesienia odwołań. Wniesione skargi wobec tego nie mogły spowodować uchylenia zaskarżonych postanowień, co otwierałoby drogę do merytorycznej oceny decyzji organu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi jako bezzasadne.