III SA/Gd 320/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. J. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawach ze skarg E. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 grudnia 2012 r. nr: [...]; [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego postanawia: przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniami z dnia 17 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyznał skarżącej E. S. prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego w sprawach o sygnaturach III SA/Gd 320/13 oraz III SA/Gd 321/13. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w Gdańsku pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej w ww. sprawach wyznaczyła radcę prawnego K. J., o czym powiadomiono Sąd pismami datowanymi na dzień 26 czerwca 2013 r. Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w następstwie połączenia ww. spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, oddalił skargi E. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 grudnia 2012 r. nr: [...] oraz [...]. W dniu 3 października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła opinia ww. pełnomocnika o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego wyżej wyroku. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (w wysokości uwzględniającej obydwie ww. sprawy) wskazując, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. W tym stanie należało uznać, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ w ww. sprawach stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, wynagrodzenie należne pełnomocnikowi wyznaczonemu przed wydaniem wyroku w dwóch sprawach, które następnie połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia za sporządzenie powyższej opinii przysługuje w wysokości 240 zł (2 x 240 zł x 50 %), co po podwyższeniu o 23 % stawkę podatku od towarów i usług daje finalnie kwotę 295,20 zł brutto. Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.