III SA/Gd 316/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 22 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ż. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wnioskiem, który wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 5 lipca 2010 r. K.Ż. zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w/w decyzję skarżący otrzymał w dniu 20 grudnia 2007 r. w trakcie pobytu w Areszcie Śledczym w S. i zaskarżył to rozstrzygnięcie w przewidzianym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Tryb złożenia w/w wniosku określono z kolei w art. 87 p.p.s.a. W ustawie wskazano, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy zaś uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu danej czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć zaś obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd wskazuje, ze podnoszone przez skarżącego okoliczności nie zasługują na uwzględnienie, gdyż nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu. Należy bowiem zauważyć, że korespondencja na którą powołuje się skarżący (a która miała być wysłana z Aresztu Śledczego w S. w dniu 24 grudnia 2007 r.) nie dotyczyła decyzji Wojewody z dnia 30 listopada 2007 r. lecz prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku sprawy o sygnaturze III SA/Gd 405/07. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych oraz dziennika korespondencji przychodzącej WSA w Gdańsku, w dniu 24 grudnia 2007 r. skarżący nadał w Areszcie Śledczym w S. kopertę z formularzem PPF zawierającym wniosek o prawo pomocy w sprawie III SA/Gd 405/07. Co istotne, 30 – dniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2007 r. rozpoczął się w dniu 21 grudnia 2007 r. W przepisanym terminie bezpośrednio do Sądu nie wpłynęła jednak skarga na w/w decyzję, co sugeruje skarżący we wniosku oraz w pozostałych pismach. Z pisma Wojewody z dnia 7 czerwca 2010 r. wynika nadto, że taka skarga nie wpłynęła do [...] Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku. Nie można zatem obecnie przyjąć, że skarżący z powołaniem się na w/w okoliczności uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. W takich samych kategoriach należy rozpatrywać powoływanie się skarżącego na wielość różnego rodzaju postępowań oraz rozstrzygnięć wydawanych w tym samym okresie, powodujących swego rodzaju dezorientację w zaistniałej sytuacji. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że skarżący w pełni i na bieżąco orientował się w swojej sytuacji, składając m.in. środki odwoławcze. Mając zatem na względzie powyższe okoliczności faktyczne, Sąd na mocy wskazanych wyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.