III SA/Gd 314/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata W. K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skarg A. S. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2015 r. nr [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi A. S. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2015 r. nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przed wydaniem wyroku Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia dwie sprawy skarżącej o sygnaturach III SA/Gd 314/15 oraz III SA/Gd 315/15. Następnie, postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w G. wyznaczyła pełnomocnikiem w niniejszej sprawie adwokata W. K. W dniu 15 lipca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła pisemna opinia ww. pełnomocnika o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Składając przedmiotową opinię pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazując, iż koszty te nie zostały zapłacone ani w całości ani w części. Jednocześnie pełnomocnik wykazał w sposób dostateczny, że sporządzona opinia została skarżącej przekazana. W tym stanie uznano, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W świetle postanowień § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują m.in. opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 rozporządzenia. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) tego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ w rozpatrywanym przypadku stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, wynagrodzenie należne pełnomocnikowi wyznaczonemu po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w dwóch sprawach połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia za sporządzenie powyższej opinii przysługuje w wysokości 360 zł (75 % x 240 zł x 2), co po podwyższeniu o 23 % stawkę podatku od towarów i usług daje finalnie kwotę 442,80 zł. W związku z powyższym referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.